Izba Reprezentantów Filipin przyjęła w trzecim i ostatecznym czytaniu projekt ustawy, który ma ustanowić 30-letni plan infrastrukturalny mający kierować wydatkami rządowymi i koordynować projekty rozwojowe w całym kraju.

Projekt ustawy nr 11597, czyli proponowana ustawa o Masterplanie Infrastruktury i Rozwoju Narodowego, został przyjęty w poniedziałek 284 głosami za, przy ośmiu przeciw i jednym wstrzymującym się. Przyjęcie w trzecim czytaniu kończy etap prac w izbie niższej.

Projekt nakazuje opracowanie wszechstronnego masterplanu rozwoju infrastruktury obejmującego transport, logistykę, energetykę, zasoby wodne, telekomunikację, infrastrukturę społeczną, rolnictwo, rybołówstwo oraz utrzymanie istniejących zasobów. 30-letni plan ma kierować inwestycjami infrastrukturalnymi, priorytetami budżetowymi i rozwojem terenów w koordynacji z Filipińskim Planem Rozwoju oraz budżetem państwa. Ramy obejmujące trzy dekady wykraczałyby poza kilka sześcioletnich kadencji prezydenckich. Sektory wymienione w planie, takie jak energetyka, gospodarka wodna, transport i telekomunikacja, świadczą usługi, na których na co dzień polegają gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa.

Zgodnie z projektem rada Masterplanu Infrastruktury i Rozwoju Narodowego miałaby opracowywać, przeglądać i nadzorować realizację planu. Na jej czele stałby prezydent, a wiceprzewodniczącym byłby sekretarz Departamentu Gospodarki, Planowania i Rozwoju. W skład rady weszliby szefowie departamentów rządowych, przedstawiciele związków samorządów lokalnych oraz ośmiu interesariuszy branżowych.

Ustawa wymaga również, aby planowanie infrastruktury uwzględniało rozwój zorientowany na transport, mechanizmy przechwytywania wzrostu wartości gruntów oraz wspólne korytarze dla kompatybilnych sieci użyteczności publicznej. Rozwój zorientowany na transport koncentruje budownictwo mieszkaniowe i działalność komercyjną wokół węzłów transportowych, natomiast przechwytywanie wartości gruntów pozwala rządowi odzyskać część wzrostu wartości gruntów generowanego przez inwestycje publiczne. Korytarze te umożliwiałyby infrastrukturze takiej jak linie energetyczne, systemy transportu zbiorowego i telekomunikacyjnej zajmowanie wyznaczonych obszarów, potencjalnie ograniczy dublowanie inwestycji i poprawi zagospodarowanie terenu.

Wspólny Kongresowy Komitet Nadzoru ds. Planowania i Rozwoju Infrastruktury monitorowałby realizację, wykrywał braki i przeprowadzał kwartalne przeglądy. W skład komitetu weszłoby po sześciu członków z Senatu i Izby Reprezentantów, wspieranych przez podkomitet odpowiedzialny za planowanie długoterminowe i przewidywanie przyszłych potrzeb rozwojowych. Kwartalny harmonogram przeglądów dałby Kongresowi cykliczny punkt kontroli służący sygnalizowaniu braków w trakcie realizacji planu.

Początkowe koszty wdrożenia zostałyby sfinansowane z istniejących środków Departamentu Gospodarki, Planowania i Rozwoju, a kolejne wydatki ujęto w corocznych budżetach państwa.

Posłanka partii listowych Renee Louise M. Co sprzeciwiła się projektowi, argumentując, że proponowany plan infrastrukturalny nie jest powiązany z szerszą długoterminową strategią rozwoju gospodarczego. „Buduje 30-letni infrastrukturalny zamek na piasku bez prawdziwego długoterminowego narodowego planu rozwoju, który go zakotwiczy” — powiedziała na forum plenarnym Izby.

Według posłanki Co projekt nie łączy w wystarczającym stopniu priorytetów infrastrukturalnych z potrzebami rozwoju gospodarczego, w tym potrzebami sektora produkcyjnego. Ostrzegła, że ramy te mogłyby skłaniać firmy prywatne do traktowania rozwoju infrastruktury przede wszystkim jako działalności przynoszącej zysk, a nie sposobu zaspokajania potrzeb publicznych.

Posłanka wyraziła też obawy, że proponowana rada mogłaby koncentrować wpływy na wydatkach infrastrukturalnych wśród urzędników państwowych i dużych przedsiębiorstw. Zakwestionowała, czy projekt zapewnia wystarczający publiczny nadzór nad kosztami materiałów budowlanych i wycenami gruntów, oraz skrytykował proces konsultacji, ostrzegając, że społeczności bezpośrednio dotknięte projektami infrastrukturalnymi mogą mieć ograniczone możliwości wpływania na decyzje planistyczne.

Projekt wymaga równoległej ustawy senackiej oraz uzgodnionej wspólnej wersji, zanim zostanie przedłożony prezydentowi Ferdinandowi R. Marcosowi Jr. do podpisania.

— Pexcel John Bacon, Business. Źródło: BusinessWorld