LANSING, Michigan — Po piętnastu latach pracy jako pielęgniarka na oddziale ratunkowym Kim Bogan doszła do wniosku, że jedynym sposobem naprawienia amerykańskiego systemu opieki zdrowotnej jest jego zburzenie i zaczęcie od nowa.

Jak stwierdziła, pacjenci przychodzący do szpitala, w którym pracuje, na wstępną ocenę są bardziej chorzy niż kiedykolwiek. Wiele osób nie stać na leki przepisane na oddziale ratunkowym, a gdy pacjenci umierają, czasem zastanawia się, czy uratowałaby ich, gdyby nie musiała jednocześnie opiekować się pięcioma czy sześcioma innymi osobami.

To przekonanie skłoniło ją do spędzenia ostatniego roku w wahadłowym rytmie między 12-godzinnymi zmianami w szpitalu Sparrow w Lansing a kampanią na rzecz Abdula El-Sayeda, demokraty, który uczynił „Medicare for All” znakiem firmowym swojej kampanii do Kongresu i jest teraz senatorem-elektem.

Bogan wie jednak, że sukces progreściwnych kandydatów, którzy kampaniowali pod jakąś formą tej polityki w stanach takich jak Teksas, Iowa, Maine i Michigan, nie oznacza, że Medicare for All będzie łatwo sprzedać. „Nikt się tego nie spodziewał” — powiedziała Bogan.

Medicare for All zazwyczaj odnosi się do rządowego programu zdrowotnego, który gwarantowałby Amerykanom ubezpieczenie poprzez zastąpienie większości lub całego prywatnego ubezpieczenia. Nazwa nawiązuje do Medicare, federalnego programu ubezpieczeniowego utworzonego w 1965 roku, który obejmuje Amerykanów powyżej 65. roku życia; proponowane przedsięwzięcia rozszerzyłyby tego typu rządowe ubezpieczenie na osoby w każdym wieku. Krytycy już wskazują, że nawet przy niebieskiej fali tak potężnej jak w wyborach midterms 2026 najgłośniejsi zwolennicy Medicare for All zwykle wygrywali mniejszą różnicą głosów niż bardziej umiarkowani demokraci.

„Cokolwiek innego ludzie wybierali w tych wyborach midterms — złość o inflację, złość o korupcję, złość o wojnę z Iranem — to w przeważającej mierze nie głosowali na to, by rząd przejął ubezpieczenia zdrowotne” — powiedział Jonathan Oberlander, profesor i ekspert ds. reformy opieki zdrowotnej na University of North Carolina-Chapel Hill.

Mimo to zwolennicy powszechnej opieki zdrowotnej widzą w tym momencie szansę raz na pokolenie. Amerykanie załamują się pod ciężarem kosztów opieki zdrowotnej i pragną zmian, a kilka stanów, w tym Oregon, już bada, co byłoby potrzebne do ustanowienia systemów jednopłatnika, w których jeden publiczny płatnik zastąpiłby obecną mieszankę prywatnych ubezpieczycieli.

Kryzys dostępności cenowej „zdominował te wybory, a Medicare for All na to odpowiada” — powiedział Oberlander. Zwolennicy oczekują, że agenda tej polityki nabierze dużego rozpędu przed prawyborami prezydenckimi Demokratów w 2028 roku — dodał.

Ale bardziej umiarkowani demokraci, którzy odnieśli kluczowe sukcesy w stanach takich jak Iowa, Kansas i Karolina Południowa, mogą postrzegać rosnącą popularność tej idei jako zagrożenie dla tych zwycięstw. „Jeśli demokraci chcą utrzymać te mandaty, które było bardzo trudno zdobyć, to prawdopodobnie nie są zainteresowani uchwaleniem Medicare for All” — powiedział Oberlander. „To ogromne ryzyko polityczne w stanach o republikańskiej przewadze. Więc samo to, że demokraci mają większość, nie oznacza, że to większość dla Medicare for All”.

Poprzednie projekty Medicare for All wymagałyby, aby miliony ludzi dobrowolnie zrezygnowały z obecnego ubezpieczenia, co napędzało bezprecedensowy sprzeciw branży opieki zdrowotnej — powiedział Michael Cannon, ekonomista ds. opieki zdrowotnej z libertarianńskiego Cato Institute i przeciwnik Medicare for All. „Gdyby Medicare for All faktycznie miał poziomy cen, jakie wyobrażają sobie Bernie Sanders i Abdul El-Sayed, branża rozerwałaby go na strzępy” — powiedział.

Obraz komplikuje również opinia publiczna. Nawet jeśli wyborcy wyrażają poparcie dla Medicare for All w liczbie większej niż niemal w jakimkolwiek momencie ostatniej dekady, to poparcie słabnie, gdy konfrontują się z powszechnymi argumentami przeciw — takimi jak perspektywa wyższych podatków lub opóźnień w leczeniu — według najnowszego sondażu KFF.

Dla jednej byłej pielęgniarki z Michigan ta debata jest głęboko osobista.

Jaime Bardenhagen powiedziała, że czuje się trochę winna na myśl o otrzymywaniu ubezpieczenia zdrowotnego od rządu. Była pielęgniarka z wiejskiego hrabstwa Leelanau w północnym Michigan, Bardenhagen choruje na Parkinsona oraz sialidozę, rzadką chorobę genetyczną, która może powodować drgawki. Jednak „czuje się źle” z tego powodu, że w przyszłym roku nabędzie prawa do świadczeń z tytułu niezdolności do pracy. Dorastając na farmie, w takie programy — powiedziała — „nie wierzyła”: od ludzi oczekiwano, że pracują na to, czego potrzebują, a nie polegają na wsparciu rządowym. „A ja pracowałem tak ciężko, jak mogłem, tak długo, jak mogłem” — powiedziała.

Ale jak miliony Amerykanów, Bardenhagen i jej mąż zobaczyli w tym roku gwałtowny wzrost kosztów ubezpieczenia zdrowotnego po wygaśnięciu rozszerzonych dopłat z Affordable Care Act — tymczasowych federalnych dopłat, które obniżały składki osobom kupującym ubezpieczenie samodzielnie przez rynki ustawy, a nie przez pracodawcę. Ich miesięczne składki skoczyły z 700 do 1300 dolarów, przy franchise w wysokości 7500 dolarów, i zaczęli odkładać badania, o które prosił jej lekarz. „Nie było nas na to stać” — powiedziała.

Jej mąż głosował w 2016 roku na Donalda Trumpa, powiedziała Bardenhagen; tym razem został w domu. Bardenhagen, demokratka, również rozważała wstrzymanie się od udziału w wyborach midterms. „Po prostu już nie ufam żadnej z partii” — powiedziała.

Pomimo tych obaw popiera Medicare for All. Lata pracy pielęgniarki zrodziły w niej rozczarowanie obecnym systemem opieki zdrowotnej, powiedziała, ponieważ czuła, że to firmy ubezpieczeniowe — a nie lekarze — rządzą, decydując, jakie leki i procedury mogą otrzymać pacjenci. Czy nie byłoby sprawiedliwiej, pomyślała, gdyby te decyzje podejmowały „porządne osoby” w rządzie? „Więc tak, zdecydowanie rząd powinien to przejąć”.

To przejęcie jest najgorszym scenariuszem Cannona. Oddanie rządowi federalnemu większej kontroli nad systemem opieki zdrowotnej tylko by się zwróciło przeciwko pacjentom, powiedział ten libertarianński ekonomista, pozostawiając ich „w jeszcze bardziej podatnych sytuacjach, bo polegaliby w dostępie do opieki zdrowotnej na wydatkach rządowych, które po prostu nie są zrównoważone”. Jego zdaniem zwolennicy Medicare for All są naiwni, myśląc, że rząd mógłby negocjować niższe ceny leków i usług zdrowotnych, zastępując prywatne plany publicznym. „Wszyscy wiedzą, że to branża ostatecznie będzie rządzić, i tak było od momentu uchwalenia Medicare” — powiedział Cannon.

Dla Bardenhagen przesłanie, jakie chce przekazać demokratom po wyborach midterms, jest proste: „Zróbcie coś” — powiedziała była pielęgniarka.

„Z wynikami wyborów obie partie będą pod presją, by wypracować rozwiązania obecnego kryzysu dostępności opieki zdrowotnej” — powiedziała Sara Collins, starsza badaczka z Commonwealth Fund, prywatnej fundacji wspierającej badania nad opieką zdrowotną.

Mogły to być mniejsze, ale nadal istotne dwupartyjne umowy, które przed wyborami mogłyby wydawać się nie do pomyślenia: przywrócenie rozszerzonych dopłat z Affordable Care Act, które wygasły pod koniec ubiegłego roku, lub wprowadzenie innych szeroko popieranych środków, takich jak ograniczenie stosowania przez firmy ubezpieczeniowe uprzedniej autoryzacji, która wymaga od pacjentów uzyskania zgody ubezpieczyciela przed przystąpieniem do objętego ubezpieczeniem leczenia. „To chyba najniżej wiszący owoc dla nich, sądzę” — powiedziała Patricia Votava, strateg polityczny z Sullivan's Island w Karolinie Południowej.

Presja na reformy prawdopodobnie będzie rosła, ponieważ składki Affordable Care Act znów mają wzrosnąć o dwucyfrowy procent w przyszłym roku, pracodawcy przerzucają na pracowników coraz większą część rosnących kosztów składek, a potężne cięcia w Medicaid zbliżają się — cięcia we wspólnym programie federalno-stanowym obejmującym Amerykanów o niskich dochodach — które mają pozostawić dodatkowe 7,5 miliona osób bez ubezpieczenia do 2034 roku.

Ogółem wyniki wyborów midterms mogłyby przesunąć agendę zdrowotną demokratów bardziej w lewo, powiedział Oberlander. Niektórzy demokraci mogliby poprzeć opcję publiczną — rządowy plan zdrowotny, do którego ludzie mogliby przystąpić. Inni w partii mogliby skupić się wokół wersji Medicare for All, która nie zastępuje całkowicie prywatnego ubezpieczenia, lecz służy jako „gwarantowane podstawowe rządowe ubezpieczenie zdrowotne”, jak El-Sayed opisał swój obecny plan w kampanii. „Jeśli lubisz swoje ubezpieczenie od pracodawcy lub od związku zawodowego, ono nadal może być dla ciebie” — powiedział.

Cokolwiek wybiorą, demokraci nie powinni oczekiwać, że wyborcy będą cierpliwie czekać latami na stopniowe zmiany — powiedział Oberlander. „Jeśli okno się otworzy, lepiej od razu przez nie przeskoczyć”.

Korespondentka z Karoliny Południowej Lauren Sausser przyczyniła się do powstania tego raportu. Artykuł po raz pierwszy ukazał się na łamach KFF Health News i jest przedrukowany przez Alternet na podstawie licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International.