Według sondażu agencji badawczej Social Weather Stations (SWS) odsetek filipińskich rodzin uznających się za biedne wzrósł we wrześniu z 49% w czerwcu do 55%, co odpowiada szacunkowo 16,8 mln gospodarstw domowych wobec 13,6 mln trzy miesiące wcześniej.

Ubóstwo samookreślane — oparte na własnej ocenie sytuacji respondentów, a nie na oficjalnym pomiarze ubóstwa opartym na dochodach stosowanym w statystyce rządowej — oferuje częsty, oparty na odczuciach obraz warunków życia gospodarstw domowych na Filipinach.

Gospodarstwa domowe uznające się za biedne żywnościowo odnotowały jeszcze ostrzejszy wzrost — wzrost o 8 punktów procentowych do 44%, czyli około 13,3 mln rodzin, z 36% w czerwcu — poinformowało SWS w komunikacie we wtorek.

Agencja badawcza przypisała wzrost głównie gospodarstwom wysuwającym się ze statusu „granicznego”. Odsetek gospodarstw granicznych spadł z 14% do 9% w przypadku ubóstwa ogólnego i z 15% do 9% w przypadku ubóstwa żywnościowego, podczas gdy odsetek gospodarstw niezaliczanych do biednych pozostał niemal bez zmian na poziomie 36%. Ponieważ wzrost w tym kwartale wynikał głównie z przekroczenia progu ubóstwa przez rodziny graniczne, to ruchy wewnątrz tej grupy środkowej — a nie wśród gospodarstw niezaliczanych do biednych — będą kluczową liczbą do obserwowania w kolejnych badaniach SWS.

Wskaźniki ubóstwa wzrosły we wszystkich regionach. Luzon poza Metro Manila (Balance Luzon) przodował we wzroście z tendencją o 10 punktów do 51%. Ogólne ubóstwo samookreślane pozostało najwyższe na Mindanao na poziomie 64%, a następnie na Visayas z 63%, przy Metro Manila z 44%. Ubóstwo żywnościowe osiągnęło 52% na Mindanao, 51% na Visayas, 40% na Balance Luzon i 31% w Metro Manila.

Rosnące koszty życia podniosły krajową medianę progu ubóstwa do 15 000 peso miesięcznie, pozostawiając lukę 6000 peso, podczas gdy mediana progu ubóstwa żywnościowego wzrosła do 8000 peso zą 3000 peso. Różnica między tym, czego gospodarstwa domowe mówią, że potrzebują, a tym, co obecnie posiadają, ilustruje, jak koszty żywności obciążają budżety rodzin, gdy coraz więcej gospodarstw uznaje się za biedne żywnościowo.

Wśród gospodarstw uznanych za biedne SWS zaklasyfikowało 11,7 mln jako „zawsze biedne”, 2,7 mln jako „zwykle biedne” oraz 2,2 mln jako „nowo biedne” — kategoria ta obejmuje gospodarstwa, które w wcześniejszych badaniach nie były uznawane za biedne, co pozwala odróżnić niedawnych ubogich od ubóstwa długotrwałego.

Badanie niezlecane przez zleceniodawców przeprowadzono w dniach 21–27 września metodą bezpośrednich wywiadów z respondentami dorosłymi, z krajowym błędem próbkowania ±3%.

— Erika Mae P. Sinaking

Źródło: BusinessWorld Online