Ogólnokrajowa klęska Partii Republikańskiej w wtorkowych wyborach śródokresowych — pierwszym ogólnokrajowym głosowaniu drugiej kadencji Donalda Trumpa — może nie oznaczać końca zniszczenia jej marki, zgodnie z raportem New Yorkera. Pismo sugeruje, że GOP staje teraz przed obciążą na wzór Geralda Forda, która przycisnęła republikanów po innej historycznej aferze: erze Watergate.

Po tym, gdy jego własni republikańscy starsi postawili mu zarzut spiskowania w celu utrudnienia śledztwa w sprawie włamania do Watergate w 1972 roku, prezydent Richard Nixon zrezygnował ze stanowiska i przekazał urząd wiceprezydentowi Geraldowi Fordowi. Zaledwie kilka tygodni później, 8 września 1974 roku, Ford wydał proklamację 4311, ułaskawiając Nixona za wszelkie przestępstwa, mógł popełnić jako prezydent. Jednak niezasłużone rozgrzeszenie Nixona pozostało plamą na partii, która wydawała się jeszcze bardziej splamiona za to, że odpuściła swojego przestępcę-naczelnego — a demokratyczny prezydent Jimmy Carter sięgnął po Biały Dom w wyborach w 1976 roku mimo poprawiającej się gospodarki USA, donosi New Yorker.

Tak jak wtedy, tak i dziś Amerykanie wydają się nieufni wobec partii zbyt chętnej do zatuszowania zbrodni swojego skompromitowanego lidera z Białego Domu. Pomimo wtorkowej porażki pisarz New Yorkera David Remnick — redaktor naczelny pisma od 1998 roku — argumentuje, że opinia publiczna będzie dalej żywiła pogardę wobec GOP za jego zbyt gorliwe wybaczenie.

„Najbardziej doniosłym skutkiem wyborów śródokresowych było przełamanie gorączki trumpizmu i zmniejszenie zagrożenia, jakie stanowi on dla instytucji demokratycznych, wolności osobistych i obywatelskich oraz przyzwoitości samej w sobie”, pisze Remnick. „Odludny autorytaryzm w wydaniu Trumpa wreszcie stracił atrakcyjność, a on sam stracił kontakt z rzeczywistością. Wybory były też dowodem słuszności postawy tych, którzy odmówili kapitulacji. Znamy tylko za dobrze licznych polityków, wspólników kancelarii prawnych, miliarderów, prezesów firm, rektorów uczelni i innych, którzy skulili się przed Trumpem. Częścią powodu, dla którego przetrwamy erę Trumpa, jest to, że znacznie więcej osób uczciwie wykonywało swoją pracę. Sędziowie, prawnicy zajmujący się prawami obywatelskimi, akademicy, urzędnicy wyborczy, kuratorzy, artyści i niezliczeni zwykli obywatele stanęli. Ich opór wobec zastraszania, korupcji i bezduszności Trumpa zyskał nową siłę polityczną.”

Jednak nawet po rozbiciu w wyborach śródokresowych Biały Dom opublikował w mediach społecznościowych „komunikat”: „Trump nadal jest waszym prezydentem”. Ten przekaz, sugeruje Remnick, posłuży jako „przydatna informacja” dla amerykańskiej opinii publicznej od dawna zmęczonej jawną korupcją administracji i gotowością partii, by ją tolerować.

„Dopóki pozostaje na urzędzie, jego partia raczej nie pozby się kultowego posłuszeństwa”, pisze Remnick. „J. D. Vance, jego potencjalny następca, wierzy, że może wygrać za dwa lata, po prostu uznając szaleństwo wojny z Iranem, wciąż kopiując okrucieństwo i dogmaty swojego mentora.”

W przekonaniu Vance’a, donosi Remnick, „to Donald Trump ostatecznie zdecyduje, kto zostanie kandydatem republikanów” — dynamika, która, jak mówi, sygnalizuje, że GOP pozostaje zaciśnięte w garści nikczemności Trumpa bardziej niż cokolwiek innego.

Mimo to Remnick przestrzegał, że postępy demokratów poniosą partię tylko do pewnego miejsca bez rozsądnej poprawy gospodarki i sytuacji interesów amerykańskich wyborców. „Dzieci Watergate” to fala demokratycznych debiutantów wybranych w wyborach śródokresowych w 1974 roku, przeprowadzonych zaledwie kilka miesięcy po rezygnacji Nixona, a Remnick przywołał ich przestrogę z historii: „Dzieci Watergate przybyły do Waszyngtonu w 1975 roku z postanowieniem przekształcenia amerykańskiej polityki; gdy Jimmy Carter, umiarkowany demokrata, wygrał prezydenturę, ich perspektywy wydawały się jeszcze jaśniejsze. Jednak zaledwie sześć lat po ich wielkim zwycięstwie wyborczym Ronald Reagan, prawicowy ideolog, został wybrany prezydentem, a republikanie przejęli Senat. Reformatorzy z 1974 roku znaleźli się w sytuacji bronienia zdobyczy, na których zamierzali budować. Pomogli zmienić Waszyngton, ale kraj zmieniał się w sposób, którego z trudem rozumieli.”

Następny Kongres, argumentował Remnick, odniesie sukces „nie poprzez obsesję na punkcie odwetu i karania, lecz poprzez realizację niezliczonych nadziei i żądań wyborców, którzy wybrali jego członków”.

„Demokraci z 2026 roku wygrali nadzwyczajną szansę. To, co z niej uczynią, określi znaczenie tych wyborów”, zakończył Remnick.