Alyssa Jaffee, inwestorka venture capital inwestująca w firmy z branży opieki zdrowotnej dla kobiet, ma nowe przesłanie dla pracujących matek: proście o pomoc. W komentarzu opublikowanym przez Fortune 8 listopada 2026 roku — napisanym w 38. tygodniu ciąży, na sześć dni przed narodzinami jej czwartego dziecka 29 czerwca 2026 roku — Jaffee mówi, że dążenie do „zrobienia wszystkiego” zostawiło kobiety wyczerpane i wymiernie chore, a najważniejszym krokiem, jaki może podjąć przytłoczona matka, jest poproszenie o pomoc.

Esej otwiera scena z tygodnia przed porodem. Była godzina 23., a Jaffee leżała w ciemności zamiast spać, w myślach przechodząc przez listę: formularze do obozu, kontrola u pediatry, prezentacja na spotkanie rady dyrektorów i pytanie, kto zajmie się dowożeniem dzieci w tygodniu porodu. „Moje ciało błagało o odpoczynek, a mój mózg nie pozwalał” — pisze. „Z każdej zewnętrznej miary robiłam wszystko. Ale ostatnio zaczęłam czuć, jak znikam.”

Cztery lata wcześniej, w artykule w Fortune, Jaffee wzywała kobiety, by przestały pytać o równowagę między pracą a życiem. Jej rada brzmiała wówczas: „Nigdy nie będziecie naprawdę w równowadze. Celem jest życie w nie równowadze, huśtawce z jednej strony na drugą, ale z przekonaniem, na którą stronę się przechylacie.” Była wtedy w ciąży z trzecim dzieckiem i, jej ownymi słowami, była „hardegowatą inwestorką venture capital”. Dziś jest matką czworga dzieci z rosnącym portfelem za sobą i ponad trzema czwartymi miliarda dolarów zebranych do zainwestowania w firmy z branży opieki zdrowotnej. Pytanie, do którego teraz wraca, brzmi inaczej: czy kobiety opanowały sztukę huśtawki tak dobrze, że zapomniały żyć?

Po czworgu dzieciach i pełnej karierze, jak mówi, lista zadań nigdy się nie kończy. „Odhaczyć jedno, przejść do następnego. Whack-a-mole w skrajnej formie” — pisze, opisując życie zorganizowane wokół optymalizacji, priorytetów i wydajności — nawet kosztem osoby dokonującej optymalizacji: „Nie martwcie się, jeśli poświęcona będę ja.”

Obciążenie psychiczne, jak argumentuje, radykalnie zmieniło się względem poprzedniego pokolenia. Dni, gdy dzieci biegały swobodnie aż do kolacji, ustąpiły skrupulatnemu planowaniu i przeładowanym harmonogramom dzieci, których rodzice pochłaniają ciężar logistyki. Praca też się zintensyfikowała — rosnące oczekiwania co do wyników i awansu skupiają się w pytaniu: „Jak ona to wszystko ogarnia?” Model hybrydowy i zdalny zacierał granicę między biurem a kuchennym stołem „aż jej w ogóle nie zostało”, a sztuczna inteligencja — obiecana jako sposób na szybszą pracę — podniosła poprzeczkę produktywności „całą dobę, na zawsze.”

„Ale czy to jest mieć wszystko?” — pyta Jaffee. Przytacza niezliczone historie pracujących matek o dniach kończących się ledwie wystarczającą energią, by dotrwać do następnego. „Nauczyłyśmy się żyć w nierównowadze, ale wygląda na to, że huśtałyśmy się zbyt mocno i zbyt szybko, i zaczęłyśmy gubić siebie w tym procesie” — pisze. Wskazuje na rozwój ruchu „trad wife” — trendu w mediach społecznościowych romantyzującego bycie gospodynią domową na pełny etat i tradycyjne role płciowe — jako dowód reakcji: „Nie chodzi tak naprawdę o chleb na zakwasie i fartuchy; to referendum na temat umowy, która przestała działać.” Gdy „robienie wszystkiego” tak wyniszcza kobiety, całkowite wycofanie się zaczyna wyglądać jak jedyny sposób, by odetchnąć.

Praca Jaffee jako inwestorki w firmy z branży opieki zdrowotnej dla kobiet sprawia, że nie da się zignorować konsekwencji — pisze: obciążenie psychiczne jest wyczerpujące i wymiernie szkodzi zdrowiu kobiet. Bez zdrowia, dodaje, kobiety nie mają nic — i płacą za to.

Powołując się na badania Uniwersytetu w Bath, zauważa, że matki ponoszą 71% psychicznego obciążenia gospodarstwa domowego — niewidzialnej pracy polegającej na pamiętaniu, planowaniu i przewidywaniu — mimo że ojcowie są bardziej zaangażowani niż w jakimkolwiek momencie nowoczesnej historii. Ojcowie niemal potroili godziny opieki nad dziećmi od lat 60., według danych Pew Research Center, a to wciąż nie wystarcza.

To obciążenie, pisze, „ma swoją cenę w zdrowiu”. Przewlekły stres ma kliniczną nazwę — obciążenie allostatyczne, skumulowane zużycie organizmu przez reakcję stresową, która nigdy się w pełni nie wyłącza. To nie metafora, podkreśla: manifestuje się jako stan zapalny, nadciśnienie i choroby, po cichu narastając u kobiet chwalonych za to, ile dźwigają. Kobiety spędzają o 25% więcej życia w złym zdrowiu niż mężczyźni — mniej więcej dziewięć lat każda — a niemal połowa pracujących kobiet twierdzi, że ich praca uszkodziła ich zdrowie psychiczne w zaledwie ostatnie sześć miesięcy. „To nie jest zmęczenie. To znormalizowane przez nas pogorszenie” — pisze. Analiza McKinsey stojąca za tą liczbą przedstawia zamykanie luki w zdrowiu kobiet jako szansę wartą 1 bilion dolarów dla poprawy życia i gospodarek — miara skali tego, co Jaffee opisuje.

System, który miał zapewniać wsparcie, nie został do tego zbudowany, dodaje: mniej niż 9% środków badawczych NIH w ostatniej dekadzie trafiło na zdrowie kobiet.

Ludzie, argumentuje Jaffee, mieli dorastać w plemionach, we wspólnocie, a dziś od matek oczekuje się, że osiągną więcej niż kiedykolwiek w izolacji — zadowalaj partnera, zajmij się dziećmi, rozpraw się z pracą, nie proś o pomoc, a przede wszystkim nie mów nikomu, że masz wsparcie. Opowiada o przyjaciółce, która, zapytana podczas panelu, jak daje radę z czworgiem dzieci, odpowiedziała szczerze: „Mam dwie nianie i mnóstwo pomocy.” Organizatorzy konferencji później ją zgromili: „ciii nie mów prawdy! Nie chcemy ludzi przestraszyć.”

„Czy proszenie o pomoc nie jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie możemy zrobić dla siebie i dla siebie nawzajem?” — pyta Jaffee, argumentując, że społeczeństwo utraciło umiejętność powiedzenia wprost: „Nie mogę tego zrobić sama. Potrzebuję cię.”

Tę stratę odczuła też sama. Optymalizacja własnego życia pochłonęła ją do stopnia utraty „największego prezentu ze wszystkich: czasu”, co skłoniło ją do szukania pomocy — najpierw w małych, ograniczonych formach, a później bardziej otwarcie. Nawet teraz pozostaje to niewiarygodnie trudne, pisze: „Jestem wysokowydajną kobietą z rodziną w pobliżu i zasobami, by zapłacić za pomoc; czy nie powinna móc zrobić wszystkiego sama?”

Podczas pandemii Jaffee znalazła się w grupie SMS-owej z czterema innymi kobietami, z których połowa nigdy nie spotkała się osobiście. Sześć lat później grupa smsuje sobie codziennie, a ona zalicza jej członkinie do najbliższych powierniczek. Nazwa czatu: The Womb of Silence. To miejsce, gdzie jedna z nich przyznaje, że tonie przed spotkaniem rady dyrektorów; gdzie ktoś pyta, bez wstydu, czy ktoś zna pediatrę, któremu ufa, terapeutkę przyjmującą nowych pacjentów, albo nazwę tego, co czuje czy choroby, której doświadcza. To miejsce, gdzie „«nie mogę tego zrobić sama» jest ceną wejścia, a nie wyznaniem”. Nic, co się tam powie, nie naraża nikogo na odsłonięcie ani ocenę, pisze; ktoś zawsze odpowiada.

Od tamtej pory odtworzyła to poczucie w innych grupach, m.in. w swoich kręgach Core of Core i Bad Ass VC Mamas. Ten czat nauczył jej czegoś, czego reszta jej życia bezustannie próbuowała oduczyć, mówi: „prośba nie jest momentem, w którym przegrywasz. To moment, w którym naprawdę zaczynasz żyć i rozkwitać.”

Krok po kroku Jaffee przebudowuje własne myślenie: robienie wszystkiego sama nie przynosi żadnych nagród, a „pogarszanie się na oczach wszystkich” nie poprawi jej zdrowia i szczęścia — poproszenie o pomoc tak. Firmy, które przyciągają ją jako inwestorkę, to te, które oddają kobietom dwie rzeczy, które świat nieustannie im zabiera: ich czas i ich zdrowie. „Za każdym razem, gdy poproszę o pomoc, odzyskuję kawałek siebie.” Mając ponad trzy czwarte miliarda dolarów zebranych do zainwestowania w firmy z branży opieki zdrowotnej dla kobiet, miejsce, w którym trafi ten kapitał, to konkretny punkt do obserwowania, jak rozgrywają się pytania, które zadaje o czas i zdrowie kobiet.

Kobieta leżąca szeroko otwarta o 23., robiąca wszystko i po cichu znikająca, zaczyna powracać, pisze — nie dlatego, że dźwiga mniej, ale dlatego, że „w końcu nie dźwiga tego sama”. W porządku jest, konkluduje, że ChatGPT napisał wiersz od zębatej wróżki, że Instacart sam zamówił zakupy albo — o zgrozo — że zatrudniła opiekunkę, żeby mogły drzemnąć. Cztery lata później, z czwartym i ostatnim dzieckiem już na świecie, pogodziła się z odpoczywaniem po jednej stronie huśtawki — a nawet ze zschodzeniem z niej na chwilę, by odpocząć.

„Proście o pomoc, gdy jej potrzebujecie” — pisze. „A wszyscy wiemy, że jej potrzebujemy.”

Opinie wyrażone w komentarzach na Fortune.com są wyłącznie poglądami ich autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinie i przekonania Fortune. Ta historia pierwotnie ukazała się na Fortune.com.