Jak informuje Washington Post, redakcja uzyskała potwierdzenie, że influencerka środowiska MAGA Laura Loomer otrzymywała płatności za publikowanie wpisów politycznych – na podstawie relacji byłego pracownika kampanii prezydenta Donalda Trumpa oraz trzech innych osób znających jej ustalenia.

Według Washington Post: „Zarzuty sformułował Alex Bruesewitz, doradca kampanii Trumpa z 2024 roku, oraz trzy inne osoby, które wystąpiły pod warunkiem zachowania anonimowości. Dwie z nich powiedziały, że płaciły Loomer bezpośrednio za publikowanie przekazów politycznych na jej koncie na platformie X, które ma 1,9 miliona obserwujących. Trzecia osoba powiedziała, że nadzorowała klientów, którzy płacili jej za publikacje na tym koncie”.

Redakcja przejrzała także maile dotyczące transakcji bankowych oraz potwierdzenie przelewu, z których wynikały cztery płatności łącznie na kwotę ponad 60 000 dolarów przesłane Loomer oraz firmie King Breaker Media z siedzibą na Florydzie, zarejestrowanej na jej nazwisko, od maja ubiegłego roku. Dokumenty nie określają celu płatności, ale dwa źródła potwierdziły, że dotyczyły one wpisów politycznych. Takie ustalenia rzadko wychodzą na jaw – to część powodu, dla którego gazeta opisuje tę branżę jako słabo regulowaną – dzięki czemu nawet dokumentacja pokazująca przekazywanie pieniędzy bez wskazania ich celu stanowi rzadkie, konkretne okno na to, jak finansowane jest wpływanie na opinię publiczną.

Loomer, jedna z najbardziej znanych internetowych zwolenniczek Trumpa, zapeczyła wobec Post, jakoby otrzymywała płatności za publikowanie wpisów w mediach społecznościowych. Określiła się zamiast tego jako dziennikarka i aktywistka oraz zakwestionowała sugestię, że jest influencerką opłacaną za promowanie jakichkolwiek celów politycznych.

Nowe zarzuty i dokumentacja dotycząca transakcyjnego charakteru działalności wpływowej Loomer mogą jednak – jak podała gazeta – „dolać oliwy do ogólnarastającej debaty o słabo regulowanej branży przekazów politycznych w mediach społecznościowych, w której influencerzy po obu stronach sporu działają w prawnym obszarze szarości między rzecznictwem a reklamą”. W praktyce ten obszar szarości oznacza, że płatne wpisy polityczne często docierają do odbiorców bez żadnego oznaczenia wskazującego, że są płatne, a warunki ich finansowania pozostają zwykle prywatne, co pozostawia czytelnikom niewiele możliwości odróżnienia płatnych przekazów od autentycznego rzecznictwa.

Bruesewitz powiedział Post, że zapłacił Loomer za tweety w ubiegłym roku, twierdząc, że pieniądze zostały przesłane za pośrednictwem jego firmy doradztwa politycznego X Strategies za wpisy dotyczące kwestii politycznych. Loomer zakwestionowała jego wersję wydarzeń, mówiąc, że jego firma skontaktowała się z nią w ubiegłym roku, oferując płatność za opracowanie analizy.

„Zapłacił mi za przygotowanie dla niego jednostronicowego dokumentu badawczego, a następnie chciał, abym rozesłała te informacje. I właśnie to zrobiłam” – powiedziała Loomer, wyjaśniając, że miała przekazać badania za pośrednictwem platformy X „albo może w formie artykułu”. Gdy zapytano ją, czym to różni się od płatności za tweetowanie, Loomer argumentowała, że otrzymała polecenie stworzenia dokumentu badawczego, a Bruesewitz twierdził, że to on zajmie się jego rozpowszechnieniem.

Dwie osoby rozmawiające z Post potwierdziły, że Loomer faktycznie pobiera od 3 000 do 5 000 dolarów za tweet, a czasem więcej. Loomer zaprzeczyła tym twierdzeniom. Niezależnie od rozstrzygnięcia tego sporu podane kwoty należą do nielicznych publicznie znanych danych o cenach w obszarze mediów politycznych, w którym stawki rzko są ujawniane.

„Cztery osoby, które płaciły lub nadzorowały płatności na rzecz Loomer za publikowanie oświadczeń politycznych w mediach społecznościowych, powiedziały, że jest skuteczną, choć czasem nieprzewidywalną przekażniczką przekazu i kluczowym sposobem próby dotarcia bezpośrednio do Trumpa” – podał Post. To ujęcie nadaje kwestii ujawniania płatności znacznej wagi: jeśli płacenie influencerowi traktowane jest jako droga do uzyskania uwagi prezydenta, brak publicznego rejestru tego, kto płaci, staje się sam w sobie problemem przejrzystości. Na razie ta relacja jest kwestionowana w niemal każdym istotnym punkcie – dokumenty pokazują płatności, ale nie ich cel, tylko Bruesewitz wystąpiłpublicznie spośród osób zgłaszających zarzuty o płatnościach, a Loomer zaprzecza, jakoby w ogóle była opłacana za publikowanie wpisów. Czy debata o granicy między rzecznictwem a reklamą skłoni platformy, kampanie lub samych influencerów do nowych praktyk ujawniania płatności – tego warto się przyglądać.