Minerva Bunkering zintensyfikowała prawną walkę o odzyskanie długu od grupy Norvic w związku z niezapłaconym rachunkiem za paliwo okrętowe, otwierając nowe fronty egzekucyjne zarówno w Kanadzie, jak i w Stanach Zjednoczonych, zgodnie z dokumentami sądowymi.

Dostawca paliw okrętowych pierwotnie pozywał Norvic Maritime Holdings i powiązane spółki w marcu z powodu długu wynoszącego 230 040,26 USD, powstałego w wyniku dostawy 498,528 metrycznych ton VLSFO do statku M/V Alexandris w Singapurze — największym na świecie porcie bunkrowym pod względem wolumenu. VLSFO, czyli bardzo niskosiarkowe paliwo okrętowe, stało się dominującym kompatybilnym rodzajem paliwa okrętowego po wejściu w life przepisów IMO 2020 ograniczających zawartość siarki do 0,5%.

Zrozumiałe jest, że angielski Sąd Najwyższy (English High Court) wydał następnie wyrok zaoczny przeciwko Norvic Maritime Holdings Inc. na podstawie gwarancji spółki matki covering zobowiązania Norvic Shipping Asia. Zgodnie z informacjami, dług z tytułu wyroku wynosił co najmniej 288 133,58 USD, włączając odsetki i koszty, na dzień 25 czerwca.

Minerva złożyła teraz wniosek do Sądu Wyższego sprawiedliwości Ontario (Ontario Superior Court of Justice) w Toronto o uznanie i egzekucję angielskiego wyroku w Kanadzie — jurysdykcji, w której zarejestrowana jest Norvic Maritime Holdings. Ponadgraniczna egzekucja wyroków sądowych wymaga zazwyczaj odrębnych postępowań uznaniowych w każdej jurysdykcji, w której dłużnik posiada majątek. Z dokumentów sądowych wynika, że wniosek został złożony 7 sierpnia i że Norvic nie ma obecnie reprezentacji prawnej.

W osobnym pozwie złożonym w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Południowego Dystryktu Nowego Jorku 9 sierpnia Minerva dąży do pociągnięcia założyciela, przewodniczącego zarządu i grupowego CEO Norvic, Ashfaque'a J. Rahmana, oraz jego żony Mahween Rahman do osobistej odpowiedzialności za dług. Roszczenia tego typu wymagają zazwyczaj wykazania, że podmioty korporacyjne nie były genuinely niezależne — teoria prawna określana czasem jako przełamanie zasady oddzielenia osobowości prawnej (piercing the corporate veil).

W pozwie zarzuca się, że Rahmanowie traktowali nominalnie odrębne spółki Norvic jako przedłużenia rodzinnego biznesu, a nie jako autentycznie niezależne firmy. Ponadto argumentuje się, że grupa kontynuowała działalność gospodarczą i zaciągała nowe długi maritime w okresie od końca 2025 do początku 2026 roku, nie będąc w stanie regulować zobowiązań wobec wierzycieli.

Kluczowym elementem roszczenia Minervy jest sprzedaż platformy do obsługi surowców masowych (dry bulk) należącej do Norvic spółce United Overseas Trading w lutym. Transakcja obejmowała trzy podmioty operacyjne, trzy nowoczesne masowce oraz prawa do sześciu nowo budowanych statków w stoczniach japońskich. Minerva twierdzi, że transakcja przeniosła wartość przedsiębiorstwa, pozostawiając podmioty dłużne i gwarantujące poza układem, czyniąc je „niewystarczająco skapitalizowanymi i niezdolnymi do zapłaty wierzycielom”.

Pozew wskazuje również na rosnącą liczbę wierzycieli dochodzących roszczeń wobec Norvic. Obejmują one petycję o likwidację (winding-up petition) przeciwko Norvic Shipping Asia złożoną przez MUR Shipping w Singapurze, nakaz Sądu Najwyższego w Bombaju wymagający od spółki ujawnienia swoich aktywów i złożenia zabezpieczenia, oraz postępowania admiralskie wszczęte w stanie New Jersey. Mnogość postępowań w Azji, Ameryce Północnej, a obecnie także w Europie, podkreśla złożoność dochodzenia roszczeń przeciwko grupom żeglugowym, których aktywa i podmioty korporacyjne są często rozproszone w wielu jurysdykcjach.

Zarzuty przeciwko Rahmanom nie zostały jeszcze rozpatrzone przez sąd, a w momencie pisania nie wpłynęła żadna odpowiedź.

Źródło: Ship & Bunker