Vermogensschokken verdwijnen binnen drie generaties in Engeland, vindt studie over 1700–2026
Belangrijkste punten
- •De studie concludeert dat vermogensschokken in Engeland grotendeels verdwenen binnen minder dan drie generaties, terwijl de relatieve vermogenspositie van families standhield over meer dan vijf generaties tussen 1700 en 2026.
- •De onderzoekers maten de persistentie van schokken via willekeurige, biologisch bepaalde variatie in gezinsgrootte vóór 1880, toen vruchtbaarheid grotendeels toeval was en gezinsgrootte in rijkere huishoudens sterk het vermogen van elk kind bepaalde.
- •Omdat de relatieve vermogenspositie over vele generaties bleef bestaan terwijl eenmalige schokken vervaagden, concluderen de auteurs dat vermogen op de lange termijn vooral uit andere bronnen stamt dan geërfd vermogen.
- •Het artikel betoogt dat de band tussen het negentiende-eeuwse en het moderne vermogen de familiale overerving weerspiegelt van gedrag dat samenhangt met het opbouwen en behouden van vermogen, en niet uitsluitend vermogensoverdrachten.
- •De bevindingen zeggen iets over hoeveel van het moderne vermogen toeschrijfbaar is aan gebeurtenissen van vóór 1900 — een vraag die centraal staat bij het beoordelen van hoe ver de vermogenskloppen van vandaag in het verleden geworteld zijn.

Een nieuwe studie van econoom-historici Gregory Clark en Neil Cummins laat zien dat vermogensschokken in Engeland grotendeels verdwenen binnen minder dan drie generaties — zelfs terwijl de relatieve vermogenspositie van families zelf standhield over meer dan vijf generaties tussen 1700 en 2026.
Het artikel behandelt een al lang bestaande vraag in de economische geschiedenis: blijven vermogensschokken bestaan en worden ze zelfs versterkt wanneer ze van de ene naar de volgende generatie worden doorgegeven, of vervagen ze? Implicit roept de studie ook de vraag op hoeveel van het moderne vermogen toeschrijfbaar is aan gebeurtenissen van vóór 1900 — een vraag die centraal staat in elke beoordeling van hoe ver de vermogenskloppen van vandaag in het verleden geworteld zijn.
Om de persistentie van vermogensschokken te meten, maken de auteurs gebruik van willekeurige schokken in gezinsgrootte in Engeland vóór 1880 die vermogensschokken veroorzaakten voor de kinderen — variatie die toevallig ontstond en niet het gevolg was van keuzes van de families zelf. De vruchtbaarheid in Engeland in die periode, zo stellen ze, was een biologische loterij. Voor rijkere families had de gezinsgrootte een sterke invloed op het vermogen van elk kind.
De studie concludeert dat deze door biologie veroorzaakte vermogensschokken drie generaties later geen invloed meer hadden op het vermogen van nakomelingen. Met andere woorden: schokken in gezinsgrootte die middelen verschoven tussen de kinderen van vermogende families lieten geen meetbaar spoor na in het vermogen van hun afstammelingen. Het resultaat trekt een scherp onderscheid tussen eenmalige schokken en structurele positie: omdat de relatieve vermogenspositie van families standhield over meer dan vijf generaties, concluderen de auteurs dat vermogen op de lange termijn vooral uit andere bronnen voortkomt dan geërfd vermogen.
Volgens het artikel ligt de waargenomen band tussen het negentiende-eeuwse en het moderne vermogen niet uitsluitend in vermogensoverdrachten. Vermogen bleef bestaan, zo betoogt de studie, door de familiale overerving van gedrag dat samenhangt met het opbouwen en behouden van vermogen.
Clark en Cummins hebben eerder samen onderzoek gedaan naar vermogen, status en vruchtbaarheid in het historische Engeland. De nieuwe studie is te vinden op Wiley Online Library. De bevindingen werden op 22 oktober 2026 onder de aandacht gebracht in een bericht op Marginal Revolution, een economieblog, via Kevin Lewis's Findings-overzicht bij National Affairs.