NEAR Protocol rozważa wniosek regulacyjny zakładający obniżenie maksymalnej rocznej emisji tokenów z 2,5% do 1,6%, przy czym redukcja byłaby wdrażana stopniowo przez 24 miesiące. Zmiana spowolniłaby dywaluację dla posiadaczy tokenów, obniżając jednocześnie nagrody ze stakingu dla uczestników zabezpieczających sieć. Emisja to fundamentalna dźwignia w projektach typu proof-of-stake: świeżo wygenerowane tokeny dostarczają nagród przyciągających stake zabezpieczający sieć, podczas gdy każdy punkt emisji dywaluuje również posiadaczy, którzy nie stake'ują.

Sal Ternullo, dyrektor generalny SVRN, rozpoczął dyskusję społecznościową nad planem 30 września, a formalny wniosek oczekiwany jest w kolejnym tygodniu. Według jego szacunków harmonogram zapobiegłby emisji około 66 milionów nowych tokenów NEAR przez sześć lat w porównaniu z obecną polityką — różnicę wycenił na około 329 milionów dolarów według cen z 30 września.

Zgodnie z wnioskiem istniejące alokacje nagród zostałyby zachowane, a przed pierwszymi redukcjami poprzedzałby je okres przejściowy. Zatwierdzenie wymagałoby głosowania w House of Stake, opartym na delegatach organie zarządzającym NEAR, a następnie wdrożenia poprzez aktualizacje walidatorów w całej sieci.

Stopniowe cięcia rocznej emisji

Według Ternullo przy obecnym suficie sieć tworzy około 89 500 NEAR dziennie. Obniżenie limitu o 0,9 punktu procentowego oznacza 36-procentową redukcję maksymalnej rocznej stopy emisji.

New proposal on the NEAR Governance Forum from @sal_ternullo CEO at @svrn_ai on cutting issuance from 2.5% to 1.6% over 24 months, plus a longer-term direction toward a fixed total supply. The floor is open to validators, House of Stake delegates, and the whole NEAR community.…

— NEAR Protocol (@NEARProtocol) October 1, 2026

Wniosek wdrożyłby niższy limit poprzez mniejsze redukcje w każdej epoce, rozkładając dostosowanie na dwa lata. Przed pierwszym cięciem poprzedzałby 90-dniowy okres przejściowy, dający portfelom, giełdom i dostawcom usług stakingu czas na przygotowanie.

Obecny podział nowo emitowanych tokenów pozostałby bez zmian: 90% zasila nagrody ze stakingu, a 10% trafia do skarbca protokołu. Utrzymanie tej proporcji oznacza, że obie grupy otrzymają mniej tokenów wraz ze spadkiem całkowitej emisji.

Zgodnie z proponowanymi zabezpieczeniami zarządzanie mogłoby wstrzymać harmonogram, ale nie mogłoby ponownie zwiększyć emisji poprzez cofnięcie już zrealizowanych redukcji. Taki projekt dawałby operatorom mechanizm przerwania, zachowując jednocześnie już wdrożone cięcia.

NEAR Protocol wcześniej dokonał redukcji sufitu emisji z 5% do 2,5% w październiku 2025 roku. Ternullo przedstawia nowy cel jako kolejny krok w kierunku ściślejszej długoterminowej kontroli podaży. Szacowane 66 milionów tokenów oznacza emisję unikniętą względem obecnego harmonogramu w sześcioletniej projekcji.

W poście z 30 września 2026 roku Ternullo oświadczył, że zamierza złożyć wniosek o głosowanie w kolejnym tygodniu. Nie podał w nim potwierdzonej daty.

Prognozowany spadek nagród ze stakingu, gdy walidatorzy oceniają koszty

Według dyskusji roczne stopy zwrotu ze stakingu spadną z około 5,4% do 3,5% przy ostatecznej stopie. Oznacza to spadek stopy zwrotu o około 35%, co rodzi pytania o koszty dla walidatorów i dostawców usług stakingu.

Dla uczestnika stake'ującego 1 000 NEAR Ternullo szacuje około 21 tokenów mniej zarobionych przez dwa lata względem obecnego harmonogramu. Niższe nagrody mogłyby wpłynąć na dochody walidatorów, szczególnie tam, gdzie koszty operacyjne już pochłaniają znaczną część przychodów.

Skarbiec protokołu również otrzymałby mniej z emisji tokenów, co potencjalnie zmieniłoby zasoby dostępne na wydatki ekosystemu. Przy zachowanej alokacji jego roczny udział w podaży spadłby z 0,25% do 0,16%.

Ternullo argumentuje, że posiadacze nieuczestniczący w stakingu doświadczyliby mniejszej dywaluacji po rozpoczęciu redukcji. Twierdzi również, że aktywność sieci i przychody mogłyby ostatecznie wesprzeć szerszy ruch w kierunku stałej całkowitej podaży.

Ten cel pozostaje oddzielony od obecnego wniosku o emisji. Na tym etapie nie przedłożono żadnego mechaniz stałej podaży do zatwierdzenia, a każdy przyszły projekt wymagałby własnej dyskusji społecznościowej i głosowania.

W odpowiedziach społeczności wyrażono obawy dotyczące mniejszych walidatorów oraz sposobu finansowania bezpieczeństwa sieci, gdyby emisja została ostatecznie zniesiona. Ternullo stwierdził, że projekt stałej podaży musiałby uwzględnić kwestie bezpieczeństwa, decentralizacji i finansowania ekosystemu przed formalnym rozpatrzeniem.

Nawet jeśli wniosek przejdzie przez proces zarządzania, walidatorzy NEAR nadal musieliby przyjąć zmianę w ramach procesu aktualizacji sieci. Samo głosowanie oznaczałoby więc dodatkowy wymóg wdrożeniowy przed rozpoczęciem nowego harmonogramu. Dla obserwatorów krótkoterminowymi punktami odniesienia są publikacja tekstu formalnego wniosku, termin ewentualnego głosowania w House of Stake oraz — jeśli wniosek przejdzie — początek 90-dniowego okresu przejściowego przed wejściem w życie pierwszej redukcji.

Ternullo ujawnił, że SVRN posiada ponad 55 milionów NEAR, z których większość jest stake'owana. Firma prowadzi również infrastrukturę walidacyjną poprzez partnerów oraz obsługuje węzeł MPC w ekosystemie.

Źródło: Blockonomi