Filipiński Sąd Najwyższy podtrzymuje wyrok skazujący byłego pracownika NABCOR za uwolnienie 4,85 mln P w ramach PDAF
Najważniejsze informacje
- •Sąd Najwyższy odrzucił apelację Dennisa G. Lozady, byłego specjalisty technicznego NABCOR, podtrzymując jego wyrok skazujący za rażące, niewybaczalne niedbalstwo przy wypłacie 4,85 mln P ze środków publicznych.
- •Sprawa dotyczyła dwóch poleceń wypłaty podpisanych przez Lozadę w 2008 roku, które umożliwiły przekazanie środków fundacji Center for Mindoro Integrated Development Foundation w ramach alokacji PDAF deputowanego z Batangas.
- •Sąd uznał, że działanie na polecenie przełożonego nie zwalnia urzędników z obowiązku weryfikacji dokumentów uzupełniających, szczególnie gdy nieprawidłowości w projektach, nad którymi nie mają oni władzy, są widoczne.
- •Audytorzy państwowi stwierdzili, że w transakcjach brakowało wymaganych analiz wykonalności, raportów z wykorzystania środków, pokwitowań i faktur niezbędnych do uzasadnienia wypłaty pieniędzy publicznych.
- •Wyrok utrzymał karę Sandiganbayan w wysokości od sześciu lat i jednego miesiąca do ośmiu lat pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz sprawowania jakiejkolwiek funkcji publicznej.
Filipiński Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok skazujący byłego pracownika państwowej spółki National Agribusiness Corp. (NABCOR), uznając, że jego rażące, niewybaczalne niedbalstwo doprowadziło do niewłaściwego rozdysponowania 4,85 mln P ze środków publicznych.
W decyzji sporządzonej przez starszego sędziego stowarzyszonego Marvica M.V.F. Leonena Sąd Najwyższy odrzucił apelację Dennisa G. Lozady, byłego specjalisty technicznego w państwowej spółce.
Sprawa wynikała z podpisania przez Lozadę dwóch poleceń wypłaty w 2008 roku, które umożliwiły przekazanie środków fundacji Center for Mindoro Integrated Development Foundation, Inc. w ramach funduszu Priority Development Assistance Fund (PDAF) deputowanego z Batangas. PDAF — uznaniowa alokacja kongresowa powszechnie określana jako „pork barrel”, którą sam Sąd Najwyższy uznał za niekonstytucyjną w 2013 roku — znajdował się w centrum sprawy.
„Bezkrytyczne podpisywanie dokumentów na polecenie przełożonego, bez weryfikacji dokumentów uzupełniających mimo istnienia takiego obowiązku, może stanowić rażące, niewybaczalne niedbalstwo, zwłaszcza gdy urzędnik nie miał uprawnień w odniesieniu do projektu, w którym nieprawidłowości były widoczne” — stwierdzono w decyzji datowanej na 9 czerwca i opublikowanej w poniedziałek.
Zgodnie z decyzją Lozada twierdził, że działał w dobrej wierze, wykonując polecenia bezpośredniego przełożonego, powołując się na pilne obowiązki służbowe oraz rzekomą silną presję ze strony wyższych rangą urzędników. Odrzucenie tej argumentacji niesie szerszą naukę dla pracowników instytucji państwowych: samo polecenie z góry nie znosi obowiązku weryfikowania dokumentów uzupełniających przed poświadczeniem, że środki publiczne mogą zostać wypłacone.
Audytorzy państwowi stwierdzili jednak, że w transakcjach brakowało wymaganych analiz wykonalności projektu, raportów z wykorzystania środków, pokwitowań i faktur niezbędnych do uzasadnienia wypłaty pieniędzy publicznych.
Sąd Najwyższy podkreślił, że urzędnicy publiczni są na mocy konstytucji zobowiązani do ochrony zaufania publicznego i muszą zachować należytą staranność przed poświadczeniem, że wydatki są zgodne z prawem i prawnie uzasadnione.
Wyrok utrzymał w mocy decyzję Sandiganbayan, filipińskiego sądu antykorupcyjnego, skazującą Lozadę na karę od sześciu lat i jednego miesiąca do ośmiu lat pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz sprawowania jakiejkolwiek funkcji publicznej.
Źródło: BusinessWorld — Erika Mae P. Sinaking
