Ponad jedna piąta Amerykanów nie zdaje sobie sprawy, że ich czeki z Social Security mogą zostać obniżone o około 20% w ciągu około sześciu lat, według najnowszego badania TIAA dotyczącego Social Security.

Emerytalny fundusz powierniczy programu, który wypłaca świadczenia emerytom i osobom pozostającym na ich utrzymaniu, według prognoz wyczerpie rezerwy w czwartym kwartale 2032 roku, jak wskazuje raport powierników Social Security z 2026 roku. Po tym terminie wpływające podatki płacowe pokryją jedynie 78% planowanych świadczeń, a wynikające z tego obniżenie o 22% obejmie wszystkich — również osoby już pobierające świadczenia.

„Słowo «niewypłacalność» jest nieco mylące w odniesieniu do prognoz powierników” — mówi Martin Mulyadi, YHB Endowed Chair in Accounting i profesor rachunkowości na Shenandoah University. Podatki płacowe będą napływać także po 2032 roku, zauważa: „Social Security nie kończy mu się pieniądz w 2032 roku. Kończą mu się oszczędności”.

Stawka jest wysoka. Social Security wypłaca miesięczne świadczenia ponad 71 milionom osób i stanowi większość dochodu dla 43% seniorów, według AARP. Komitet ds. Odpowiedzialnego Budżetu Federalnego (CRFB) szacuje, że obniżenie o 22% kosztowałoby typową dwuosobową parę zarobkową przechodzącą na emeryturę w 2033 roku około 16 900 dolarów rocznie.

CRFB ostrzegał, że program jest „na kursie kolizyjnym ku niewypłacalności”, a Fortune informował, że jego finanse nie wyglądały tak źle od 1983 roku. Alarm narastał po tym, jak powiernicy potwierdzili w czerwcu obniżenie o 22%.

„Ameryka ma problem wart 25 bilionów dolarów” — mówi Michael Liner, adwokat zajmujący się sprawami niepełnosprawności i założyciel Liner Legal, kancelarii specjalizującej się w świadczeniach z tytułu niepełnosprawności w ramach Social Security. „Luka między tym, co Social Security obiecało, a tym, co faktycznie może sobie pozwolić wypłacić”.

Powiernicy określają obecnie tę 75-letnią lukę jeszcze wyżej — na 29,3 biliona dolarów w wartości bieżącej, czyli miarze przeliczającej prognozowane przyszłe braki na dzisiejsze dolary — wobec 25,1 biliona w raporcie z ubiegłego roku. Jeśli nic się nie zmieni, mówi Liner, obniżenie nastąpi automatycznie: „Żadnego głosowania, żadnego ostrzeżenia, po prostu czysta matematyka”. Dla wielu emerytów będzie to, dodaje, „różnica między tym, czy da się przeżyć, czy nie”.

Dlaczego fundusz emerytalny wysycha

Social Security jest finansowane głównie z podatków płacowych. Przez dziesięciolecia te podatki przekraczały wypłaty programu, a nadwyżka budowała rezerwy w dwóch funduszach powierniczych: funduszu Ubezpieczeń na Starość i dla Osób Pozostających na Utrzymaniu (OASI) dla emerytów i osób pozostających na utrzymaniu oraz funduszu Ubezpieczeń na Wypadek Niepełnosprawności (DI).

To zmieniło się w 2021 roku, kiedy koszty funduszu emerytalnego zaczęły przekraczać jego całkowite dochody, według Służby Badawczej Kongresu. Od tego czasu rezerwy pokrywały różnicę.

„W 2025 roku Social Security przyjął około 1,45 biliona dolarów i wypłacił około 1,61 biliona, a rezerwy pokryły tę lukę” — mówi Mulyadi.

Fundusz niepełnosprawnościowy ma się lepiej; powiernicy nie prognozują jego wyczerpania w żadnym momencie przez następne 75 lat. Gdyby Kongres prawnie połączył oba fundusze, połączone rezerwy wystarczyłyby do 2034 roku, a następnie pokryłyby 83% świadczeń, według CRFB. Wymagałoby to zmiany w prawie i nie zlikwidowałoby zasadniczego braku.

Społeczeństwo to zauważyło. W badaniu z czerwca 2025 roku jedynie 36% Amerykanów powiedziało AARP, że ma zaufanie do przyszłości Social Security — najniższy poziom od 2010 roku.

Duża część presji ma podłoże demograficzne. Social Security obsługuje obecnie około dwa razy więcej beneficjentów niż w 1980 roku, gdy świadczenia pobierało około 35,5 miliona osób. Niższy wskaźnik urodzeń oznacza mniej pracowników opłacających składki, emeryci pobierają świadczenia dłużej, a spadająca imigracja zmniejszyła pulę pracowników płacących podatki płacowe.

Rolę odgrywa też nierówność. Podatki płacowe dotyczą tylko zarobków do określonego limitu — w tym roku 184 500 dolarów — a wynagrodzenia najlepiej zarabiających rosły szybciej niż u wszystkich pozostałych. Odsetek całkowitych płag podlegających podatkowi spadł z prawie 87% w 1984 roku do około 83% obecnie, według badań Roosevelt Institute, o których informował CBS News.

„Fundusz powierniczy Social Security jest pod presją, ponieważ Kongres nie zaktualizował programu do gospodarki, którą faktycznie mamy” — powiedziała Elizabeth Wilkins, dyrektorka generalna Roosevelt Institute, progresywnego think tanku. „Zbyt wiele dochodów płynie obecnie na sam szczyt, gdzie wymyka się opodatkowaniu Social Security”.

Kongres naprawił podobny kryzys w 1983 roku

Ostatnim razem, gdy Social Security znalazło się tak blisko krawędzi, Kongres działał. Nowelizacja z 1983 roku stopniowo podniosła pełny wiek emerytalny — wiek, w którym pracownicy mogą pobierać pełne świadczenia — z 65 do 67 lat i po raz pierwszy objęła część świadczeń federalnym podatkiem dochodowym.

„Mieliśmy w naszej historii dwa przypadki, gdy sugerowano, że Social Security stanie się niewypłacalne” — mówi Ernie Wingard, doradca w Capital Choice Financial Group — „i w obu tych przypadkach, w ostatniej chwili, Kongres był w stanie dojść do porozumienia, które je uratowało”.

Tamta naprawa z 1983 roku została zaprojektowana tak, by utrzymać program wypłacalny przez 75 lat. Jeśli fundusz emerytalny wyschnie w 2032 roku zgodnie z prognozą, wystarczył na około 50.

Rozważane naprawy i ich kompromisy

Ustawodawcy mają mnóstwo narzędzi. Opcje modelowane w narzędziu Social Security Challenge Amerykańskiej Akademii Aktuariuszy oraz w analizach Social Security Administration obejmują:

• Podniesienie pełnego wieku emerytalnego z 67 do 69 lat.
• Podniesienie stawki podatku płacowego z 6,2% do 7,2% odpowiednio dla pracowników i pracodawców.
• Podniesienie limitu dochodów opodatkowanych, ustalonego na 192 300 dolarów na 2027 rok, do wyższego poziomu, np. 250 000 lub 400 000 dolarów.
• Zastosowanie innej miary inflacji do obliczania corocznej waloryzacji (COLA), co spowolniłoby wzrost świadczeń.

„Każda naprawa musi zamknąć tę lukę jakąś kombinacją dodatkowych przychodów, takich jak wyższa stawka podatku płacowego lub wyższy limit dochodów opodatkowanych, i wolniejszego wzrostu świadczeń, takiego jak późniejszy pełny wiek emerytalny lub zmiany formuły świadczeń” — mówi Mulyadi. „Każda opcja wiąże się z kompromisami, a im dłużej Kongres czeka, tym większa musi być każda korekta”.

Spór dotyczy proporcji tej mieszanki. W debacie opisanej przez Fortune dwóch ekonomistów, którzy nie zgadzali się co do tego, czy wycofać Social Security, zgodziło się, że zamożni Amerykanie będą musieli płacić więcej. Sekretarz Skarbu Scott Bessent argumentował z kolei w czerwcu, że wzrost gospodarczy może wzmocnić program bez cięcia świadczeń.

„To zdecydowanie coś, co można naprawić” — mówi Nancy LeaMond, wiceprezes wykonawcza AARP i dyrektorka ds. rzecznictwa i zaangażowania. „Kongres ma setki narzędzi w swojej skrzynce, by wzmocnić Social Security i wypełnić lukę około 20 procent bez cięcia świadczeń, które Amerykanie zdobyli przez całe życie ciężkiej pracy”.

„To powinno być dzwonkiem alarmowym: Kongres musi działać” — powiedziała w czerwcu w oświadczeniu dyrektorka generalna AARP Myechia Minter-Jordan. „Amerykanie ciężko pracowali i przez całe życie płacili na Social Security i zasługują na to, by móc na niego liczyć na emeryturze”.

Powiernicy aktualizują te prognozy co roku, więc każdy coroczny raport stanowi nowy punkt kontrolny, ile czasu pozostało i jak duża naprawa będzie potrzebna. Niezależnie od tego, co wybiorą ustawodawcy, mają około sześciu lat na ten wybór.

Jak planować na możliwe obniżenie o 22%

W przypadku gospodarstw domowych Mulyadi zaleca planowanie z uwzględnieniem przedziału, a nie pojedynczej liczby. „Zaloguj się do swojego konta my Social Security na ssa.gov, sprawdź prognozowane świadczenie i przetestuj swój budżet emerytalny przy około 75–80% tej kwoty” — mówi.

„Jeśli plan nadal działa, obniżenie będzie tylko niedogodnością” — mówi. „Jeśli nie, to nadal masz czas, by oszczędzać więcej, pracować nieco dłużej albo przemyśleć, kiedy przejść na emeryturę”.

Ta historia była pierwotnie opublikowana na Fortune.com.