Fani po dwudziestce i po pięćdziesiątce twierdzą, że własnoręcznie pisane teksty artystki dają im raczej poczucie towarzystwa niż obietnicę, że wszystko się poprawi.

Wiosną ubiegłego roku instruktor wokalny z prywatnego studia muzycznego w rejonie wielkiego Seulu, przygotowującego uczniów do egzaminów wstępnych na studia, odebrał telefon od matki. Kobieta nie pytała o przyjęcie na kierunek muzyczny. Poprosiła instruktora, którego nazwisko brzmiało Lee, by zwrócił uwagę na jej dziecko, które znajdowało się pod dużą presją związaną z wyścigiem o przyjęcie na uczelnię.

Uczeń, którego Lee spotkał w studiu, rozpoczął studia rok wcześniej, uznał swój kierunek za nieodpowiedni, wycofał się z życia społecznego i porzucił uczelnię. Przygotowywał się do ponownej rekrutacji.

Na pierwszej lekcji Lee pokazał jej listę utworów, które dobrze sprawdzają się w ćwiczeniach. Uczennica chciała czegoś innego.

„Powiedziała mi, że chce zaśpiewać piosenkę z takimi słowami — ‘Nie porzucę cię. Ty czujesz to samo, prawda?’” — powiedział Lee. Chodziło o utwór „0+0” rockowej wokalistki Hanroro.

W rozmowie telefonicznej 13 sierpnia Lee wyjaśnił, dlaczego ta prośba zwróciła jego uwagę. „W akademiach muzycznych nie polecamy najpierw piosenek Hanroro uczniom przygotowującym się do przesłuchań. Jej muzyka nie jest materiałem do pokazywania skali wokalnej ani budowania umiejętności instrumentalnych. Są łatwe, prawda?” — powiedziała. „Myślę, że chciała znaleźć w piosenkach Hanroro trochę pocieszenia”.

Uczennica nie wybrała utworu, by wygrać przesłuchanie. Wybrała taki, który mogła zaśpiewać własnym głosem, by przejść przez okres niepewności.

Prywatne lekcje muzyki są barometrem tego, co młodzi Koreańczycy naprawdę chcą śpiewać i grać, a piosenki Hanroro stają się tam coraz częstsze. Podobne wpisy mnożyły się w mediach społecznościowych. „Utwór przyniesiony przez uczennicę na lekcję to ‘Jacheo’ Hanroro (‘Even If You Leave’). Na początku usłyszałem to jako ‘japcheo’ (koreański slang oznaczający zepsucie czegoś)”.

K-popowa „Big 4” poza pierwszą piątką

Trend ten wykracza daleko poza kilka nietypowych wyborów utworów. Hanroro zdominowała streaming w Korei w pierwszej połowie tego roku. W opublikowanym niedawno zestawieniu Top 200 streamingów za pierwszą połowę 2026 roku, które Circle Chart udostępniło niedawno — serwisie rankingowym prowadzonym przez Korea Music Content Association, organizację branży fonograficznej stojącą za oficjalnymi koreańskimi listami przebojów — jej utwory „Landing in Love” i „0+0” zajęły odpowiednio 1. i 2. miejsce. Ranking obejmuje dane streamingowe od stycznia do czerwca z siedmiu głównych platform muzycznych dostępnych w Korei, m.in. Melon, od lat dominującej krajowej usługi streamingowej, Genie Music oraz Spotify, które weszło na rynek koreański w 2021 roku. Od czasu, gdy Circle Chart zaczęło publikować półroczne zestawienia w 2018 roku, żaden utwór kobiecej artystki rockowej nie był numerem 1 pod względem odtworzeń. Ten był — to zaskoczenie.

Ani jeden utwór grupy idoli należącej do HYBE, SM Entertainment, JYP Entertainment lub YG Entertainment — czterech agencji znanych jako K-popowa „Big 4” i dom m.in. BTS, aespa, TWICE oraz BLACKPINK — nie znalazł się w pierwszej piątce.

Wyróżnia się to na rynku, na którym zorganizowane grupy fanów prowadzą skoordynowane kampanie streamingowe, odtwarzając utwory masowo, by podbić pozycję ulubionej grupy w rankingach, a siła fandomów tradycyjnie najbardziej widoczna jest w zbiorowych zakupach fizycznych albumów.

„Landing in Love” ukazało się ponadto w 2023 roku. Podczas gdy nowy debiut idola zwykle trafia wysoko na listach dzięki skoordynowanemu streamingowi fanów, wzrost Hanroro przebiegał odwrotnie: utwór był najczęściej odtwarzany dwa lata po premierze, stając się cichym przebojem, który przez długi czas przyciągał nowych słuchaczy pocztą pantoflową. „Let Me Love My Youth”, wydany cztery lata temu, również znalazł się wśród 40 najczęściej streamowanych utworów pierwszej połowy roku.

Odczytywanie „młodości” inaczej u Hanroro

Nie tylko słuchacze w jej wieku odnaleźli Hanroro, urodzoną w 2000 roku. Aktorka Ko Hyun-jung, jedna z najbardziej znanych południowokoreańskich aktorek telewizyjnych, która rozpoczęła studia w 1990 roku, zwróciła uwagę filmem, na którym śpiewa „Let Me Love My Youth” na YouTube. Pokolenia były różne; odczytania nie. W tej samej muzyce ludzie odnajdywali własną młodość. Słuchaczy po dwudziestce i trzydziestce przyciągała bezwstydna szczerość jej słów, natomiast osoby po czterdziestce i pięćdziesiątce słyszały w jej głosie nieskrępowane lata własnej młodości.

„Uwielbiam wers z ‘0+0’ — ‘Nie porzucę cię. Czujesz to samo, prawda?’ W pewnym sensie jest przesadzony, nawet banalny, ale lubię to ciepło. Jeśli lubię CORTIS, bo są cool, to Hanroro wciąga mnie tym, że jest dokładnym przeciwieństwem” — powiedziała Lee So-min, 33.

„Kiedyś uwielbiałam indie, takie jak Sweden Laundry i lalasweet. Byłam zadowolona, gdy poczułam u Hanroro tę samą indie wrażliwość” — powiedziała Min Jin-a, 36.

„Czułem głębię w tekstach. W piosenkach K-popowych idoli jest teraz tak dużo angielskiego, że nie potrafię odczytać kontekstu, więc w pewnym momencie przestałem w ogóle czytać teksty” — powiedział Kim Ye-jun, 24.

Starsi słuchacze dostrzegli w jej piosenkach inny, pokoleniowy wymiar.

„Ten refren w ‘Let Me Love My Youth’ — fragment ‘aseulhi’ — jest moim ulubionym. Słuchanie Hanroro przeniosło mnie do dawnych dni festiwali piosenki na studiach” — powiedział Lee Ui-jun, 53, nawiązując do transmitowanych w telewizji akademickich konkursów muzycznych, które dekady temu wypromowały w Korei gwiazdy. „Ten głos z tamtych czasów, świeży i zielony, bez techniki. To samo poczułem, słysząc utwór grupy Sharp ‘After the Play Ends’ z 1980”.

„Dowiedziałem się o Hanroro dzięki mojej córce, która chodzi do gimnazjum. Nie sądzę, żeby śpiewała aż tak dobrze, ale jej głos jest jednocześnie komfortowy i dziwny. Zastanawiałem się, czy uzyskałoby się taki głos, łącząc Lee Sang-eun, która śpiewała ‘Damdadi’, z Kim Yun-ah z Jaurim” — powiedział Ahn Min-seong, 46, wymieniając wokalistkę, która pod koniec lat 80. zajmowała czołowe miejsca na koreańskich listach przebojów, oraz wokalistkę zespołu, którego frontwoman Kim Yun-ah jest od lat 90.

„Teksty są literaturą, prawda? Poczułem w nich coś szczerego” — powiedział Choi Hyun-woo, 48. „Jeśli ma się pracować jako piosenkarz, a nie taneczna grupa idoli, to moim zdaniem powinno się śpiewać własną historię słowami, które samemu się napisało. W tym sensie Hanroro była dla mnie interesująca”.

Dla Hanroro jednostką przetrwania jest „dzień”

To, co ceniło każde pokolenie, było inne. To, co je łączyło, było identyczne: teksty. Krytyk muzyki popularnej Choi I-sak powiedział, że sam temat niczego nie wyjaśnia.

„Młodość jako temat nie jest czymś wyróżniającym Hanroro. Większość muzyki trafiającej do top 100 na platformach w ten czy inny sposób czerpie z młodości” — powiedział Choi. „Ale Hanroro stworzyła swoją odrębność, opisując kruchy, przejrzysty rdzeń młodości z ostrością, w ‘warstwowych koreańskich tekstach’, które napisała sama”.

Te „warstwowe koreańskie teksty” nie są ani trudne, ani pretensjonalne. Z literacką wrażliwością wplata humor w nietypowe sformułowania, takie jak „raj, w którym nikt cię nie karci” z „0+0”. Łączy się też z odbiorcą bardzo bezpośrednio, jak w wersie „pomóż mi zakwitnąć” z „Let Me Love My Youth”.

Przetrwanie przebija przez słowa pisane na moment, w którym zaniepokojona osoba zwraca się teraz do kogoś innego. W jej domu „system grzewczy, który nie działa”, z „H O M E”, podsyca niepokój.

To napięcie, jednocześnie środowiskowe i emocjonalne, nigdy całkiem nie ustępuje. Dlatego Hanroro nie mówi nikomu, by „wierzył w siebie”, i nie obiecuje, że „wszystko będzie dobrze”. Zamiast tego „trzyma posiniaczoną zimę” (z „The last stop of our pain”), niosąc swoje blizny, a jedyne pocieszenie, jakie oferują jej piosenki, to „Ściskając dłonie pokryte ranami, znów chwiejąc się w jjakjjakkung” („Don't Be Afraid to Fall”) — jako towarzystwo. Jjakjjakkung to koreański dziecięcy rytm klaskania.

Jej jednostką przetrwania jest dzień. Wśród 31 utworów, do których Hanroro napisała teksty, słowo „day” pojawia się 15 razy w pięciu z nich.

Wciąż do niego wraca — „Z rzeczy, których nienawidzę, modlę się o dzień” w „1111” oraz „nurkowanie, które odkładam tylko na jeden dzień” w „Welcome!”. Przyszłość w jej piosenkach nie rozciąga się na lata. Przetrwanie dzisiejszego dnia i dotarcie do jutra jest ważniejsze niż jakakolwiek obietnica odległego sukcesu.

Pokolenia Gen Z i millenialsi zanurzyły się w jej tekstach. Krytyk muzyki popularnej Seo Jeong Min-gap powiązał ten odzew z pogłębiającymi się nierównościami.

„Wraz z pogarszaniem się nierówności i coraz większą trudnością w budowaniu nawet ‘zwyczajnego życia’, poczucie kryzysu, o którym śpiewa Hanroro, że trzeba przetrwać, stało się dziś powszechnym odczuciem młodych ludzi” — powiedział. „To postawa mówiąca nie ‘będę z tym walczyć i to zmienię’, lecz ‘będę trzymać się wszystkiego, co mam’, która daje realistyczne pocieszenie”.

Czym Hanroro różni się od „Cheap Coffee” Chang Kiha

Chang Kiha, którego utwór z 2008 roku „Cheap Coffee” z indie-rockowym zespołem Kiha & The Faces stał się hymnem niepewnej młodej dorosłości, przemawiał do przytłaczającej rzeczywistości tamtej dekady. Hanroro wyłoniła się jako porównywalny głos połowy lat 2020.

Oboje mierzą się z tym samym niepokojem, ale w odwrotny sposób. Chang Kiha, pijąc tanią kawę i śpiewając w „I Live With Nothing Special Happening”, że po prostu bez większych wydarzeń wiąże koniec z końcem, przedstawiał apatię cynicznym okiem i przemawiał w imieniu swojego pokolenia. Hanroro nie ukrywa niepokoju. Dociera do dzisiejszych młodych dorosłych z „etyką przetrwania”, która nie rezygnuje z nikogo.

Jej popularność oznacza zmianę w sposobie, w jaki koreański pop opowiada o byciu młodym. Yun Suk-jin, profesor języka i literatury koreańskiej na Chungnam National University, powiedział, że ta zmiana odzwierciedla kurczące się poczucie przyszłości.

„Młodzi ludzie reagują na słowa ‘survival’, ‘a day’ i ‘separate but connected’ w tekstach Hanroro, ponieważ trudno im wyobrazić sobie przyszłość, którą mogliby utrzymać” — powiedział. „Gdy niepokój wydaje się trwały i nie do naprawienia, słowa obiecujące, że ktoś pozostanie obok, dają bardziej realne pocieszenie niż słowa obiecujące rozwiązanie”.

Nie po to, by pochwalić się głosem. Nie po to, by wywindować ulubieńca w rankingu. Uczniowie koreańskich szkół muzycznych śpiewają piosenki Hanroro sami, własnym głosem, z innego powodu: rozpoznali w nich własny niepokój.

Artykuł Hankook Ilbo, siostrzanej redakcji The Korea Times, został przetłumaczony przez generatywny system AI i zredagowany przez The Korea Times.