Wojna USA–Iran sześć miesięcy później: stawki frachtowe tankowców i ceny paliw rosną w warunkach zakłóceń

International Shipping News | 01/09/2026

Sześć miesięcy po rozpoczęciu konfliktu na Bliskim Wschodzie zakłócenia wokół cieśniny Ormuz wypychają stawki frachtowe tankowców na rekordowe poziomy i zaostrzają rynki produktów rafinowanych, podczas gdy Katar mierzy się z przedłużoną utratą zdolności eksportowych LNG. Ponieważ cieśnina ta zwykle odpowiada za jedną piątą globalnego morskiego przepływu ropy i LNG, utrzymujący się spadek liczby przepraw odbił się nie tylko na handlu w Zatoce Perskiej, ale także na frachcie, marżach rafineryjnych i dostępności produktów w wielu regionach.

Dane S&P Global Commodities at Sea pokazują, że przeprawy statków przez ten kluczowy szlak wodny, który normalnie obsługuje 20% globalnego morskiego handlu ropą i LNG, spadły o ponad 80% od wybuchu wojny USA–Iran 28 lutego.

Producenci energii w Zatoce Perskiej stanęli wobec niższej opłacalności wykorzystania statków w handlu morskim i rozwijają dłuższe alternatywne trasy, aby utrzymać eksport, co zwiększyło zapotrzebowanie na tonaż.

„Ograniczony handel przez Ormuz i różne poziomy ryzyka po stronie armatorów przełożyły się na gorszą efektywność wykorzystania floty” — napisali analitycy CAS w raporcie z 25 sierpnia.

Zyski z przewozów produktów czystych i brudnych tankowcami wzrosły do historycznie wysokich poziomów w trakcie konfliktu, odzwierciedlając zarówno przekierowanie ładunków, jak i mniejszą pulę statków gotowych lub zdolnych do handlu w tym rejonie. Wzorcowa trasa tankowców Middle East Gulf-Japan Long Range 2 osiągnęła historyczne maksimum 107.72/mt 27 sierpnia i utrzymała ten poziom 28 sierpnia, według danych Platts, części S&P Global Energy.

Niedobór produktów rafinowanych w Azji Południowo-Wschodniej dodatkowo zwiększył presję, a sierpniowy import destylatów do regionu był około 20% poniżej poziomów sprzed wojny. Zmusza to nabywców do ostrzejszej rywalizacji o alternatywne baryłki i wydłuża czartery dla jednostek, które nadal mogą korzystać z Zatoki Perskiej i regionalnych programów eksportowych, powiedzieli analitycy CAS.

Rynek produktów się napina, ropa pozostaje wspierana

Europa również odczuwa skutki, co pokazuje, że zakłócenia przeszły przez powiązane rynki paliw, a nie pozostały ograniczone do tras tankowców. Platts wycenił ładunki oleju napędowego o bardzo niskiej zawartości siarki w formule CIF Mediterranean na 1,295.75/mt 26 sierpnia, wobec 762.75/mt 27 lutego, przed rozpoczęciem wojny, i powyżej pięcioletniej średniej 853/mt.

Marże rafineryjne na europejskim oleju napędowym wzrosły do najwyższych poziomów od co najmniej 15 lat, ponieważ konflikt na Bliskim Wschodzie, rosyjskie ograniczenia eksportowe i zbliżające się prace konserwacyjne w rafineriach w USA napinają już i tak ciasny globalny rynek, powiedzieli analitycy i traderzy.

W przypadku innych destylatów średnich Platts wycenił ładunki paliwa lotniczego w Europie Północno-Zachodniej w formule CIF na 1,271.25/mt 27 sierpnia, wobec 831.25/mt 27 lutego i powyżej pięcioletniej średniej 896/mt.

Rynki ropy pozostają wspierane, ponieważ zakłócone przepływy przez cieśninę Ormuz ograniczyły regionalną podaż i zwiększyły popyt na bliskowschodnie gatunki średnie, kwaśne. Platts wycenił ropę Dubai na 71.23/b FOB 27 lutego, przed rozpoczęciem wojny. Benchmark osiągnął później szczyt wojenny 169.75/b 23 marca, w warunkach niemal całkowitego zatrzymania ruchu przez Ormuz i groźb USA wobec irańskiej infrastruktury, po czym spadł do 90.40/b 27 sierpnia.

Morgan Stanley oczekuje teraz dłuższego procesu odbudowy podaży niż wcześniej zakładano, co pozostawia rynek w deficycie do czwartego kwartału i pierwszego kwartału 2027 roku.

„W związku z tym podnosimy nasze prognozy dla Brent, z maksimum na poziomie 100/b w 4Q” — powiedział bank 23 sierpnia. Gdy konflikt przekroczył sześciomiesięczny próg, prawdopodobieństwo szybkiego rozwiązania malało, dodał Morgan Stanley, powołując się na dane historyczne dotyczące konfliktów między państwami.

Szkody w LNG

Zakłócenia na rynku LNG mogą okazać się najbardziej trwałym szokiem podażowym, biorąc pod uwagę harmonogramy napraw, które wykraczają daleko poza bezpośredni okres konfliktu.

QatarEnergy podał w marcu, że szkody spowodowane przez irańskie ataki rakietowe na obiekty LNG w Ras Laffan Industrial City będą wymagały trzech do pięciu lat napraw, zmuszając spółkę do ogłoszenia force majeure w przypadku niektórych długoterminowych kontraktów. Około 17% mocy eksportowych Kataru zostało wyłączone w wyniku ataków — powiedział 19 marca prezes QatarEnergy Saad al-Kaabi.

Zakład Shell Pearl gas-to-liquids w Ras Laffan, który również został uszkodzony w marcowych atakach, czeka długa odbudowa. Prezes Shell Wael Sawan powiedział 30 lipca podczas telekonferencji wynikowej, że naprawy drugiej linii instalacji powinny zostać zakończone, a obiekt powinien być „ready to go” do końca pierwszego kwartału 2027 roku.

Źródło: Platts