Sprzedaż 30-letnich obligacji USA o wartości 25 miliardów dolarów w czwartek spotkała się z rozczarowującym popytem, co dodaje kolejny sygnał osłabiania zainteresowań długim końcem krzywej rentowności w drugiej kolejnej sesji. Wyniki długiego końca przyciągają bliską uwagę, ponieważ rentowności 30-latek stanowią punkt odniesienia dla długoterminowych kosztów finansowania na rynkach kredytowych.

Aukcja zamknęła się na rentowności maksymalnej 5,441%, co oznacza ogon 0,4 punktu bazowego względem rentowności when-issued wynoszącej 5,437% w momencie złożenia ofert. Ogon pojawia się, gdy maksymalna rentowność aukcji wypada powyżej przedaukcyjnego poziomu when-issued, co oznacza, że składający oferty zażądali dodatkowego wynagrodzenia względem wyceny obligacji przed sprzedażą. To pogorszenie względem ogona 0,1 punktu bazowego w ostatnim miesiącu i niekorzystne porównanie z sześciu aukcji średnią stop-through wynoszącą 0,1 punktu bazowego.

Relacja bid-to-cover — łączna liczba złożonych ofert względem przyznanej kwoty, przy czym niższe odczyty na ogół wskazują na cieńszy popyt — spadła do 2,36x z 2,54x w poprzedniej sprzedaży i również była poniżej sześciu aukcji średniej 2,44x.

Struktura kupujących nie dawała zbyt wielu powodów do optymizmu. Bidujący pośrednio, kategoria obejmująca zagraniczne banki centralne i innych inwestorów instytucjonalnych, przejęli 68,11% emisji, w dół z 72,32% w ostatnim miesiącu i poniżej średniej 70,49%. Dealerzy pozostali z 11,39%, w górę skokowo z 6,79% w poprzedniej aukcji i powyżej średniej 9,49% — cięższy odbiór dla grupy zobowiązanej do składania ofert na aukcjach Skarbu i na ogół odsprzedającej swoje przydziały na rynku wtórnym. Bidujący bezpośrednio odpowiadali za 20,5%, mniej więcej w linii z ostatnimi średnimi.

Słaby wynik nastąpił po wtorkowym bladym zakończeniu aukcji 10-letnim i sugeruje, że inwestorzy pozostają niechętni do agresywnego wydłużania duration, nawet po taniu rentowności przed sprzedażą.

Był jeden punkt ulgi: maksymalna rentowność wypadła znacznie poniżej 5,618% z ostatniego miesiąca. Mimo to odzwierciedla to szerszą hossę obligacji, a nie jakiekolwiek wzmocnienie bazowego popytu.

Wniosek: kolejna słaba aukcja długiego końca, przy czym najbardziej niepokojącym elementem jest gwałtownie wyższy przydział dla dealerów. Tempo, z jakim dealerzy ulokują powiększony przydział wśród inwestorów końcowych, to jeden z mierników, które traderzy zwykle obserwują po słabej sprzedaży. To nie była katastrofa, ale też nie świadczy o zaufaniu do długiego końca amerykańskiego rynku obligacji skarbowych.