Dzieci narażone w dzieciństwie na reformy wspólnej opieki częściej w dorosłości nie tworzą związków ani nie zostają rodzicami, wynika z nowego artykułu naukowego analizującego długoterminowe skutki jednej z najważniejszych zmian prawa rodzinnego wpływających na dzieci w Stanach Zjednoczonych.

Badanie autorstwa Daniela Fernández-Kranza i Sébastiena Fontenaya jest rozpowszechniane jako IZA Discussion Paper No. 18831 przez Institute of Labor Economics z siedzibą w Bonn. Jak inne working papers, tekst krąży wcześniej w celu dyskusji i komentarzy, a wiele takich prac jest później przerabianych do publikacji w czasopismach naukowych. Choć reformy wspólnej opieki należą do najbardziej znaczących zmian prawa rodzinnego dla dzieci, autorzy wskazują, że o ich długofalowych skutkach wiadomo było niewiele.

Wykorzystując stopniowe wprowadzanie reform wspólnej opieki w stanach USA oraz 13 milionów obserwacji z American Community Survey (ACS) — prowadzonego przez U.S. Census Bureau bieżącego badania gromadzącego szczegółowe dane demograficzne od milionów amerykańskich gospodarstw domowych każdego roku — badacze pokazują, że ekspozycja w dzieciństwie obniża płodność w dorosłości o 7 procent. Efekt jest symetryczny dla kobiet i mężczyzn i działa przede wszystkim poprzez mniejsze prawdopodobieństwo zostania rodzicem oraz tworzenia par.

W obrębie par efekt jest subaddytywny, co oznacza, że gdy oboje partnerzy byli w dzieciństwie narażeni na reformy, łączny spadek płodności jest mniejszy niż suma ich indywidualnych efektów. Badanie wskazuje też, że osoby narażone dobierają się w sposób assortatywny — to znaczy częściej wiążą się z innymi osobami o podobnej ekspozycji.

Autorzy odczytują te wyniki jako dowód na to, że preferencje dotyczące rodziny kształtują się w dzieciństwie. Ustalenia są zgodne z szerszym spadkiem dzietności w USA, który coraz częściej wynika z rosnącej bezdzietności i malejącej liczby tworzonych par, a nie z tego, że rodzice mają mniej dzieci.

Reformy będące w centrum badania zmieniły praktykę opieki nad dziećmi w dużej części kraju. Prawo rodzinne w Stanach Zjednoczonych jest w dużej mierze ustalane na poziomie stanowym, a od końca lat 70. coraz więcej stanów przyjmowało przepisy i domniemania dotyczące wspólnej opieki. Rozwiązania te zachęcały sądy lub zobowiązywały je do rozważania albo preferowania wspólnej opieki po rozwodzie, zastępując wcześniejszy dominujący model wyłącznej opieki, którą sądy najczęściej przyznawały matkom. Ponieważ stany wprowadzały reformy w różnych momentach kolejnych dekad, powstały zróżnicowane w czasie wzorce pozwalają badaczom porównywać wyniki między stanami i kohortami. Ustawodawstwo dotyczące wspólnego wychowywania dzieci pozostaje w ostatnich latach żywym tematem w stanowych legislaturach, a kilka stanów debatuje nad projektami dotyczącymi domniemania wspólnej opieki lub je uchwala, więc pytanie o długofalowe skutki reform dla dzieci nadal ma znaczenie dla bieżących debat politycznych.

Wyniki pojawiają się na tle długotrwałego spadku dzietności w USA. Krajowy współczynnik dzietności ogółem pozostaje zazwyczaj poniżej poziomu zastępowalności pokoleń wynoszącego około 2,1 urodzeń na kobietę od początku lat 70., a liczba urodzeń rocznie spadła ze szczytu około 4,3 miliona w 2007 roku do około 3,6 miliona w ostatnich latach.

Na badanie zwrócił uwagę Marginal Revolution, blog ekonomiczny prowadzony przez ekonomistów George Mason University Tylera Cowena i Alexa Tabarroka, w wpisie "Childhood Exposure to Joint Custody Reforms and Adult Family Formation", który przypisał odkrycie Samir Varma.