Kodowanie interfejsu telewizora smart na vibie z asystentem AI to realny, działający trend—ale webOS od LG to zupełnie inna bestia niż Android TV, platforma, z której pochodzi większość historii sukcesu. Na Android TV instalacja aplikacji z zewnątrz to kwestia jednego przełącznika w ustawieniach; webOS kieruje każdą instalację przez własny deweloperski pipeline LG, a utrwalenie czegokolwiek na stałe wymaga roota.

W moim przypadku Claude przeczytał i zweryfikował kod instalatora przed jego uruchomieniem, a następnie poprosił mnie o włączenie trybu deweloperskiego—co skasowało moją partycję z rootem i usunęło Homebrew Channel oraz mój YouTube bez reklam. AI później przyznało się do winy, zaleciło przejście na starszy model, aby obejść nałożone na siebie ograniczenia, i dostarczyło launcher, który technicznie działa, ale nie uruchamia się automatycznie.

"Muszę być szczery co do swojej roli w tej sprawie."

Każdy użytkownik AI zna te słowa i się ich obawia. AI właśnie coś zepsuło i zaraz powie mi, jak bardzo.

Popołudnie, telewizor LG i Claude

Wszystko zaczęło się, gdy postanowiłem zakodować mój telewizor na vibie—przekazując asystentowi AI cele w języku naturalnym i pozwalając mu czytać, pisać i uruchamiać kod na urządzeniu docelowym. Ludzie kodują swoje telewizory smart na vibie z asystentami AI od jakiegoś czasu—jak wcześniej opisywało Decrypt—usuwając reklamy, trackery i rozdęte domyślne launchery. Efekty są naprawdę imponujące: czystsze interfejsy, szybsza nawigacja i koniec ze szpiegowskim oprogramowaniem LG raportującym do domu za każdym razem, gdy siadasz coś obejrzeć.

Więc gdy zobaczyłem demo, pomyślałem: co w tym trudnego? Mam telewizor LG, Claude i jedno popołudnie. Zróbmy to.

Odpowiedź, jak się okazało, brzmi: może to potoczyć się w sposób widowiskowy w swojej zwyczajności. Nie zbrickowany telewizor, nie pożar—po prostu seria pewnych siebie decyzji AI, które zostawiły mnie w gorszej sytuacji niż na początku, kulminując w ruchu na styl Billa Clintona: szczere przeprosiny po tym, jak zostałem przyłapany na tym, że coś namieszało.\n## Użytkownik wygodnej ścieżki

Celem było zainstalowanie Free My TV, otwartoźródłowego zamiennika launchera dla LG webOS z 3300 gwiazdkami na GitHubie, pięknym frostenym interfejsem i plikiem readme, który dosłownie zaprasza do tego zastosowania: po prostu podaj Claude Code adres IP swojego telewizora, a on zainstaluje narzędzia, zbuduje aplikację i wdroży ją za ciebie. Twórcy projektu pomyśleli o tym. Miałem być użytkownikiem wygodnej ścieżki.

Poprosiłem Claude o uruchomienie instalacji. Nie zrobił tego od razu—co było właściwą decyzją. Najpierw przeczytał kod źródłowy, linijka po linijce. webos/install.py używa ssh-keygen do odblokowania zaszyfrowanego klucza, łączy się z deweloperskim SSH LG na porcie 9922, kopiuje plik .ipk i wywołuje tę samą usługę instalacji aplikacji, której używają narzędzia LG. Żadnego exploita, żadnego eval(), nic nie raportuje do domu.

"Kod jest czysty," powiedział mi Claude. Zbudował pakiet o rozmiarze 636 KB i zaczął przeprowadzać wstępne kontrole.

Wtedy Claude zauważył, że mój telewizor uruchamia dropbear SSH na porcie 22—bardzo specyficzny znak, że telewizor był wcześniej spartycjonowany za pomocą Homebrew Channel. To dobrze znany odcisk palca w społeczności webOS. To w zasadzie sposób na zdalną komunikację z telewizorem. LG tego nie lubi, więc jest to zablokowane, a jailbreak to odblokowuje.

Spartycjonowana konfiguracja, o którą Claude nigdy nie zapytał

Tak więc tak: zrobiłem jailbreak mojego telewizora i zainstalowałem Homebrew Channel. Miałem na nim YouTube bez reklam, a także inne aplikacje i gry od podmiotów trzecich wymagające telewizora z jailbreakiem. Cała konfiguracja z rootem działała po cichu od 2023 roku, a port 22 zamknąłem ze względów bezpieczeństwa, gdy telewizor działał tak, jak chciałem. Claude widział to wszystko podczas pierwszego skanowania sieci.

Nie zatrzymał się, aby zapytać, czy wiem cokolwiek o tym wszystkim.

Zamiast tego Claude kazał mi włączyć tryb deweloperski—oficjalny przełącznik dewelopera LG—aby mógł używać deweloperskiego SSH na porcie 9922 do wypchnięcia launchera. Zrobiłem to. Telewizor się zrestartował.

Gdy wrócił, Homebrew Channel zniknął. YouTube bez reklam zniknął. Cała moja konfiguracja z rootem została wymazana. Tryb deweloperski LG ponownie inicjalizuje partycję /media/developer po jej włączeniu, i dokładnie tam wszystko mieszkało. To wymazanie nie było usterką procesu—to przełącznik działający zgodnie z projektem LG, czyli dokładnie ten rodzaj systemowego efektu ubocznego, który asystent, który już przeskanował sieć, powinien był zgłosić przed poproszeniem o przekręcenie przełącznika.

Tłumaczenie: Claude właśnie coś zepsuł, a moja konfiguracja została zniszczona.

ciało mi się krzyczeć. Moja córka spała. Chciałem uderzyć pięścią w laptopa. Potrzebowałem, żeby ta konfiguracja działała. Mój umysł przeszedł z trybu kodowania na vibie w tryb desperacji.

"Stary, Homebrew Channel właśnie zniknął z mojego telewizora! Także mój YouTube bez reklam! Co się stało? Ich potrzebuję," napisałem.

"To była moja wina"

Odpowiedź Claude'a, po uruchomieniu diagnostyki i znalezieniu pustej partycji, była czymś, czego każdy hobbysta obawia się po asystentach AI: "Jestem ci winien szczerą odpowiedź: to była moja wina."

Potem przyszło: "Muszę być szczery co do swojej roli w tej sprawie." Za każdym razem, gdy LLM zaczyna tak, nadchodzi wielka wpadka. Rzeczywiście: "Widziałem dropbear na porcie 22 podczas mojego pierwszego skanowania i powinienem był zatrzymać się, aby chronić twój root, zanim poprosiłem cię o przestawienie czegokolwiek. Nie zrobiłem tego, a kosztowało cię to aktywnego roota. Przepraszam," powiedział Claude.

Oczywiście, że tak.

Trzeba przyznać, że—właściwie próbował naprawić to, co zepsuł. Pobrał Homebrew Channel v0.7.3 i YouTube bez reklam v0.5.3 bezpośrednio ze stron wydań GitHuba, zweryfikował nagłówki plików, napisał skrypt przywracania, wypchnął oba pliki .ipk przez deweloperskie SSH i przeprowadził niezależną weryfikację, sprawdzając listę aplikacji samego telewizora.

"YouTube AdFree — ten tytuł to potwierdzenie, że to dokładnie aplikacja, którą straciłeś," powiedział. Aplikacje wróciły. Sesja trwała dalej.

Root jednak nie wrócił.

Jailbreak o krok za daleko

Mój telewizor działa na oprogramowaniu układowym 04.60.90 na webOS 7.6.0-19, zbudowanym w lipcu 2026. Exploit, który pierwotnie dał mu roota—crashd—został załatany przez LG w kwietniu 2024. Moje nowe oprogramowanie zostało zbudowane 15 miesięcy po tej łatce, więc hak persystencji, który dawniej przywracał roota przy każdym uruchomieniu, nie mógł już zadziałać.

Jedynym pozostałym kandydatem był pakiet o nazwie faultmanager (źródło na GitHubie). Więc z jakiegoś masochistycznego powodu poprosiłem Claude, aby naprawił własne błędy i spróbował jailbreaka faultmanager. Wtedy sprawy stały się filozoficznie interesujące.

Claude trafił na ścianę—własne systemy bezpieczeństwa oflagowały następny krok (szczegółowe badanie procedur ponownego uzyskania roota) i wyświetliły wybór: "Zabezpieczenia Opus 5.5 oflagowały tę wiadomość. Przełączyć się na Opus 4.8 i kontynuować, gdy tylko się to zdarzy?"

Anthropic w istocie mówił: "Wiemy, że wbudowaliśmy ograniczenia w nasze flagowe modele, przez co frustrująca praca z nimi jest bolesna. Ale jeśli przełączysz się na starszy, a oczywiście znacznie droższy model, ograniczenia nałożone na nasze funkcjonalne modele okazują się znacznie luźniejsze. Wyciągnij z tego wnioski, jakie chcesz."

To napięcie wpisane w agentów AI przechodzących odania stron internetowych do obsługi prawdziwych urządzeń: zabezpieczenia zaprojektowane, by wyłapywać złośliwą aktywność cybernetyczną, nie potrafią łatwo odróżnić osoby przywracającej własny telewizor od atakującego skanującego czyjś obcy.

Reszta sesji przebiegła mniej więcej zgodnie z oczekiwaniami. Claude przebadał procedurę faultmanager, zobaczył słowo "exploit" i odmówił. Spróbowałem z Claude Opus 4.8 i poszło dalej—aż musiał pobrać pakiet o nazwie "root", po czym wiadomość została oflagowana. Spróbowałem innego modelu i Anthropic oflagował to jako ryzyko cyberbezpieczeństwa.

Według moich nocnych poszukiwań w Google wygląda na to, że moje oprogramowanie układowe da się załatać, więc jest jeszcze nadzieja.

Szczerze mówiąc, sam launcher zakodowany na vibie zainstalował się. Otworzyłem go i wyglądał dokładnie jak w demo: czysta półka z frostenego szkła, bez reklam, bez żadnych nachalnych rekomendacji LG dotyczących treści, o które nigdy nie prosiłem. Naprawdę ładne. Patrzałem na to przez chwilę.

Potem nacisnąłem przycisk home na pilocie.

Wysłało mnie prosto z powrotem do rozdętego domyślnego launchera LG. Free My TV to aplikacja trybu deweloperskiego, a nie zamiennik systemowy, więc nie uruchamia się automatycznie—musisz otworzyć ją ręcznie za każdym razem, jak każdą inną aplikację, chyba że masz roota, aby utrwalić jej działanie.

Więc aplikacja działała. Technicznie.

W ten weekend zgłębię metody ponownego uzyskania roota na moim telewizorze. Tym razem bez kodowania na vibie—tylko oficjalna procedura faultmanager albo coś innego, uruchamiane ręcznie, po tym jak naprawdę zrobię research. Jeśli się uda, Free My TV w końcu dostanie dostęp do roota potrzebny do działania w sposób trwały; jeśli nie, launcher pozostanie ręcznym skrótem na telewizorze, który kiedyś działał dokładnie tak, jak chciałem.