Venezuela heeft ondertekend wat wellicht het meest ingrijpende olieakkoord in de westerse helffsfeer van de afgelopen decennia is. Waarnemend president Delcy Rodríguez bevestigde dat een omvattend energieakkoord met de Verenigde Staten 25 jaar zal lopen en de ontwikkeling omvat van 17 olievelden met 65 miljard vat bewezen reserves — reserves die tot de grootste ter wereld behoren.

Het doel is de ruwe-olieproductie van Venezuela op te voeren tot 1,5 miljoen vaten per dag — een niveau dat een dramatisch herstel zou betekenen voor een industrie die jarenlang achteruitging onder sancties en wanbeheer. Dat niveau zou Venezuela terugbrengen in de gelederen van de significante OPEC-producenten, zij het nog altijd ver beneden zijn historische piek, en zou een betekenisvolle aanvulling vormen op een wereldmarkt waar het beleid van producenten de laatste jaren herhaaldelijk is verschoven.

Voorwaarden van het akkoord

Het akkoord is opgezet als een joint venture waarbij de VS via private partners een effectief productieaandeel van 55% krijgt. Tot de belangrijkste private deelnemers behoort de Venezolaanse zakenman Alejandro Betancourt López, die is uitgegroeid tot een centrale figuur in het economische landschap na Maduro.

De geprojecteerde cijfers zijn aanzienlijk. Het akkoord moet meer dan 100 miljard dollar aan investeringen aantrekken en gedurende de looptijd meer dan 209 miljard dollar aan belastinginkomsten voor Venezuela genereren.

Oud-president Donald Trump omschreef de regeling in een bericht op sociale media als "het grootste olieakkoord in de wereldgeschiedenis".

Achtergrond: van Maduro naar een nieuw tijdperk

Het akkoord volgt op de arrestatie en afzetting van Nicolás Maduro door Amerikaanse troepen in januari 2026, een ontwikkeling die de politieke orde in Caracas op zijn kop zette en Rodríguez als waarnemend president aanstelde. Maduro面临 op het moment van zijn arrestatie aanklachten wegens drugshandel — vertaling: Maduro faced drug-trafficking charges at the time of his capture.

Onder Maduro stortte de olieproductie van Venezuela in van een piek van ongeveer 3,3 miljoen vaten per dag eind jaren negentig tot niveaus die soms onder de 400.000 vaten per dag uitkwamen. Jaren van onderinvestering, corruptie, het vertrek van geschoolde werknemers en opeenvolgende lagen van Amerikaanse sancties maakten van wat ooit een van de meest gewaardeerde OPEC-producenten was een casestudy in wanbeheer van natuurlijke hulpbronnen. Een groot deel van de Venezolaanse ruwe olie is zwaar en zuur, wat verdunningsmiddelen en gespecialiseerde opwerkingscapaciteit vereist — infrastructuur die parallel aan de productie verviel, waardoor elke heropleving niet alleen van nieuwe putten afhangt, maar van de wederopbouw van de hele verwerkings- en exportketen.

De regering-Rodríguez heeft het herstel van de oliesector tot hoogste economische prioriteit gemaakt, met wetgevende hervormingen en bilaterale partnerschappen die gericht zijn op het terugtrekken van Amerikaans kapitaal naar de energiesector. Daartoe behoren eerdere contracten met bedrijven zoals General Electric en Hunt Oil voor het herstel van het elektriciteitsnet en de olieservice-infrastructuur. Vragen die het verloop van het akkoord zullen bepalen, zijn onder meer of de waarnemende regering de juridische en investeringsstabiliteit kan bieden die nodig is voor engagementen van decennia lang, en hoe snel de verdreven technische expertise en infrastructuur kunnen worden herbouwd — factoren die bepalen of de doelstelling van 1,5 miljoen vaten per dag van projectie tot productie komt.