Prezydent Donald Trump zastąpił szefową sztabu Białego Domu Susie Wiles Stephenem Millerem, co oznacza pierwszą poważną zmianę personalną po porażce Partii Republikańskiej w wyborach śródokresowych. Miller, starszy doradca przez całą pierwszą administrację Trumpa, obecnie pełniący funkcję zastępcy szefa sztabu ds. polityki, obejmuje stanowisko, które nadzoruje personel Białego Domu, zarządza harmonogramem prezydenta i kontroluje dostęp do niego. Ten krok wzbudził nowe pytania o to, którzy urzędnicy mogą jeszcze opuścić administrację — i jak dużą różnicę takie zmiany mogłyby faktycznie przynieść.

Według raportu Newsweek, dyrektor FBI Kash Patel, sekretarz handlu Howard Lutnick oraz sekretarz transportu Sean Duffy należą do postaci administracji, na które warto zwracać uwagę, gdy Trump współpracuje z osłabionym kongresem Republikanów, który nie może już niezawodnie pełnić roli machiny akceptacyjnej Białego Domu.

„Pytania kadrowe wykraczają daleko poza biuro szefa sztabu” — informuje Newsweek. „Sekretarz stanu Marco Rubio stoi w obliczu ponownych spekulacji o swojej przyszłości politycznej i możliwej kampanii prezydenckiej w 2028 roku. Sekretarz obrony Pete Hegseth jest pod presją w związku z pytaniami o politykę administracji wobec Iranu i zostaną mu przedstawione artykuły impeachmentu, gdy prawodawcy wrócą do Kongresu w przyszłym tygodniu. Nawet wiceprezydent JD Vance zaczął publicznie distansować się od prezydenta w kwestii wojny.”

Newsweek zauważył, że odpowiedzi trudno przewidzieć, powołując się na historię wprowadzania w błąd przez Biały Dom Trumpa w komunikatach publicznych, kierowanych zarówno do przyjaznych mediów, takich jak Fox News, jak i do głównych organizacji prasowych.

We wtorkowym wieczornym wywiadzie z anchorem Fox News Bretem Baierem Trump został wprost zapytany, czy planuje zmiany w swoim gabinecie po wynikach wyborów. „Nie, nie sądzę. Nie miało to nic wspólnego z moim gabinetem” — odpowiedział Trump.

Gdy Newsweek zapytał w czwartek Biały Dom, czy Trump ma pełne zaufanie do Wiles lub czy zamierza przejrzeć inne stanowiska, rzeczniczka Białego Domu Danielle Alvarez oświadczyła: „Osoby kierujące się własnym interesem, rozpowszechniające historie mające podważyć autorytet prezydenta i jego zespołu, obnażają jedynie własne ambicje osobiste.”

John T. Woolley, profesor emeritus politologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara i współdyrektor American Presidency Project, wskazał Hegsetha, Patela, byłego doradcę Białego Domu Petera Navarro, Lutnicka, handlowego przedstawiciela USA Jamiesona Greera, sekretarza skarbu Scotta Bessenta oraz sekretarza zdrowia Roberta F. Kennedy'ego Jr. jako urzędników, którzy potencjalnie mogą znaleźć się pod lupą. Woolley ostrzegł, że ich następcy będą teraz wymagać potwierdzenia przez Kongres mniej posłuszny Białemu Domowi, a takie nominacje „musiałyby sygnalizować pewne zmiany polityki”. Samo stanowisko szefa sztabu należy do personelu prezydenckiego i nie wymaga potwierdzenia przez Senat, w przeciwieństwie do miejsc gabinetowych wskazanych przez Woolleya.

Kathryn Dunn Tenpas, badaczka zajmująca się personelem prezydenckim i jego rotacją, powiedziała, że duża rotacja po porażkach śródokresowych w drugiej kadencji jest stosunkowo rzadka, głównie dlatego, że jest nieskuteczna w zmienianiu opinii publicznej. Prezydent Ronald Reagan odsunął sekretarza obrony Caspara Weinbergera po aferze Iran-Contra, a prezydent George W. Bush poprosił sekretarza obrony Donald Rumsfelda o odejście w konsekwencji katastrofalnej wojny w Iraku, ale odsuwanie kontrowersyjnych współpracowników zwykle nie przekłada się na poparcie publiczne.

„Istnieją badania, badania politologiczne, które pokazują, że czystki w personelu i zwalnianie ludzi nie zmieniają notowań prezydentów” — powiedziała Tenpas, dodając, że takie zmiany mogą mieć wartość symboliczną, szczególnie gdy prezydenci „chcą pokazać członkom Kongresu, że reagują na obawy”.

W przypadku Trumpa jednak prezydent ma niewielkie szanse na „odzyskanie opinii publicznej”, a roszada może raczej odzwierciedlać próbę usunięcia współpracowników postrzeganych jako obciążenie i zmniejszenia „kontrowersji przed śledztwami Kongresu”.