Analiza opublikowana przez Alternet bada powody, dla których prezydent Donald Trump mógłby zdecydować się na rezygnację przed końcem kadencji, równoważąc znaczne korzyści z pozostania u władzu z narastającymi naciskami osobistymi, politycznymi i strategicznymi, które mogłyby skłonić go do wyjścia.

Korzyści z pozostania

Według artykułu powodów do pełnienia kadencji jest wiele: przepych i ceremoniał prezydentury, opisywana przez autora codzienna zemsta, immunitet sądowy, demokratyczni przywódcy, którzy na razie sprzeciwiają się impeachmentowi (z odwołaniem do "Listu otwartego do reprezentanta Hakeema Jeffriesa" z 31 sierpnia 2026 roku), oraz możliwość ogromnego wzbogacenia się dzięki karzącym i nagradzającym uprawnieniom urzędu.

Te korzyści, jak argumentuje analiza, są nienasycone. Trump – biznesmen opisywany jako spared długami i stratami – ujawnił w swoich zeznaniach finansowych za 2025 rok zysk 1,1 miliona dolarów na godzinę w 40-godzinnym tygodniu pracy. Autor dodaje, że Trump prawdopodobnie zarobi więcej dolarów w 2026 roku – dochodu, który zapewnił, będzie nieopodatkowany dzięki temu, co artykuł nazywa podporządkowanym Urzędem Podatkowym (IRS), powołując się na raport "DOJ Settlement 'Forever' Bars IRS Trump Audits, Sparks Backlash."

Powody odejścia

Przede wszystkim, jak twierdzi analiza, jest wyczerpanie. Trump jest opisywany jako fizycznie i psychicznie wyczerpany, podupadający w przyspieszającym tempie, co niepokoi jego lekarzy i rodzinę. Ponad 30 wybitnych specjalistów zdrowiaznego – niektórzy posiadających uprawnienia biegłych sądowych – wraz z lekarzami zaobserwowało jego pogorszenie się w opanowanej deklaracji odczytanej do Kongresowego Rejestru 30 kwietnia przez senatorów Sheldona Whitehouse'a (D-RI) i Jacka Reeda (D-RI). Artykuł przywołuje także "Midterm Countdown, 33 Days to Go: Language from Our Leader" Jamesa Fallowsa. Trump, jak się czyta, tęskni za większym odpoczynkiem i golfem oraz mniejszą liczbą wyczerpujących podróży – i mógłby przedstawić odejście jako przekazanie przyszłości Ameryki młodszemu pokoleniu Republikanów pod przewodnictwem nowego prezydenta JD Vance'a. Na mocy 25. poprawki do Konstytucji rezygnacja prezydenta natychmiast czyni wiceprezydenta prezydentem, więc takie przekazanie władzy nastąpiłoby bez nowych wyborów ogólnokrajowych.

Po drugie, rezygnacja pozwoliłaby Trumpowi uniknąć licznych śledztw, które demokraci wszczęliby przeciwko jego administracji, wraz z negatywnymi nagłówkami, ujawnieniami sygnalistów, wezwaniami Kongresu i zarzutami obrazy Kongresu.

Po trzecie, odejście rozwiązałoby chaotyczne przedwyborcze wyścigi prezydenckie, instalując JD Vance'a – jego obecnego wybór na następcę – jako prezydenta, który utrzymałby uległy Departament Sprawiedliwości i, co kluczowe, lojalność wobec Trumpa w całym swoim reżimie. Taka ciągłość mogłaby złagodzić skłonność jego bazy do obwiniania go o listopadowe straty, skoro wymagał, by kandydaci GOP prowadzili kampanię tak, jakby sam startował w wyborach. Analiza dodaje, że Trump nie może znieść kurczenia się swojej bazy MAGA, pogłębionego odejściem swojego wyczerpanego, bezgranicznie lojalnego personelu osobistego.

Po czwarte, wywiad wojskowy i doradcy ds. wewnętrznych informują go o tym, co prawdopodobnie nadejdzie, a niepokojące scenariusze lądują na jego biurku, czekając na reakcję i decyzję: przybycie zabójczych dronów; rozprzęgające się "potwory AI"; możliwa pandemia (artykuł przywołuje "Are We Ready for the Next One?" z Johns Hopkins University); a także intensywniejsze burze, powodzie, susze i megapożary – naciski, których mógłby próbować uniknąć, ale bezskutecznie. Istnieje także szeroki konsensus, pisze autor, że deficyty i dług narodowy rosną wskutek niekontrolowanych wydatków wojskowych, opieki nad korporacjami, rozdawnictw, ogromnych obniżek podatków oraz unikania opodatkowania przez super bogatych i megakorporacje, podnosząc wszędzie nienawidzone stopy procentowe.

Po piąte, jest pewien, że mógłby ogłosić zwycięstwo na każdym froncie, wewnętrznym i zagranicznym, używając retoryki, którą szlifował od lat. Mógłby twierdzić, że spełnił swoje obietnice wobec narodu amerykańskiego, prezentując listę "obietnic złożonych i obietnic dotrzymanych", oraz że nadszedł czas, by przekazać przyszłość Ameryki młodszemu pokoleniu Republikanów pod przewodnictwem Vance'a, który ma czterdzieści kilka lat.

Zdrowie, rodzina i paralela z Nixonem

Wbrew dawnym pochwałom o "doskonałym zdrowiu" Trump mógłby powołać się na "zalecenia lekarzy" i chęć spędzenia więcej czasu z rodziną. Melania Trump, jak sugeruje analiza, z pewnością nie sprzeciwiłaby się takiemu odejściu: nie przepadała z blaskiem pozycji pierwszej damy i wie, że nadchodzące dwa lata będą znacznie bardziej stresujące dla niej i jej męża.

Po utracie znacznej części swojej dźwigni Trump wie, że nie może nawet sprawiać wrażenia, будто osiąga wiele w latach 2027 i 2028, i utracił możliwość nominowania lojalnych sędziów przez demokratyczny Senat. Analiza przywołuje paralelę do Richarda Nixona, który pozostaje jedynym prezydentem USA, który zrezygnował z urzędu: obserwował kurczenie się swojej republikańskiej bazy w Kongresie, zanim zrezygnował w 1974 roku, mówiąc, że utracił swoją bazę ochrony w Kongresie. Rezygnacja Nixona uczyniła prezydentem wiceprezydenta Geralda Forda.

Biorąc pod uwagę skłonność Trumpa – opisaną przez autora jako nawyk podwajania stawek w często gwałtownych prowokacjach za granicą i w amerykańskich miastach – jego baza w Kongresie może w podobny sposób maleć, co potencjalnie czyniłoby rezygnację kaczki kulawej przymusową, a nie dobrowolną.