Opłata wyświetlana w portfelu przed potwierdzeniem swapu rzadko stanowi pełny koszt transakcji. Poślizg cenowy — różnica między ceną oczekiwaną przez tradera a tą, którą faktycznie otrzymuje — wpływ na cenę, płynność rozproszona w dziesiątkach miejsc oraz nieefektywna egzekucja zleceń mogą po cichu zmniejszać kwotę, którą trader ostatecznie otrzymuje. Przy małej transakcji różnica może być pomijalna. Przy dużej szybko się kumuluje.

W miarę dojrzewania handlu onchain kilka zespołów zaczęło atakować te ukryte koszty z różnych warstw stosu. Oto pięć projektów warte poznania.

1. Orbs: Więcej sposobów egzekucji transakcji

Większość transakcji na zdecentralizowanych giełdach to zlecenia rynkowe — swap wykonywany natychmiast po cenie oferowanej przez pulę. Orbs rozszerza dostępne opcje. Jego infrastruktura Layer 3 działa na istniejących zdecentralizowanych giełdach i zasila dwa protokoły egzekucji: dLIMIT, który pozwala traderom składać zlecenia z limitem ceny, oraz dTWAP, który dzieli duże zlecenie na mniejsze transakcje wykonywane w czasie, aby złagodzić jego wpływ na cenę. Oba mechanizmy są znane z rynków tradycyjnych, gdzie zlecenia z limitem i egzekucja ważona w czasie od dawna są standardowymi narzędziami zarządzania dużymi zleceniami — ich pojawienie się onchain przenosi ten zestaw narzędzi na rynki zdecentralizowane.

Orbs zbudował także Liquidity Hub, który pozwala DEX-om korzystać ze źródeł płynności wykraczających poza ich własne pule automatycznych animatorów rynku (AMM). Jeśli zewnętrzne źródło oferuje lepszą cenę, transakcja tam trafia; jeśli nie, następuje powrót do standardowego swapu. W obu przypadkach użytkownicy nie muszą opuszczać giełdy, na której już są.

2. CoW Swap: Rywalizacja solverów

CoW Swap odwraca klasyczny model. Zamiast wysyłać transakcję podającą po ustalonej trasie, traderzy podpisują intencję — w istocie oświadczenie o tym, czego chcą — a sieć solverów konkuje o zrealizowanie zlecenia po najlepszej dostępnej cenie.

Gdy dwóch traderów chce przeciwstron tej samej pary, CoW Swap może dopasować ich bezpośrednio, całkowicie omijając automatyczny animator rynku. To bezpośrednie dopasowanie odpowiada „zgodności potrzeb” (coincidence of wants), od której pochodzi nazwa protokołu. Gdy dopasowanie nie istnieje, solvery korzystają z zewnętrznej płynności. Ponieważ zlecenia są rozliczane w paczkach, zamiast być widoczne w publicznym mempoolu — otwartej kolejce, w której oczekujące transakcje są widoczne dla każdego — konstrukcja ta chroni również przed powszechnymi formami MEV — wartości wyciąganej poprzez manipulowanie kolejnością transakcji — takimi jak ataki typu sandwich, w których obserwator wykrywa oczekującą transakcję i składa zlecenia po obu jej stronach, aby skorzystać z wywołanego przez nią ruchu cen.

3. 1inch: Przeszukiwanie fragmentarycznego rynku

Ten sam token może być notowany w różnych cenach na różnych DEX-ach w tym samym momencie, a ręczne sprawdzanie każdego miejsca nie jest realistyczne. 1inch wykonuje tę pracę za traderów. Jego infrastruktura agregacyjna skanuje źródła płynności i, gdy to pomaga, dzieli pojedynczą transakcję na kilka tras, aby uzyskać lepszą cenę ogółem. To zadanie rosnące wraz z branżą: każde nowe miejsce i pula to kolejne miejsce, w którym może kryć się lepsza cena.

4. 0x: Agregacja jako budulec

Tam, gdzie wielu traderów korzysta bezpośrednio z 1inch, 0x działa głównie w tle. Jego Swap API daje portfelom, platformom handlowym i innym aplikacjom dostęp do zagregowanej płynności DEX, pozwalając programistom oferować solidny routing i egzekucję bez budowania agregatora od zera. Duża część swapów wykonywanych w aplikacjach portfeli opiera się na infrastrukturze tego typu. Dla wielu użytkowników oznacza to, że zagregowany routing przychodzi domyślnie — wbudowany w portfel, którego już używają, a nie wybierany jako osobne narzędzie.

5. Uniswap: Fundament pod spodem

Wiele z powyższych ostatecznie zależy od płynności zgromadzonej w automatycznych animatorach rynku. Uniswap odegrał kluczową rolę w spopularyzowaniu tego modelu: każdy może dostarczać płynność i każdy może handlować, bez żadnych pozwoleń. Ta sama otwartość jest jednym z powodów, dla których obecny krajobraz wygląda tak, jak wygląda: bez strażników bram miejsca i pule namnożyły się, rozpraszając płynność w wielu nieznych rynkach, po których powyższe projekty muszą dziś się poruszać.

Jego projekt skoncentrowanej płynności pozwala dostawcom płynności (LP) koncentrować kapitał w określonych zakresach cenowych, pogłębiając płynność tam, gdzie faktycznie odbywa się handel. Kolejne aktualizacje nieustannie poprawiały efektywność kapitałową i strukturę rynku, pokazując, że rdzeń DeFi wciąż się rozwija — warstwa warta obserwacji, ponieważ wszystko zbudowane na niej, od routerów po solvery, zależy od zgromadzonej w niej płynności.

Podsumowanie

Te projekty działają na różnych warstwach stosu — od rdzennej płynności po routing i logikę egzekucji — ale dążą do tego samego celu: uczynienia rynków zdecentralizowanych tańszymi i łatwiejszymi w obsłudze. Warstwy te są też coraz bardziej splątane — portfele routujące przez agregatory, giełdy korzystające z zewnętrznej płynności, solvery czerpiące z tych samych pul bazowych — więc jednym z trendów wartych obserwacji jest dalsze zacieranie się granic między egzekucją, routingiem a płynnością w miarę łączenia się tych warstw.

Dla traderów wniosek jest prosty. Opłata widoczna na ekranie potwierdzenia to tylko część historii. To, jak transakcja jest wykonywana i przez co, może mieć równie duże znaczenie.

Ten artykuł pierwotnie ukazał się na łamach Metaverse Post.