Sekretarz skarbu USA Scott Bessent w poniedziałek o 14:00 EDT odbędzie konferencję prasową, podczas której przedstawi to, co on sam i administracja Trumpa nazywają najostrzejszymi w historii sankcjami wobec Iranu, co oznacza formalny początek kampanii „ekonomicznego D-Dnia”, zapowiedzianej w zeszłym tygodniu przez prezydenta Donalda Trumpa. Odpowiedź Teheranu była natychmiastowa i dosadna: groźba całkowitego wstrzymania eksportu ropy z Zatoki oraz uznania współpracy jakiegokolwiek kraju z waszyngtońskimi działaniami za akt wojny.

W artykule w serwisie Financial Times Bessent oświadczył, że nadszedł moment, aby państwa, które doszły do wniosku, że ułagodzenie Teheranu jest bezpieczniejszą drogą, zweryfikowały tę ocenę, przedstawiając sankcje jako punkt zwrotny, a nie stopniową eskalację. W rozmowie z programem CNBC „Squawk on the Street” przed ogłoszeniem określił te środki jako największą w historii kampanię skoordynowanej izolacji gospodarczej i oświadczył, że podejście, które sprawdziło się w przypadku blokady Wenezueli i nadal działa wobec Kuby, zostanie teraz zastosowane wobec Iranu.

Bessent oświadczył, że Stany Zjednoczone zamierzają doprowadzić do upadku irańskiego reżimu, a Waszyngton będzie wymagał od sojuszników zaprzestania prowadzenia interesów z Iranem i zerwania więzi gospodarczych z Teheranem, angażując całą swoją potęgę przeciwko każdemu, kto odmówi zastosowania się do żądań. Trump wzmocnił to przesłanie w poście w serwisie Truth Social, opisując kampanię jako wojnę ekonomiczną i izolację na bezprecedensową skalę oraz ostrzegając przed surowymi karami finansowymi dla każdego państwa pomagającego Iranowi omijać sankcje.

Mohsen Rezaei, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu (SNSC), ostrzegł, że Iran uzna udział jakiegokolwiek kraju w amerykańskich sankcjach za akt wojny przeciwko Iranowi. Jeśli wojna ekonomiczna będzie trwała, nie zostanie wyeksportowana ani jedna kropla ropy — ani przez Cieśninę Ormuz, ani z jakiejkolwiek innej części szerszej Zatoki Perskiej — oświadczył. To ostrzeżenie ma znaczenie, ponieważ Zatoka jest kluczowa dla globalnych przepływów ropy i żeglugi, więc nawet groźba wykraczająca poza samą wąską cieśninę przesuwa uwagę z pojedynczego węzła komunikacyjnego na szerszą sieć logistyczną, którą w regionie przemieszczana jest ropa, a wraz z nią ubezpieczenia i fracht.

Osobny komentarz przypisywany Marandiemu określił sankcje jako początek nowej fazy tego, co nazwał waszyngtońską wojną agresywną. W komentarzu ostrzegano, że Iran wykorzysta ten moment, aby ukarać rządy współpracujące z USA oraz wywołać panikę zarówno na rynku energii, jak i na amerykańskim rynku obligacji.

Irańskie Korpusy Strażników Rewolucji (IRGC) przyjęły publicznie bardziej lekceważący ton. Rzecznik cytowany przez media państwowe nazwał groźbę sankcji niejawnym przyznaniem się wroga do upokarzającej porażki na arenie militarnej. Ten sam rzecznik oświadczył, że Iran ma sposoby na przeciwdziałanie niekorzystnym skutkom tego, co określił mianem ekonomicznej wojny wroga, oraz że potrafi z łatwością ustanawiać stosunki gospodarcze z innymi krajami niezależnie od amerykańskiej presji.

Towarzyszący relacji komentarz rynkowy ocenił, że jednoznaczna groźba wstrzymania całego eksportu ropy z Zatoki Perskiej — a nie tylko przez Cieśninę Ormuz — podnosi stawki znacznie powyżej częściowych zakłóceń, które rynki uwzględniły w wycenach w ostatnich miesiącach, oraz że wypowiedzi Rezaeia należy odczytywać jako realne ryzyko eskalacji, a nie retoryczną pozę, zważywszy na jego pozycję na czele irańskiego aparatu bezpieczeństwa. Przedstawienie przez Bessenta sankcji jako wymuszających na sojusznikach wybór binarny uznano za zwiększające ryzyko rozprzestrzenienia się sankcji wtórnych na żeglugę, ubezpieczenia i pośredników finansowych — daleko poza bezpośrednich partnerów handlowych Iranu — co mogłoby zaostrzyć globalną logistykę ropy naftowej nawet bez fizycznej eskalacji blokady. Osobny komentarz odnoszący się do planu uderzenia w amerykański rynek obligacji obok rynku energii uznano za nietypowy wymiar, sugerujący, że Teheran może sygnalizować zamiar uczynienia ze zmienności rynków finansowych broni, zamiast ograniczać odwet do infrastruktury naftowej. Wskazano na podwyższoną zmienność na kontraktach benchmarkowych na ropę, stawkach frachtowych tankowców i regionalnych rynkach akcji w okresie poprzedzającym poniedziałkowe ogłoszenie, podkreślając ryzyko spadkowe, gdyby środki Bessenta uznano za na tyle maksymalistyczne, by wywołać natychmiastowy irański odwet.

Jak podsumowano w relacji, połączenie bezprecedensowej amerykańskiej ofensywy sankcyjnej z jednoznaczną irańską groźbą wstrzymania całego eksportu ropy z Zatoki czyni poniedziałkowe ogłoszenie prawdziwym punktem zapalnym, a nie rutynową aktualizacją polityki. Zważywszy że pozycja Rezaeia na czele irańskiej rady bezpieczeństwa nadaje jego ostrzeżeniu instytucjonalny ciężar, a Waszyngton przedstawia kampanię jako zaprojektowaną tak, by wymusić na reszcie świata wybór binarny, ryzyko szybkiej eskalacji zarówno na froncie energetycznym, jak i finansowym wydaje się wyższe niż we wcześniejszych etapach tego impasu.

We wcześniejszej relacji serwis informował, że szef irańskich służb bezpieczeństwa ostrzegł, iż Teheran może dążyć do pozyskania broni jądrowej po amerykańskich uderzeniach, a także że Iran określił nowe amerykańskie sankcje jako akt desperacji, podczas gdy zastój żeglugi na Ormuzie trwał nadal:

• Nuklearna eskalacja ... szef irańskich służb bezpieczeństwa ostrzega, że Teheran może dążyć do pozyskania broni jądrowej po amerykańskich uderzeniach
• Iran określa nowe sankcje USA jako akt desperacji, podczas gdy zastój żeglugi na Ormuzie trwa