Sen. Richard Blumenthal trafił dwukrotnie w tym tygodniu na pierwsze strony, a druga z tych wiadomości może okazać się znacznie poważniejsza dla prezydenta Donalda Trumpa.

Starszy senator USA z Connecticut najpierw przyciągnął uwagę, sugerując, że Partia Demokratyczna potrzebuje „nowej energii i pomysłów” — uwaga, która brzmiała jak otwartość na to, że nowym przywódcą większości w Senacie zostanie ktoś inny. W rzeczywistości coś po drodze zostało zgubione w tłumaczeniu. Blumenthal, nieznany z wywoływania zamieszania we własnej partii, wkrótce wyjaśnił, że popiera Chucka Schumera na tym stanowisku.

Poważniejsze jest jego kolejne zadanie. Gdy nowy Kongres zostanie zaprzysiężony 3 stycznia, Blumenthal stanie na czele Stałej Podkomisji Śledczej Senatu — organu, który od dawna pełni funkcję głównej jednostki śledczej izby, z uprawnieniami do wymuszania dokumentów i zeznań — co uczyni go centrum agendy rozliczeniowej senackich demokratów. Występując w Hartford, powiedział, że śledztwa rozpoczną się „z impetem” i będą dotyczyć nie tylko korupcji samego prezydenta, ale i korupcji w jego otoczeniu — z implikacją, jak ujęła to kolumna Alternet, że miliarderzy i korporacje, które przekupiły Trumpa, mają kłopoty.

Blumenthal wymienił śledztwa już w toku: „oszustwa i korupcja kryptowalutowa”, „[Elon] Musk i Starlink”, „projekty próżnościowe” oraz „schematy korupcyjne wielkich korporacji, które wpłaciły datki na budowlaną fajerwerkę ballroomu East Wing”.

Jeszcze poważniejsze jest to, że senator przedstawił to, co kolumna opisała jako teorię rozliczalności. Blumenthal powiedział: „Myślę, że głosy do impeachmentu [Pete'a] Hegsetha mogą być” w Senacie, ale dodał, że głosów do impeachmentu Trumpa jeszcze nie ma. Zgodnie z Konstytucją zarzuty impeachmentu pochodzą z Izby Reprezentantów, a uchwała o usunięciu wymaga dwóch trzecich głosów w Senacie.

„Amerykanie głosowali na przystępność cenową i rozliczalność” — powiedział. „Chcą położyć kres korupcji, bo korupcja podnosi koszty. Przyjmowanie pieniędzy od rządów obcych, którym prezydent jest zależny, podnosi koszty dla zwykłych, codziennych Amerykanów.”

Kolumnista argumentował, że takie ujęcie ominęło ostrzejszą implikację: jeśli Blumenthal i demokratyczni śledczy ustalą, że prezydent brał łapówki — wniosek, który — jak napisał kolumnista — „prawie na pewno” potwierdzają informacje już dostępne publicznie — stanowiłoby to podstawę impeachmentu. Jednocześnie kolumnista zgodził się z sugestią Blumenthala, że „impeachment może być ślepą uliczką”. W tym ujęciu demokraci mogą zadać o wiele więcej szkód republikanom — i każdemu, kto mógłby startować po Trumpie — zostawiając prezydenta na razie w spokoju, czyniąc go „ostatnim, który pozostanie na nogach, gdy pozostali upadną”.

Kolumnista przestrzegł przed czytaniem tego jako „dokładnie przemytanego planu działania”, pisząc, że demokraci „uczą się w trakcie” i po drodze kalkulują. Mimo to, dodał, nie zdziwiłby się, gdyby demokraci w Kongresie maksymalnie przedłużali ściganie Trumpa i pozwolili, by śledztwa wciągnęły się w następne wybory — „na wzór Benghazi” — w nawiązaniu do wieloletnich republikańskich śledztw w sprawie ataku na Benghazi w 2012 roku, które ciągnęły się za Hillary Clinton aż do jej kampanii prezydenckiej w 2016 roku. Trump nie może ponownie startować z powodu konstytucyjnego limitu dwóch kadencji, odnotowała kolumna; śledczy mogą wpływać jedynie na republikanów, którzy mają polityczną przyszłość.

Dane o inflacji wzmacniają argument o przystępności cenowej

Nowe dane gospodarcze dały temu przesłaniu dodatkową siłę. Inflacja wzrosła w zeszłym miesiącu bardziej niż oczekiwano, a były ekonomista Rezerwy Federalnej powiedział Associated Press, że bank centralny powinien się martwić.

„Używając wstępnych szacunków danych za ostatni październik, Riccardo Trezzi wylicza, że ceny konsumpcyjne wzrosły w październiku o 4 proc. rok do roku, w porównaniu z 3,7 proc. we wrześniu” — poinformowało AP. „Ceny bazowe wzrosły, jak szacuje, o 2,8 proc., w porównaniu z 2,6 proc.”

Simon Rosenberg, weteran strategii demokratycznej, autor Hopium Chronicles, powiedział, że „inflacja od objęcia urzędu przez Trumpa ponad się podwoiła. Skala katastrofy politycznej, której Ameryka obecnie doświadcza, trudna jest do wyrażenia słowami.” Opublikował wykres, aby to zilustrować.

Dla kolumny Alternet dane te dowodziły, że „Bidenomika działała”. Tak uparta, jak była podczas kadencji Joe Bidena, inflacja mimo wszystko spadała dzięki jego polityce, a zaczęła rosnąć ponownie niemal natychmiast po powrocie Donalda Trumpa do urzędu — co kolumnista nazwał końcem Bidenomiki. Ciągłą presję wzrostu cen przypisał nielegalnej wojnie, nielegalnym podatkom w formie ceł i nielegalnym deportacjom.

Kolumna wskazała też na sondaże: ankieta AP wśród 100 000 wyborców w wyborach śródokresowych wykazała, że około dwie trzecie obwiniało o wyższe koszty politykę Trumpa, a 90 proc. stwierdziło, że przystępność cenowa była „kluczowym” lub „istotnym” czynnikiem głosowania.

Zarzuty Leonarda wobec kierownictwa demokratów w Izbie

W Izbie poseł-elekt Don Leonard z Ohio zarzucił w nagraniu wideo, że „starsi członkowie demokratycznej Izby” powiedzieli mu „w niejednoznacznych słowach”, że jeśli nie poprze kandydatury Hakeema Jeffriesa na przewodniczącego, uczynią z jego życia „piekło”. Leonard stwierdził, że jego poparcie jest warunkowe: zależy od poprawki konstytucyjnej kończącej wyrok Citizens United — decyzję Sądu Najwyższego z 2010 roku, która otworzyła furtkę nieograniczonym niezależnym wydatkom politycznym — oraz od zakończenia wsparcia dla Izraela i wojny z Iranem — co sugerowałoby, że kierownictwo demokratów sprzeciwia się obu postulatom i dlatego ucieka się do zastraszania.

Zarzuty przyciągnęły znaczną uwagę wśród progresistów, ale kolumna argumentowała, że są „prawie na pewno fantasy”. Jeffries, odnotowała, ma już głosy, których potrzebuje. W Izbie jest obecnie 214 demokratów, a potrzebuje zaledwie czterech więcej, by osiągnąć próg 218 — żaden problem, zważywszy że klub ma się rozrosnąć do blisko 260. Leonard może sądzić, że Jeffries mocno myśli o jego głosie, ale w rzeczywistości Jeffries „prawdopodobnie nie myśli o nim wcale”, napisał kolumnista. Zastraszanie miałoby sens przy wąskich marginesach; „w obecnym stanie nie ma to jednak sensu.”

Czy Leonard kłamie? Kolumnista dopuścił taką możliwość, ale zaproponował łagodniejszą interpretację: że Leonard był lobbowany przez zespół kierowniczy Jeffriesa — „standardową procedurę w Waszyngtonie” — i wziął normalne polityczne zabiegi za groźbę, albo uznał, że ma sposobność, by tak je przedstawić dla własnych celów. Leonard, napisała kolumna, „wygląda na to, że zwraca się do »progresistów« handlujących teorią spiskową, że Jeffries jest popychadłem Izraela.”

Wideo Leonarda podchwycił Drop Site News, portal Ryana Grima; kolumna opisała Grima jako jeden z najgłośniejszych antydemokratycznych głosów promujących kandydaturę Grahama Platnera. The Tennessee Holler pomógł nagraniu stać się wiralowym, pytając: „czy taka trumpowska polityka jest zmianą, na którą ludzie głosowali?” Sarah Kendzoir, pisarka o ogromnym zasięgu, uważająca demokratów za równie „trumpowskich” jak Partia Republikańska, jeszcze go rozpropagowała.

Kolumnista doszedł do wniosku, że w kraju działają „agenci chaosu”, którzy działają ramię w ramię z demokratami, ale nie są zainteresowani budową władzy po to, by „przynieść większą wolność, równość i sprawiedliwość dla wszystkich”. Ich interesem, argumentował, jest realizacja własnych cynicznych celów, często przez sia­nie podziałów wewnątrz partii — w szczególności ideę, że Jeffries w Izbie i Chuck Schumer w Senacie są somehow nieuprawnionymi liderami. Wyraził nadzieję, że Leonard „zorientuje się, że to gra na straty”, dodając: „W przeciwnym razie za dwa lata będzie prowadził podcast.”

Przyszłość Schumera

Wszelkie sugestie progresistowskiego oporu wobec Jeffriesa okazały się płaskie. Gdy rep. Alexandria Ocasio-Cortez powiedziała, że „w wyścigu jest tylko jeden kandydat” na stanowisko przewodniczącego, kolumnista uznał to za potwierdzenie, że teza „progresiści są przeciw Jeffriesowi” niewiele ma treści: „Skoro AOC jest za, sprawa jest rozstrzygnięta.”

W Senacie jednak konkurencja istnieje — przynajmniej w wyglądzie. Sen. Bernie Sanders powiedział, że nie popiera Chucka Schumera jako lidera. Sen. Chris Van Hollen stwierdził, że przywództwa Schumera nie należy zakładać, obserwując, że dwóch nowych senatorów nie byłoby, „gdyby Schumer i DSCC [Democratic Senatorial Campaign Committee] mieli po swojemu”. Podobnie jak Sanders, Van Hollen wzywa do otwartego procesu wyboru następnego lidera.

Mogą dostać to, czego chcą, odnotowała kolumna, ale wynik prawdopodobnie będzie ten sam. W Izbie cała izba głosuje na przewodniczącego; w Senacie tylko większość głosuje na lidera większości. Schumer prawie na pewno ma już większość tych głosów, mimo sprzeciwów kilku senatorów. Izba formalnie wybierze przewodniczącego, gdy nowy Kongres zbierze się 3 stycznia — tego samego dnia Blumenthal przejmie komisję śledczą.

Czy to czyni sprzeciw bez znaczenia? Może nie. Niektórzy sugerują, że to, co się rozgrywa, to początek końca Schumera — że jest on delikatnie wypychany z przywództwa przed następną sesją Kongresu, przy założeniu, że do tego czasu będzie demokratycznym prezydentem, a wtedy możliwe stanie się prawdziwie przełomowe ustawodawstwo.