Filipiński Departament Środowiska i Zasobów Naturalnych (DENR) chce, aby więcej finansowania klimatycznego trafiało do społeczności podatnych na zagrożenia w formie dotacji, do których mogą mieć bezpośredni dostęp — poinformował sekretarz środowiska Juan Miguel T. Cuna.

Mówiąc podczas Dialogu w Baku, zorganizowanego w ramach 31. Konferencji Stron (COP31) Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu, pan Cuna wezwał również do wzmocnienia roli wiedzy lokalnej w podejmowaniu decyzji.

Filipiny — archipelag liczący ponad 7000 wysp i jedno z państw najczęściej dotykanych przez cyklony tropikalne — są konsekwentnie klasyfikowane wśród krajów najbardziej wrażliwych na zmiany klimatu na świecie. Dialog w Baku wziął swoją nazwę od Baku w Azerbejdżanie, gospodarza COP29 w 2024 roku, gdzie rządy zgodziły się mobilizować co najmniej 300 mld USD rocznie dla krajów rozwijających się do 2035 roku i uruchomiły mapę drogową Baku–Belém, mającą na celu zwiększenie finansowania klimatycznego do 1,3 bln USD rocznie — celu ponad czterokrotnie wyższego niż roczne minimum uzgodnione na COP29.

Pan Cuna powiedział, że usprawnienie dostępu samorządów lokalnych do finansowania jest niezbędne dla wdrażania "adaptacji opartej na ekosystemach, zlokalizowanego zbierania wody deszczowej oraz programów rolnictwa odpornego na suszę." W finansowaniu klimatycznym dostęp bezpośredni oznacza kierowanie środków bezpośrednio do akredytowanych instytucji krajowych i lokalnych, zamiast przekazywania ich przez pośredników międzynarodowych — to model leżący u podstaw jego postulatu bezpośredniego, dotacyjnego dostępu.

Finansowanie w formie dotacji powinno być preferowanym mechanizmem finansowania klimatycznego, aby ograniczyć ekspozycję społeczności podatnych na zagrożenia na pożyczki — stwierdził. W przeciwieństwie do pożyczek dotacje nie podlegają spłacie, dlatego finansowanie adaptacji poprzez dotacje przedstawiane jest jako zabezpieczenie przed pozostawieniem społeczności wrażliwych klimatycznie z nowym zadłużeniem.

Wezwał również, aby społeczności odgrywały większą rolę w projektowaniu projektów i polityk łagodzenia zmian klimatu.

"Samorządy lokalne i dotknięte społeczności powinny mieć bezpośrednią rolę w projektowaniu projektów adaptacyjnych, a wiedza rdzenna i lokalna powinna być uwzględniana w decyzjach, aby interwencje odpowiadały warunkom w terenie" — powiedział.

Monitoring klimatyczny suszy i zagrożeń zdrowotnych w czasie rzeczywistym musi być powiązany z wyzwalaczami finansowymi i interwencjami rolniczymi — powiedział pan Cuna.

"Mapa drogowa Baku–Belém do 1,3 bln USD musi być oceniana według tego, czy mobilizuje dostępny, przewidywalny kapitał w celu zapełnienia zjawiskowej rocznej luki w finansowaniu adaptacji wynoszącej 284–339 mld USD, zidentyfikowanej w Raporcie o luce w adaptacji Programu Środowiskowego ONZ" — powiedział pan Cuna.

Adaptation Gap Report to coroczna ocena Programu Środowiskowego Narodów Zjednoczonych (UNEP) dotycząca różnicy między potrzebami krajów rozwijających się w zakresie finansowania adaptacji a środkami, które faktycznie otrzymują. Według pana Cuna to, czy kapitał z mapy drogowej dotrze w formie dotacji poprzez kanały bezpośrednie, a nie w formie długu poprzez pośredników, zdecyduje o tym, czy luka zostanie zapełniona dla społeczności na pierwszej linii frontu.

— Maria Mikaela H. Tormon

Źródło: BusinessWorld