Filipiński Departament Handlu i Przemysłu (DTI) oświadczył w czwartek, że dąży do poszerzenia zasięgu rynkowego „umierających” lokalnych wyrobów, pomagając filipińskim rzemieślnikom prezentować swoje dzieła szerszej publiczności.

„Im bardziej pomagacie nam przekazywać informację, że taki produkt istnieje, tym bardziej tworzycie na niego popyt” — powiedział BusinessWorld w wywiadzie wiceminister (asystent sekretarza) DTI Al Modesto Valenciano. „Mówmy wprost: to ekonomia. Żeby to trwało dalej, musi istnieć popyt. Im więcej mówimy o tym ludziom, im więcej informujemy o tym projektantów i im częściej korzystamy z tych produktów, tym dłużej to może istnieć”.

Inicjatywa mieści się w ramach programu LIKHA, zapoczątkowanego przez pierwszą damę Marie Louise „Lizę” Araneta-Marcos i realizowanego przez DTI. W ramach programu wyroby rzemieślnicze z całego kraju — w szczególności te zagrożone zniknięciem — są wystawiane, aby przyciągnąć potencjalnych kupujących i, miejmy nadzieję wskrzesić zanikające rzemiosło.

Wśród wystawców jest Holistic Coalition of the Willing (HoliCOW), która we współpracy z kampusem Argao Uniwersytetu Technologicznego Cebu (CTU) zaprezentowała cebuańskie Kinarnero. Kinarnero to tradycyjna tkanina tkana ręcznie z wykorzystaniem splotu pętelkowego, której puszysta, runowa struktura czyni ją chłonną. Technika ta niemal wymarła z powodu niedoborów surowców oraz braku przekazania tradycji młodszym pokoleniom.

„Wymarło to być może dlatego, że brakuje właściwego materiału. Nie ma więc surowców tradycyjnie używanych do tego celu” — powiedziała BusinessWorld w wywiadzie Crysali Therese Dayaganon, profesor na CTU Argao. „Kolejnym problemem jest to, że obecnie niewiele osób potrafi przekazać tę umiejętność i faktycznie tknąć”.

Pan Valenciano powiedział, że program LIKHA ma zachęcać lokalnych rzemieślników nie tylko do podtrzymywania swojej pracy w dziedzinie dziedzictwa, ale także do wciągania innych w tę tradycję. Wskazał na przykład ostatniego praktyka rzemiosła z muszli Lagang w Cebu, który odzyskał rozmach po odkryciu popytu na swoje wyroby.

„Ten, kto robi wyroby z muszli Lagang w Cebu, jest jedynym, który pozostał, ale po roku odkrył, że istnieje na to rynek. Teraz szkoli swoją społeczność” — powiedział. „Do tego zachęcamy. Szkol swoją społeczność, angażuj społeczność, ponieważ nie mogą zwielokrotnić swojej szybkości — wszystko jest robione ręcznie, ale mogą zwielokrotnić liczbę osób pracujących tak, jak oni”.

Przykłady z Cebu ilustrują razem napięcia stojące za misją LIKHA: rzemiosło może zanikać, gdy kończą się surowce lub ubywa praktyków — i, jak pokazuje przypadek rzemieślnika z Lagang, może odzyskać rozmach, gdy pojawia się popyt, a umiejętności są przekazywane nowym uczniom.

W piątej edycji Likha bierze udział ponad 100 rzemieślników. Po prezentacji rzemieślnicy mogą bezpłatnie wystawiać swoje wyroby w całorocznych Likhang Filipino Exhibition Halls w Pasay City.

„Naszego produkt narzut niewielki, około 10-15%, co nie jest dużą kwotą, ponieważ pokrywa jedynie koszty obsługi, magazynowania i operacji — ludzi, którym płacimy za sprzedaż towaru” — powiedział pan Valenciano.

Organizatorzy spodziewają się około 9000 odwiedzających podczas trzydniowej prezentacji kulturalnej, która trwa od 2 do 4 października.

„W zeszłym roku mieliśmy średnio około 2000 do 3000 osób dziennie. Mamy nadzieję na podobny wynik… Chciałbym zobaczyć młodzież” — powiedział przedstawiciel DTI.

Czy trzydniowa prezentacja osiągnie cel około 9000 odwiedzających i czy więcej rzemieślników pójdzie ścieżką szkolenia społeczności wybraną przez rzemieślnika z Lagang — to bliskie terminy, które warto obserwować, gdy LIKHA stara się poszerzyć rynek dla zagrożonych rzemiosł kraju.

— Almira Louise S. Martinez, BusinessWorld