Japonia złożyła Komitetowi Ochrony Środowiska Morskiego IMO (MEPC 85) propozycję, która złagodziłaby cele redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych (GFI) począwszy od 2030 roku i zastąpiłaby Fundusz Net-Zero IMO mechanizmem „bezpośrednich wkładów”.

Struktura Net-Zero Framework (NZF), zatwierdzona na MEPC 83, wprowadziła dwupoziomowy standard GFI wymagający od statków stopniowego zmniejszania emisji gazów cieplarnianych (GHG) w cyklu „od szyby naftowej do koła napędowego statku” (well-to-wake) od 2028 roku. Ramy te wdrażają Strategię IMO ds. GHG z 2023 roku, która wyznaczyła cel osiągnięcia emisji zerowych netto w żegludze międzynarodowej do okolic 2050 roku, z pośrednimi punktami kontrolnymi polegającymi na redukcji o około 20% do 2030 roku i 70% do 2040 roku w porównaniu z poziomami z 2008 roku. Redukcje te są odnoszone do poziomu bazowego z 2008 roku wynoszącego 93,30 grama ekwiwalentu CO2 na megadżul (gCO2e/MJ). W ramach tej struktury cele redukcji GFI składają się z celu bazowego i celu bezpośredniej zgodności, wahając się od 4–17% w 2028 roku i zacieśniając się do 30–43% do 2035 roku.

Japonia, jeden z największych na świecie armatorów pod względem tonażu, proponuje złagodzenie trajektorii redukcji od 2030 roku, pozostawiając bez zmian cele na lata 2028–2029. Japonia zaznacza, że znowelizowany projekt poprawek „nie odzwierciedla preferencji Japonii” i ma służyć jedynie za podstawę do dyskusji, której celem jest osiągnięcie konwergencji akceptowalnej dla wszystkich państw członkowskich.

Zgodnie z propozycją, cel bazowy na 2030 rok zostałby złagodzony z 85,84 gCO2e/MJ do 86,8 gCO2e/MJ. Do 2035 roku cel podążałby mniej agresywną ścieżką, osiągając 72,9 gCO2e/MJ zamiast 65,31 gCO2e/MJ. Japonia proponuje również dostosowanie celu bezpośredniej zgodności, łagodząc go z 73,71 gCO2e/MJ do 74,6 gCO2e/MJ w 2030 roku oraz z 53,18 gCO2e/MJ do 60,7 gCO2e/MJ w 2035 roku.

Jako alternatywę Japonia przedstawia płaski cel bezpośredniej zgodności wynoszący 72,9 gCO2e/MJ — czyli redukcję o 21,9% — obowiązujący na każdy rok w okresie od 2028 do 2035 roku. Byłoby to bardziej rygorystyczne niż cele w obecnym projekcie do 2030 roku, ale luźniejsze od 2031 roku wzwyż.

Dodatkowo Japonia proponuje usunięcie 65-procentowego celu bazowego na 2040 rok, pozostawiając czynniki redukcyjne na lata 2036–2040 do ustalenia przez Komitet do 1 stycznia 2032 roku, „biorąc pod uwagę globalną dostępność, przystępność cenową i skalowalność nowych paliw i technologii”.

Zgodnie z zatwierdzonym NZF, statki, które nie osiągną celu bezpośredniej zgodności, płacą 100 USD/mtCO2e w ramach jednostek naprawczych Tier 1, podczas gdy statki, które nie osiągną również celu bazowego, płacą 380 USD/mtCO2e w ramach jednostek naprawczych Tier 2. Statki, które przekroczą wymagania, mogą zarabiać nadwyżkowe jednostki do handlu lub odłożenia na przyszłość.

Japonia zasugerowała całkowite usunięcie możliwości zakupu jednostek naprawczych. Zamiast tego statki, które nie spełniają wymaganych celów GFI, mogłyby albo kupić jednostki nadwyżkowe od statków przekraczających wymagania, albo dokonywać wkładów bezpośrednio na wybrane przez siebie kwalifikujące się projekty, zamiast płacić do Funduszu Net-Zero IMO.

Proponowany mechanizm w dużej mierze odzwierciedla kategorie kwalifikujących się projektów określone w przepisach NZF dotyczących podziału dochodów, choć zastępuje nagrody za paliwa o zerowych i bliskich zeru emisjach wsparciem dla szerszego wdrożenia nowych paliw i technologii.

Propozycja Japonii określa również ramy zarządzania, w ramach których administracje bandery nominowałyby kwalifikujące się projekty, IMO decydowałoby, które projekty się kwalifikują, a administracja zgłaszająca badałaby podmiot wdrażający każdy projekt i informowała o wynikach.

Bezpośrednie wkłady byłyby obliczane przy użyciu tych samych cen jak w przypadku jednostek naprawczych w obecnym projekcie, przy minimalnej cenie 100 USD/mtCO2e dla emisji Tier 1 i 380 USD/mtCO2e dla emisji Tier 2.

Co więcej, propozycja Japonii odrzuca regulamin 39 zatwierdzonego NZF, który ustanawia próg dla technologii i paliw o zerowej i bliskiej zeru emisji gazów cieplarnianych (ZNZ) i zapewnia nagrody z Funduszu Net-Zero IMO dla statków, które ich używają.

Japonia opiera się na propozycji, którą po raz pierwszy przedstawiła na MEPC 84. Jednakże, zgodnie ze standardowymi procedurami IMO, projekty poprawek do MARPOL zazwyczaj muszą być rozpowszechniane na co najmniej sześć miesięcy przed ich przyjęciem. W związku z tym propozycja złożona po czerwcu nie mogłaby co do zasady zostać przyjęta na wznowionym drugim nadzwyczajnym posiedzeniu (MEPC/ES.2) zaplanowanym na 4 grudnia, czyli sesji, na której państwa członkowskie zamierzają sfinalizować i przyjąć NZF.

W takim scenariuszu państwa członkowskie mogłyby zdecydować się na rezygnację z wymogu sześciu miesięcy i kontynuowanie przyjmowania NZF na MEPC/ES.2. Alternatywnie, mogłyby opóźnić przyjęcie do późniejszej sesji, na przykład w 2027 roku, zgodnie ze słowami Tristana Smitha, współkierownika Grupy Badawczej ds. Transportu Morskiego i Oceanów na University College London.

Źródło: Autor: Konica Bhatt, ENGINE,