House Freedom Caucus — od dawna polityczny dom najbardziej konserwatywnych ustawodawców w Izbie Reprezentantów — traci znaczenie po przejęciu kontroli przez demokratów w wyborach śródokresowych w 2026 roku i, jak wynika z niedawnego raportu, kończy swoją obecność jednym ostatnim oporem. Założony w 2015 roku klub przez lata odgrywał rolę nieproporcjonalną do swojej liczebności w wąsko podzielonych izbach, co czyni jego listę postulatów na okres lame duck ostatnim obrazem priorytetów tej frakcji.

„Gdy demokraci kontrolują Kongres, House Freedom Caucus traci swoją raison d'être, ducha zespołu, a nawet radość życia”, poinformował w czwartek Joe Perticone z The Bulwark. „Dzieje się tak, ponieważ jego zdolność do sterowania izbą poprzez żądanie ustępstw legislacyjnych, a nawet wymuszanie zmian w harmonogramie prac Kongresu, zależy od tego, czy może składać wiarygodne groźby. W wąsko podzielonej izbie, w której Partia Republikańska ma większość, Freedom Caucus może łatwo blokować normalne prace i wywalczać ustępstwa. W zdominowanej izbie, w której jego partia jest osłabioną mniejszością, nikt nie ma żadnego powodu, by go w ogóle słuchać”.

Perticone kontynuował: „To ostatnie dni, w których mają znaczenie, zanim w styczniu zostaną zepchnięci na margines izby. A więc mając na horyzoncie datę swojego końca, Freedom Caucus ogłosił w środę zestaw celów na okres lame duck 119. Kongresu”.

Okres lame duck — stretch między dniem wyborów a ukonstytuowaniem się nowego Kongresu w styczniu, kiedy odchodzący, przechodzący na emeryturę i pokonani członkowie nadal oddają pełnoprawne głosy — historycznie był żyznym gruntem dla legislacyjnych walk na ostatnią chwilę, ponieważ odchodzący członkowie podlegają niewielkiej presji wyborczej.

W jednym, ostatnim starciu ideologicznym klub żąda od Kongresu:

• „uchwalenia pakietu reconciliation, aby przeciąć 1 bilion dolarów wydatków federalnych;”
• „wprowadzenia ogólnokrajowego obowiązku okazywania dowodu tożsamości przy głosowaniu;”
• „skodyfikowania antyimigracyjnej polityki administracji Trumpa oraz zakazu tzw. «miast sanktuarium»;”
• „przedłużenia wygasających programów federalnych tylko «jeśli są odpowiedzialne fiskalnie»;”
• „uchwalenia ustawy wprowadzającej limity kadencji w Kongresie;”
• „zakazu handlu akcjami dla członków Kongresu, a także władzy wykonawczej (łącznie z prezydentem) i sądownictwa;”
• „zatwierdzenia przez Senat «jak największej liczby nominatów prezydenckich»;” oraz
• „uchwalenia ustawy o reformie systemu pozwoleń.”

Postulat dotyczący reconciliation powołuje się na mechanizm budżetowy, który pozwala niektórym projektom dotyczącym wydatków i podatków przejść przez Senat zwykłą większością głosów, a nie 60 głosami zwykle potrzebnymi do rozpatrzenia spornych ustaw.

Chociaż ustawa o reformie pozwoleń może faktycznie zostać uchwalona, to — jak zauważył Perticone — pozostałe postulaty są użyteczne głównie „jako zapowiedź tego, jak skrajna prawica będzie opowiadała o narodzinach nowego Kongresu kierowanego przez demokratów: republikanie przegrali tylko dlatego, że nie poszli wystarczająco w kierunku MAGA, a nie dlatego, że Amerykanie ucierpieli w wyniku polityki MAGA”. To czyni ustawę o pozwoleniach konkretnym punktem do obserwowania na schyłku 119. Kongresu: to jedyny postulat, który Perticone uznał za mający realną drogę do przejścia, a to, czy zostanie rozpatrzony, zanim izba zmieni ręce, pokaże, jaką władzę frakcja jeszcze posiada w swoich ostatnich tygodniach.

Środowe ogłoszenie nie było pierwszym razem, gdy Perticone wystąpił przeciwko House Freedom Caucus. „House Freedom Caucus, grupa byłych Kongresowych rebeliantów, którzy w ciągu ostatnich kilku lat ewoluowali w sługusów Trumpa, jest na krawędzi całkowitej bez znaczenia”, napisał w czerwcu konserwatywny komentator The Bulwark. „W scenariuszu, w którym republikańska Izba stanie się mniejszością, klub straci wszelkie pozory wpływów, a obecni członkowie o tym wiedzą; około pół tuzina z nich opuści Kongres na koniec roku”.

Źródło: Alternet