Elizabeth Holmes, słynnie ekscentryczna miliarderka obecnie odbywająca jedenastoletni wyrok więzienia za oszustwo, fascynuje mniej swoimi przestępstwami, a bardziej tajemnicą otaczającą to, jak je postrzega. Oszustwa w firmach zdrowotnych są tak częste, że Theranos — startup zajmujący się badaniami krwi, założony przez Holmes, absolwentkę Stanfordu, w 2003 roku — wyróżnia się przede wszystkim dlatego, że jego oszustwo dotknęło wielu bogatych i wpływowych ludzi. Jednak Holmes jest godna uwagi także z innego powodu: uparcie twierdzi, że została oskarżona niesłusznie.

„You Can See Everything”, dokument współreżyserowany przez Nathana Fieldera — komika znanego przede wszystkim z „Nathan for You” i „The Rehearsal” — który zagrał w nim główną rolę i uzyskał nieograniczony dostęp do Holmes krótko przed jej stawiennictwem w więzieniu, nie rzuca światła na tajemnicę jej osoby. Do końca stoi ona niewzruszenie nie tylko za swoją deklarowaną niewinnością, ale także za innymi wątpliwymi aspektami swojej przeszłości — a także, na marginesie, obecnymi wyborami życiowymi. Film intryguje właśnie tym, że w konwencjonalnym sensie nigdy niczego o Holmes nie ujawnia. Po prostu pokazuje ją taką, jaka jest, a następnie daje widzom wystarczający dystans, by zachęcić ich do wyciągnięcia własnych wniosków.

Ale to nie wszystko. W połowie filmu Holmes rozpoczyna odbywanie kary, lecz historia jest daleka od zakończenia. Jej mąż, Billy Evans, doczekał się długo zapowiadanego zwrotu — przejaw zachowania kontrolujące wobec Holmes, co skłania Fieldera i aktorkę Amandę Seyfried — która zdobyła Emmy za rolę Holmes w miniserialu „The Dropout” — do oskarżenia Evansa o jej wykorzystywanie. Podobnie jak w analizie samopoznania Holmes, „You Can See Everything” nigdy nie rozstrzyga pytań wokół relacji Holmes-Evans. Merely obserwuje z dystansu, albo za pośrednictwem Seyfried, która pomysłowo i niesamowicie wciela się ponownie w rolę Holmes.

Najważniejszym tematem filmu jest to, że obiektywna rzeczywistość nigdy nie jest szczególnie istotna dla osób posiadających największą władzę. Zamieszkują one świat, w którym samo przekonanie o prawdziwości czegoś często zdaje się dosłownie czynić to prawdziwym. Obserwując, jak Holmes przejawia te cechy w okresie poprzedzającym odbycie kary, łatwiej zrozumieć, jak zbudowała wielomiliardową firmę, wycenianą w szczycie na 9 miliardów dolarów, na obietnicy — że Theranos będzie w stanie wykonywać pełne badania krwi z zaledwie kilku kropli — której nigdy nie była w stanie spełnić.

Ponieważ ludzie tacy jak Holmes nadal wywierają wpływ na życie publiczne, „You Can See Everything” ostatecznie opowiada o czymś znacznie więcej niż o jednym konkretnym oszuście. Holmes uosabia poczucie prawa do wszystkiego i świadome złudzenia tej klasy ludzi, którzy potrafią budować megakorporacje na hype. Widać to u szefów firm AI, którzy kontynuują rozwój technologii, w którą — całkiem wiarygodnie — wierzą, że może zniszczyć ludzkość, albo przynajmniej stworzyć nie do życia gospodarkę. Widać to również w ruchu MAHA (Make America Healthy Again), który — być może nieprzypadkowo — przyjął narrację Holmes o byciu ofiarą. Jak stwierdziła Kathryn Olivarius, historyczka ze Stanford University pisząca książkę o ruchu MAHA, w zeszłym roku w wywiadzie dla Politico: „ona jest tak idealną męczennicą dla tej sprawy. To niemal nieuniknione, że to się stało. W jej historii każdy z tego ruchu znajdzie coś dla siebie… Zawsze można to przedstawić tak, że wie się, iż jest ona tu w jakiś sposób krzywdzona”.

Zanim reporterzy The Wall Street Journal — którego śledztwo dotyczące Theranos zaczęło ukazywać się w 2015 roku — i federalni śledczy obnażyli jej działania, Holmes wyrządziła ogromną, niepotrzebną krzywdę. Theranos fałszywie zgłaszało poronienia, zalecało leki rozrzedzające krew pacjentowi, który ich nie potrzebował, iłędnie diagnozowało u pacjentów śmiertelne schorzenia, takie jak rak prostaty czy zawały serca. Choć pełny zakres szkód wyrządzonych przez Theranos prawdopodobnie nigdy nie będzie znany, Arizona ustaliła, że około 10 procent wyników badań krwi w latach 2013–2016 musiało zostać skorygowanych lub unieważnionych. Holmes tłumiła też głosy niezgody i sygnalistów oraz zaszkodziła firmom takim jak Walgreens i Safeway, które ostatecznie zerwały z nią współpracę. Później Holmes i jej wspólnik biznesowy, Sunny Balwani — skazany osobno za oszukiwanie pacjentów i inwestorów Theranos — zostali zobowiązani do zapłaty łącznie lub osobno około 452 milionów dolarów odszkodowań, z czego niemal 398 milionów dolarów pokryło straty 12 inwestorów Theranos.

Złudzeniom Holmes towarzyszyły surowe, rzeczywiste konsekwencje, a „You Can See Everything” na swój chwałę nigdy z tego nie traci poczucia. Wręcz przeciwnie — niemal rozpaczliwie próbuje skłonić Holmes do wzięcia odpowiedzialności, do okazania szczerej empatii wobec swoich ofiar w jakikolwiek istotny sposób. To zadanie jest jednak skazane na porażkę — nawet Fielder zdaje się boleśnie tego świadomy — a film opowiada o bawiący sposób o tym, jak nie udaje się skłonić oszusta do jasnego widzenia.