Founders Fund, firma venture wspierana przez Petera Thiela i znana z wczesnych inwestycji w spółki takie jak Palantir i SpaceX, poprowadziła zgodnie z CoinDesk zakup tokenów w protokole kryptowalutowego zabezpieczenia Anvil o wartości 5 mln dolarów.

Transakcja nie jest klasyczną rundą kapitałową. Jest to bezpośredni zakup tokenów, który plasuje jedną z najbardziej rozpoznawalnych firm inwestycyjnych Doliny Krzemowej w aktywie zarządzającym protokołu zdecentralizowanych finansów — strukturze powszechnej w DeFi, gdzie wiele protokołów kierowanych jest za pomocą tokenów zarządzających, a nie akcji spółek.

Akredytywa on-chain

Anvil działa na Ethereum i opiera się na strukturze zwanej akredytywą on-chain (on-chain letter of credit). W finansach tradycyjnych akredytywa to zobowiązanie — zazwyczaj wydawane przez bank — że płatność zostanie wykonana po spełnieniu określonych warunków; to od dawna stosowany instrument w handlu między stronami, które w pełni sobie nie ufają. Anvil zastępuje bank inteligentnymi kontraktami.

żytkownicy wpłacają zabezpieczenia, głównie ETH lub USDC — stablecoina powiązanego z dolarem amerykańskim — do sejfów. Zablokowane aktywa zabezpieczają następnie programowalne gwarancje zaprojektowane tak, aby były odporne na niewykonanie zobowiązań, bez potrzeby pośrednika poręczającego którąkolwiek ze stron.

Protokół został zaprojektowany tak, aby działać bez pożyczek, płatności odsetkowych ani powierzania depozytów podmiotowi trzeciemu. Anvil nie pobiera także żadnych opłat na poziomie protokołu.

Metryki protokołu i tokenomia

Anvil wystartował w styczniu 2025 r. jako samodzielnie finansowany projekt open-source Fundacji Acronym. Jego całkowita wartość zablokowana (TVL) — standardowa miara kapitału zdeponowanego w protokole DeFi — wynosi obecnie około 10 mln dolarów, w dół z szczytu niemal 109 mln dolarów osiągniętego w lipcu 2025 r.

Zarządzanie odbywa się za pomocą tokena ANVL, którego całkowita podaż wynosi 100 miliardów, a podaż w obiegu około 80–88 miliardów. Około 60% ANVL zostało przydzielonych partnerom i członkom społeczności.

Niedawna aktywność zarządcza rozszerzyła listę akceptowanych zabezpieczeń o EURC — stablecoina powiązanego z euro; cbBTC i WBTC — ztokenizowane formy bitcoina; sUSDe — staked syntetyczny dolar; oraz wstETH — token reprezentujący staked ether.

Anvil został poddany audytowi przez OpenZeppelin i Trail of Bits, dwie uznane firmy zajmujące się bezpieczeństwem inteligentnych kontraktów, i przeprowadził dwa programy bug bounty za pośrednictwem Immunefi, platformy bug bounty dla web3.

Pochodzenie założyciela

Anvil został założony przez Tylera Spaldinga, który wcześniej współzałożył firma płatniczą Flexa. Spalding argumentował, że struktura protokołu generuje weryfikowalne gwarancje bez ryzyka niewykonania zobowiązań typowego dla tradycyjnych rozwiązań, a jego projekt przedstawiał jako istotny zarówno dla DeFi, jak i finansów tradycyjnych.

Sygnał strukturalny ważniejszy od wielkości

Najbardziej bezpośrednie znaczenie transakcji tkwi w strukturze, a nie w wielkości. Zaangażowanie 5 mln dolarów jest skromne jak na standardy venture, ale zakup tokenów bezpośrednio wiąże wynik inwestora z samym aktywem zarządzającym. To dopasowanie stawia Founders Fund po stronie posiadaczy ANVL w sposób, w jaki nie uczynłby udział kapitałowy w spółce deweloperskiej. Daje firmie także bezpośredni interes w decyzjach dotyczących zarządzania protokołem, w tym w kwestii tego, jakie rodzaje zabezpieczeń zostaną dodane w przyszłości.

Najbardziej widocznym napięciem pozostaje obraz TVL. Protokół utrzymujący około 10 mln dolarów — w dół z niemal 109 mln dolarów na szczycie — musi jeszcze wykazać, że popyt na gwarancje on-chain może rosnąć i się utrzymać.

Warto też wprost nazwać ryzyka. Zabezpieczenia takie jak wrapped Bitcoin czy syntetyczne dolary niosą ryzyko inteligentnych kontraktów, depozytów i utraty parytetu, a gwarancja zabezpieczona aktywem, które straciło powiązanie z wartością odniesienia, jest słabsza, niż sugeruje papier.

Skoro większość z 100 miliardów ANVL znajduje się już w obiegu, przyszła dylucja jest mniej palącym pytaniem niż to, czy rzeczywiste użytkowanie da tokenowi powód istnienia wykraczający poza głosowanie nad zarządzaniem. Te pytania rozstrzygną się publicznie: depozyty protokołu leżą na Ethereum, a każda dalsza zmiana listy zabezpieczeń przechodziłaby przez głosowania zarządcze, których wyniki są zapisywane on-chain.