Nowa praca naukowa NBER autorstwa Jamesa J. Feigenbauma, Andrew B. Halla, Daniela M. Thompsona i Jessego Yodera analizuje pochodzenie rodzinne członków Kongresu urodzonych między 1830 a 1950 rokiem. Badacze powiązali każdego członka Kongresu wraz z jego rodzicami i braćmi z pełnymi danymi spisów powszechnych w USA, tworząc kompleksowy zbiór danych do analizy pochodzenia społeczno-gospodarczego w wielu pokoleniach.

Badanie wykazuje, że przyszli członkowie Kongresu byli przez cały analizowany okres konsekwentnymi anomaliami ekonomicznymi. Już w 1940 roku blisko 60 procent członków Kongresu w wieku 18–40 lat posiadało dyplom uczelni wyższej, w porównaniu z mniej niż 5 procentami demograficznie porównywalnych młodych mężczyzn spoza Kongresu. W spisach z XIX wieku dorośli członkowie Kongresu dysponowali majątkiem około trzykrotnie większym niż demograficznie dopasowane grupy kontrolne z ogółu populacji.

Poza indywidualną pozycją ekonomiczną, przyszli członkowie Kongresu wywodzili się z ekonomicznie elitarnych rodzin. Ich ojcowie zarabiali więcej, osiągali wyższy poziom wykształcenia i gromadzili większy majątek niż ojcowie rówieśników spoza Kongresu. Bracia przyszłych członków Kongresu zajmowali pozycję społeczno-gospodarczą pomiędzy ogółem populacji a samymi członkami Kongresu. W oparciu o porównane wskaźniki społeczno-gospodarcze badacze obliczyli, że mniej więcej połowa dorosłej premii ekonomicznej członka Kongresu jest dzielona z jego bratem, podczas gdy druga połowa przypisana jest jego własnym cechom.

Luka w tle rodzinnym uległa poszerzeniu, a nie zmniejszeniu, na przestrzeni ostatniego półtora wieku. Wskaźniki, w tym majątek gospodarstwa domowego, obecność służby domowej oraz cztery oddzielne oceny oparte na zawodzie, wskazują, że luka utrzymywała się na stałym poziomie lub rosła w kolejnych kohortach. Tendencja ta przetrwała okresy znaczących przekształceń gospodarczych, w tym uprzemysłowienie, Wielki Kryzys oraz powojenną ekspansję masowego szkolnictwa wyższego.

Badacze ocenili również cztery reformy z epoki progresywnej, stosując metodę potrójnych różnic (triple-difference): prawa wyborcze kobiet, tajne głosowanie, bezpośrednie prawybory oraz bezpośrednie wybory senatorów USA. Reformy te, wprowadzane między latami 90. XIX wieku a latami 20. XX wieku, miały między innymi na celu ograniczenie wpływu maszyn partyjnych i elit ekonomicznych na dobór kandydatów. Żadna z tych demokratycznych reform nie przyniosła wykrywalnych zmian w typach osób, które docierały do Kongresu.

Autorzy konkludują, że Kongres w każdej badanej kohorcie urodzeń rekrutował się z najbardziej uprzywilejowanych ekonomicznie rodzin w amerykańskim społeczeństwie — wzór ten utrzymywał się mimo daleko idących zmian w amerykańskiej gospodarce i systemie politycznym w okresie badania obeecnym 120 lat. Ponieważ analiza obejmuje członków Kongresu urodzonych do 1950 roku, wyniki nie odnoszą się bezpośrednio do tego, czy nowsze kohorty — osoby, które weszły do Kongresu w późnym XX i wczesnym XXI wieku — wykazują podobne wzorce, choć spójność we wcześniejszych kohortach rodzi to pytanie.

Praca naukowa została napisana przez Jamesa J. Feigenbauma, Andrew B. Halla, Daniela M. Thompsona i Jessego Yodera i jest dostępna za pośrednictwem National Bureau of Economic Research. Została wyróżniona przez Marginal Revolution.