Al-Amin Ajao wiedział jedno o karierze, jaką chciał mieć: nie chciał pracy biurowej.

Rutyna codziennego wstawania, ubierania się do pracy i spędzania od poniedziałku do piątku w biurze go nie pociągała. Chciał czegoś innego, choć nie był jeszcze pewien, czym to miałoby być.

„Nie lubię korporacyjnego stylu życia. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz nosiłem garnitur” — mówi.

Dlatego gdy Ajao rozpoczął w 2016 roku studia na Lagos State University (LASU) na kierunku electronic and computer engineering, niekoniecznie myślał o zostaniu software engineerem. Wybrał ten kierunek, ponieważ lubił nauki ścisłe i wzorował się na starszym bracie, którego interesowały komputery.

To zaczęło się zmieniać, gdy poznał grupę znajomych uczących się programowania.

Zaczął pisać kod, budować projekty i brać udział w hackathonach jeszcze w czasie studiów. Spędzając coraz więcej czasu na kodowaniu, odkrył coś, co uczyniło software engineering jeszcze bardziej atrakcyjnym: mógł pracować, a jednocześnie mieć przestrzeń na resztę życia.

Ta elastyczność przemówiła do Ajao i ostatecznie przekonała go, że software engineering to coś, co chce rozwijać długoterminowo.

Od zabawy do kodu

Ajao mówi, że nie zawsze był tak skupiony. Dorastając, interesowała go właściwie tylko zabawa, do tego stopnia, że rodzice nie byli pewni, czy kiedykolwiek pójdzie na uniwersytet.

Jego ojciec pracował w branży budowlanej, a rodzina zaczęła rozważać, czy Ajao nie lepiej zrobiłby, ucząc się zawodu, w tym bricklaying albo furniture making.

Wiele lat później, kiedy rodzice powiedzieli mu, że kiedyś rozmawiali o jego przyszłości właśnie w taki sposób, Ajao się roześmiał.

„Oni nawet nie wiedzieli, że dostanę się na studia albo że uda mi się przejść przez cały proces” — mówi Ajao. „Naprawdę zabawnie było to usłyszeć”.

Patrząc wstecz, rozumiał, dlaczego doszli do takiego wniosku. W szkole średniej Ajao nie był — jak sam mówi — najpoważniejszym uczniem. Podczas gdy inni mogli spędzać tydzień na przygotowaniach do egzaminów, on potrafił poczekać do niedzieli, przeczytać przez około 10 minut i uznać, że jest gotowy.

„Nie mówię o jednym przedmiocie” — mówi. „Mam na myśli wszystkie przedmioty, z których pisalibyśmy egzamin w tamtym semestrze”.

To zmieniło się, gdy w 2015 roku zaczął przygotowywać się do Unified Tertiary Matriculation Examination (UTME), nigerijskiego egzaminu wstępnego na studia organizowanego przez Joint Admissions and Matriculation Board (JAMB). Zaczął poważniej podchodzić do nauki i ostatecznie dostał się na LASU.

Do drugiego roku jednak jego uwaga zaczęła wykraczać poza zajęcia akademickie. Ajao poznał znajomych, którzy uczyli się kodować, a obserwowanie, jak budują różne rzeczy, na tyle rozbudziło jego ciekawość, że sam zaczął się uczyć.

„Zacząłem uczyć się poprzez kursy online i od znajomych. Potem dużo ćwiczyłem praktycznie” — mówi. „Stamtąd zacząłem budować projekty, brać udział w hackathonach i robić trochę zleceń freelancerskich”.

Jego zainteresowanie szybko wyszło poza samą naukę. Na czwartym roku Ajao odbył industrial training w Divergent Innovation Hub w Ikoyi, gdzie pracował z innymi inżynierami i zdobył zawodowe doświadczenie w software engineering.

Pod koniec studiów Ajao i kilku znajomych zauważyli też problem na kampusie LASU w Epe. Studenci mieli ograniczone możliwości zamawiania jedzenia i innych rzeczy, więc zaczęli budować platformę dostawczą, która miała połączyć sprzedawców w jednym miejscu. Studenci mogli następnie zamawiać to, czego potrzebowali, i otrzymywać dostawę.

„Nie ukończyliśmy projektu, bo nadeszła graduacja i wszyscy opuścili szkołę” — mówi. „Ja też po ukończeniu studiów dostałem pracę, więc sam opuściłem uniwersytet”.

Kiedy ukończył studia w 2021 roku, Ajao miał już — jak mówi — zawód, który dawał mu szukaną przez niego swobodę. Mógł pracować, budować rzeczy i zarabiać, a jednocześnie mieć przestrzeń na inne aspekty życia.

„Pracowałem i nadal godziłem to z aktywnościami szkolnymi. Wtedy zrozumiałem, że chcę robić to przez długi czas”.

Nauka zawodu

Po ukończeniu studiów w 2021 roku Ajao dołączył do Woodcore, firmy fintech z siedzibą w Lagos, która dostarcza infrastrukturę core banking i oprogramowanie dla instytucji finansowych, jako frontend engineer. Była to jego pierwsza pełnoetatowa praca po studiach.

W Woodcore Ajao mówi, że prowadził frontend experience, odpowiadał za kluczowe funkcje, reviewował kod i pomagał innym inżynierom się rozwijać. Ta rola dała mu pierwsze dłuższe doświadczenie pracy w profesjonalnym zespole inżynieryjnym i pomogła mu rozwinąć się jako inżynierowi.

„Mogłem pracować w zespole, który cenił rozwój. Dużo się nauczyłem i sam również mogłem rozwinąć się jako inżynier” — mówi.

Woodcore zmieniło też sposób, w jaki myślał o możliwościach kariery w branży tech. Firma działała zdalnie, a część znajomych, którzy wprowadzili go do programowania, pracowała już dla międzynarodowych firm. Obserwowanie ich doświadczeń uświadomiło mu, że może pracować dla firm spoza Nigerii, nie wyjeżdżając z kraju.

To spostrzeżenie skłoniło Ajao do spojrzenia poza nigeryjski rynek pracy. W 2022 roku dołączył do Offscript, szwedzkiej firmy, jako senior software engineer.

Od front-endu do full stacku

W Offscript Ajao zaczął pracować zarówno nad backendem, jak i frontendem, ostatecznie stając się full-stack engineerem. Miał już pewne doświadczenie z backendem z projektów prywatnych, ale backend firmy był słabo udokumentowany. Musiał nauczyć się, jak działają różne systemy i jak współdziałają ze sobą.

„To był moment, w którym zacząłem rozumieć niektóre z tych rzeczy, uczyć się i tak dalej. Po tym okresie nie przestałem. Kontynuowałem naukę backendu” — mówi Ajao.

Ajao zaczął bardziej cieszyć się pracą nad backendem, gdy spędzał nad nim więcej czasu. Po latach pracy przy frontendzie zaczął uważać tę pracę za powtarzalną, podczas gdy backend engineering dawał mu nowe problemy do rozwiązania.

„Przez długi czas robiłem front-end. I dla mnie zaczynało to już być nudne. Back-end był czymś, co zacząłem lubić i na czym zacząłem bardziej się skupiać”.

Jego obowiązki w Offscript wykraczały też poza samo pisanie kodu. Ajao zaczął prowadzić rozwój funkcji od wymagań aż po produkcję, reviewować pracę innych inżynierów, a czasami prowadzić małe zespoły.

„Mogą mi przydzielić prowadzenie funkcji. Mówią wtedy: chcemy zbudować funkcję, poprowadź jej rozwój od wymagań do produkcji” — mówi Ajao.

Ajao pracował w Offscript do początku 2024 roku, kiedy firma została przejęta przez Superfiliate, amerykańską firmę tworzącą oprogramowanie dla creator commerce. Mówi, że przez kolejne miesiące zajmował się freelancingiem, szukając kolejnej międzynarodowej roli.

Ostatecznie dołączył do Aurio AI, niemieckiej firmy AI skupionej na automatyzacji pozyskiwania talentów dla rekruterów. Ajao mówi, że pracował jako frontend engineer nad aplikacją dla klientów, ulepszając jej interfejs i user experience.

W maju 2025 roku odszedł z firmy.

„Firma chciała, aby wszyscy pracownicy codziennie przychodzili do biura, a ponieważ jestem w Nigerii, powiedzieli, że nie są w stanie sponsorować mojego wyjazdu tam, więc mój kontrakt z nimi się zakończył”.

Poza pracą

Gdy Ajao pracował w Aurio AI, budował też coś własnego.

Zaczęło się od wydarzenia, które zorganizował w Lagos wraz ze znajomymi. Po użyciu TIX, platformy biletowej, do sprzedaży biletów na pierwszą edycję, zaczęli się zastanawiać, czy nie mogliby zbudować własnej platformy biletowej. Tak powstało Bitooqoh.

Ajao prowadził zespół inżynieryjny, a wydarzenie okazało się na tyle udane, że inni organizatorzy zaczęli pytać o możliwość korzystania z platformy.

„Stworzyliśmy formularz i prawie 60 osób chciało z niego korzystać” — mówi. „To było coś wewnętrznego, co zbudowaliśmy dla siebie. To, że ludzie zaczęli o to pytać, zrobiło różnicę”.

Zaczęli onboardować kolejne wydarzenia, naprawiać błędy i dodawać funkcje zgodnie z prośbami organizatorów. Ajao mówi, że Bitooqoh został już uruchomiony, a zespół rozwija się w kierunku Kenii.

Budowanie platformy zmieniło też to, jak Ajao patrzył na prowadzenie firmy. W poprzednich miejscach pracy jego rola polegała głównie na realizowaniu tego, czego potrzebowała firma. W Bitooqoh decyzje należały do niego.

„Budowanie produktu nigdy nie jest łatwe” — mówi. „Odpowiadasz za wiele rzeczy, a sukces projektu w pewnym sensie zależy od decyzji, które podejmujesz”.

Pomogło mu też wcześniejsze doświadczenie w prowadzeniu zespołów.

„Jestem osobą spokojną, której łatwo pracuje się z ludźmi” — mówi. „Więc podczas budowania Bitooqoh przywództwo przyszło mi naturalnie”.

Poza Bitooqoh Ajao zaczyna interesować się cybersecurity i AI. Zainteresowanie cyberbezpieczeństwem zaczęło się od rozmów ze starszym bratem, który pracuje w tej branży.

„Zwykle dużo rozmawiamy, próbując po prostu zrozumieć różne rzeczy z zakresu cyberbezpieczeństwa i software engineering” — mówi. „To sprawiło, że zainteresowałem się różnymi sposobami, w jakie możemy używać technologii do ochrony ludzi”.

Kiedy AI stała się bardziej widoczna, Ajao początkowo postrzegał ją jako zagrożenie. Ostatecznie zrozumiał, że musi się dostosować i znaleźć sposoby korzystania z niej.

To zainteresowanie pogłębiło się po krótkiej współpracy z Trotter, firmą tworzącą narzędzia chroniące ludzi przed zagrożeniami online, takimi jak phishing i social engineering.

„Naprawdę interesuje mnie to, jak AI może być używana, aby ludzie zawsze byli bezpieczni w internecie” — mówi. „Wraz z rozwojem technologii i coraz większą złożonością hackingu musimy też zapewniać bezpieczeństwo, aby ludzie byli chronieni wszędzie”.

W ciągu następnego roku Ajao chce dalej rozwijać swoje produkty. Bitooqoh przetworzył około ₦190 million w sprzedaży biletów, a on liczy, że przekroczy poziom ₦500 million. Chce też bardziej angażować się w open source.

„Mam obsesję na punkcie przesadnego wkładu w open source” — mówi. „Chcę oddać coś społeczeństwu, robiąc coś, z czego ludzie mogą korzystać, nie płacąc za to nic”.

Na przestrzeni lat Ajao mówi, że nauczył się nigdy nie przestawać próbować.

„Nawet jeśli masz ponieść porażkę, po prostu zacznij” — mówi. „Kiedy poniesiesz porażkę, wyciągniesz z niej wiele lekcji i wykorzystasz je, żeby stać się jeszcze lepszym”.