Czesław Miłosz pisał, że europejski i amerykański kapitalizm były różne. W jego ujęciu przemoc ludzkich starć w Ameryce rozgrywała się na powierzchni, otwarcie, podczas gdy przemoc w Europie stała się sformalizowana i stopiła się z podziałami klasowymi uświęconymi przez stulecia. Opisywał ją jako coś uwewnętrznionego, wrośniętego lub niejako „wypieczonego” w społeczeństwie.

Miłosz twierdził, że amerykański kapitalizm opierał się na odwadze, pomysłowości, hojności i marnotrawstwie, natomiast europejski kapitalizm opierał się na jednej silnej passie: skąpstwie. Uważał, że te wzorce, które jego zdaniem nadal trwają, pomagają wyjaśnić, dlaczego Stany Zjednoczone zdołały stworzyć ogromny nowy sektor gospodarki odpowiadający potrzebom, które stawały się coraz bardziej oczywiste wraz ze zbliżaniem się świata do XXI wieku: sektor uniwersytetów, instytutów badawczych i laboratoriów, w które zainwestowano miliardy dolarów.

Jak pisał, Europa Zachodnia, gdzie edukacja przez długi czas była domeną wąskiej elity, nie wytworzyła niczego porównywalnego. Według Miłosza rozrzutność prywatnego kapitału w Ameryce umożliwiła początek tego sektora, a na kolejnym etapie dołączyły do niego pieniądze z podatków. Skąpstwo wobec kapitału w Europie skutecznie uniemożliwiło położenie fundamentów pod taki sektor i wątpliwe było, czy skarbom państwowym kiedykolwiek uda się zasypać coraz większą przepaść. Ten fragment wskazuje też na szerszą zmianę historyczną: w ujęciu Miłosza nowoczesny kompleks badawczo-universytecki nie był jedynie kwestią polityki publicznej, lecz rezultatem tego, jak po obu stronach Atlantyku inaczej współdziałały kapitał prywatny, dostęp elit i wsparcie państwa.

Ten fragment pochodzi z Visions from San Francisco Bay Czesława Miłosza.