Prezydent Donald Trump oświadczył w czwartek, że każda próba usunięcia go z urzędu „zniszczy Partię Demokratyczną”, dodając, że byłoby to „usunięciem z urzędu bez powodu — za to, że kraj odnosi sukcesy? Nasz kraj jest teraz bardziej dochodowy niż w jakimkolwiek momencie swojej historii.” W nowej kolumnie dla Alternet, progresywnego serwisu informacyjnego o polityce, autor argumentuje jednak, że prezydent niemal na pewno sam nie wierzy w swoje twierdzenia. Wtorkowe wybory śródokresowe — pierwsze ogólnokrajowe głosowanie od powrotu Trumpa do Białego Domu — stanowiły, zdaniem tekstu, klęskę pokoleniową, większą, według oceny autora, niż jakiekolwiek „wave election” z ostatniego półwiecza, przez co nazwisko Trumpa stało się, jak ujmuje to kolumna, efektywnie „śmierdzącym”. „Choć jego urojenia nie znają granic,” pisze publicysta, „nie sądzę, by nawet stary oszust jak on w to wierzył.”

Opisane szkody sięgają głębiej niż jedna noc wyborcza. Partia Demokratyczna, zauważa publicysta, odwróciła półtoraroczny trend zapoczątkowany wyborami do Kongresu w 2010 roku, gdy Republikanie przejęli kontrolę nad Izbą Reprezentantów. W tym okresie Republikanie wielokrotnie rozbijali Demokratów nie tylko w wyborach do urzędów ogólnokrajowych, ale także w wyborach stanowych i lokalnych, aż po poziom kontrolera stanowego, rad oświaty i komisarzy hrabstw. Całe pokolenie szeryfów, zauważa tekst, zostało wprowadzonych do urzędów w atmosferze reakcji na wybór Baracka Obamy. Wtorkowe wybory śródokresowe odwróciły ten stan rzeczy — przywracając Demokratom pozycję sprzed 2010 roku.

„Naprawdę nie widzieliśmy niczego takiego od 50 lat,” powiedziała Amy Walters, redaktor naczelna bezpartyjnego Cook Political Report, w rozmowie z New York magazine, zauważając, że Partia Demokratyczna potrzebowała 15 lat, by dojść do siebie po „żywiole” z 2010 roku — słowa, jakiego prezydent Barack Obama użył wtedy na opisanie tej klęski. „Mówimy o poziomie federalnym, ale także o poziomie stanowym. To więc także zmiana sejsmiczna.”

To historyczne odwrócenie ma szczególne znaczenie samego Trumpa. Jego uchwyt na Partię Republikańską wyrósł z reakcji na wyborę pierwszego czarnoskórego prezydenta Ameryki w 2008 roku — to, argumentuje publicysta, był kontekst, w którym konserwatyzm stał się MAGA. Trump, przypomina tekst, był jednym z pierwotnych krzewicieli teorii spiskowych „birther”, głoszących fałszywe twierdzenie, że Barack Obama nie urodził się w Stanach Zjednoczonych. Wtorkowe wybory przywróciły Demokratom pozycję z pierwszych lat pierwszej kadencji Obamy, co sugeruje, że reakcja wreszcie się wyczerpała — a w konsekwencji, że wyczerpał się także Trump. „Wyczerpanie rodzi wyczerpanie,” pisze publicysta: niezależnie od pozowania na osobę nietykalną, „całkowity rozpad jego koalicji” oznacza, że Trump jest „bardzo tykalny.”

Niektórzy republikańscy senatorowie, przyznaje autor, wciąż mogą być gotowi bronić prezydenta. Ale w ocenie publicysty to teraz Demokraci mają wygrać lub przegrać tę partię, nie Trump — co rodzi pytanie, jak powinni postępować. Jedna opcja, argumentuje tekst, jest oczywista, gdy się nad nią zastanowić: wezwać Trumpa do rezygnacji.

Publicysta opisuje Trumpa jako „otępiennego narcyza” bez politycznej przyszłości, porównując go do „żyle samobójcy”, który wolałby wysadzić własną partię, niż pozwolić jakiemukolwiek Republikaninowi myśleć o objęciu po nim władzy. Ta cecha jest właśnie powodem, argumentuje tekst, dla którego jego partia mogłaby preferować, by jego odejście było skutkiem własnego wyboru, a nie usunięcia z urzędu. Obrona prezydenta przed presją Demokratów zmusiłaby Republikanów do wydania kapitału, którego nie mają — perspektywa, która mogłaby ucieszyć wyborców GOP wciąż tkwiących w dawnej chwale, ale partia licząca na uniknięcie zatonięcia wraz ze statkiem mogłaby tego uniknąć, pozwalając mu odejść samowolnie, „w służbie narodu.” Publicysta przyznaje, że nie wie, jakie bodźce mogłyby zostać zaoferowane, ale upiera się, że sprawy Republikanów nie poprawią się, dopóki Trump pozostaje w Białym Domu.

Reakcja samego Trumpa na wybory śródokresowe, w ocenie autora, „prawi domię w zasadzie usprawiedliwiła ich wynik.” Tam, gdzie wcześniejsi prezydenci uznawali porażkę i własny w niej udział, Trump zaprzeczył, że ma cokolwiek do zrobienia z katastrofą, i spędził środę na oprowadzaniu reporterów po budowie sali balowej Białego Domu, projektu zbudowanego na miejscu rozebranego East Wing — zachowanie, które publicysta przedstawia jako ślepe na „jawne korupcja”, którą nowa sala balowa reprezentuje. Wystarczyło, by jeden komentator CNN zadał pytanie na głos, czy prezydent „się derealizuje.” „Tak chce spędzać swój czas w Waszyngtonie i teraz, bo zostały mu tylko dwa lata, uważa, że może skupić się jeszcze bardziej na niektórych z tych próżnościowych projektów,” powiedział komentator.

Najpilniejszy powód, dla którego Republikanie powinni rozważyć wezwanie prezydenta do odejścia, argumentuje kolumna, pojawił się, gdy Trump zastąpił szefową sztabu Białego Domu Susie Wiles Stephenem Millerem, długoletnim doradcą administracji ds. imigracji. Publicysta nazywa Wiles „wcieleniem chaosu,” ale wskazuje, że to ona nie jest bezpośrednio odpowiedzialna za wysyłanie paramilitarnych sił policyjnych do nękania, terroryzowania i zabijania imigrantów i obywateli w całym kraju — tę odpowiedzialność publicysta przypisuje wprost Millerowi. Wraz z gospodarką, twierdzi tekst, ICE — U.S. Immigration and Customs Enforcement, federalna agencja wykonująca deportacje — jest powodem, dla którego wyborcy latynoscy zbuntowali się przeciw Republikanom: 68 procent wyborców latynoskich nie pochwala polityki deportacji Trumpa, według AP. Wyborcy latynoscy byli kluczowi w przejęciu mandatu senackiego w Kansas i w przekształceniu całego Teksasu na niebiesko. W ocenie publicysty Trump powinien zwolnić Millera, by pokazać, że wyciągnął lekcję z wyników. Awansowanie go zamiast tego, pisze autor, mówi światu — a zwłaszcza własnej partii Trumpa — że prezydent zamierza zaostrzyć kurs na tym, co Ameryka odrzuciła w najgorszym wydaniu.

Dla Demokratów, argumentuje publicysta, takie żądanie nie niesie żadnego ryzyka ani kosztów. Wszystko, co muszą zrobić, to wskazać, jak bardzo lepiej byłoby dla wszystkich, gdyby prezydent „niezainteresowany byciem prezydentem, a co dopiero naczelnym dowódcą” odszedł samowolnie. „Naród amerykański już się wypowiedział,” mówi kolumna o wynikach. „Nadszedł nowy rozdział. Dawne czasy minęły.” Ale Trump ewidentnie tego nie słucha, co oznacza, w ocenie autora, że to jego partia musi się zgłosić i wyjaśnić, co się dzieje. Demokraci mogą przedstawić to jako prosty wybór dla Trumpa i Republikanów: łatwa droga albo trudna droga.

Co do wiceprezydenta JD Vance'a, publicysta jest lekceważący: „nikt nie lubi JD Vance'a,” który „tyle razy upokorzył samego siebie, że nikt mu nie ufa i nikt go poważnie nie traktuje.” Mimo to, wezwanie Trumpa do rezygnacji pozwoliłoby Demokratom wykorzystać jego cynizm i ambicję. Vance już obarczył wojnę Trumpa odpowiedzialnością za porażki śródokresowe — i, zauważa publicysta, Trump się z tym zgodził. Jeśli przed wyborami 2028 roku otworzy się przed nim droga do prezydentury, może ją wykorzystać, co, argumentuje publicysta, przyspieszyłoby rozpad epoki Trumpa.

Demokraci, konkluduje tekst, spędzili już dość czasu w defensywie. To rzadka szansa na ofensywę — bez ponoszenia kosztów. Czy liderzy Demokratów złożą to żądanie i jak odpowiedzą Republikanie, to otwarte pytanie, które pozostawia po sobie kolumna.