Trump wycofał się do swojego „bunkru”, gdy naród odwraca się przeciwko niemu: donosi sygnalista
Najważniejsze informacje
- •Demokraci wygrali wybory śródokresowe przewagą 13 punktów procentowych — drugim największym wynikiem w wyborach śródokresowych od 1942 roku — przejmując wieloletnie republikańskie twierdze, w tym Kansas, Missisipi, Karolinę Południową i Teksas.
- •Raport „The Guardian” wiąże porażkę z gwałtownym wzrostem cen paliw podczas ośmiomiesięcznej wojny z Iranem oraz wzrostem kosztów życia spowodowanym agendą celną Trumpa.
- •Miles Taylor ostrzegł, że Trump kończy kadencję otoczony zagorzałymi lojalistami gotowymi wykonywać ekstremalne dekrety, wskazując nowego szefa sztabu Stephena Millera jako podręcznikowy przykład.
- •Taylor powiedział, że obawia się, iż Trump może wywołać kryzys konstytucyjny, ignorując orzeczenia sądowe, w tym Sądu Najwyższego, jeśli nie dostanie tego, czego chce, i wskazał przetrwanie NATO oraz ewentualne przejmowanie terytoriów przez USA jako punkty do obserwacji w polityce zagranicznej.
- •Republikanie nie wykazują niemal żadnych oznak buntu przeciwko Trumpowi: faktycznie zdusili próbę impeachmentu Hegsetha i wybrali jego sojusznika Jima Jordana na lidera mniejszości w Izbie Reprezentantów.

Prezydent Donald Trump najwyraźniej bardzo źle znosi ostatnie polityczne ciosy, według raportu opublikowanego przez „The Guardian”, gdy skutki tegomiesięcznych wyborów śródokresowych wciąż rozbrzmiewają w całym Waszyngtonie.
„Autorzy politycznych nekrologów szybko zaczęli opisywać go jako kaczą, wyzbytego zębów lwa czy zapędzonego w kąt zwierzę po wyborach śródokresowych”, zauważyła gazeta. Etykieta „kaczego” to tradycyjne określenie prezydenta, którego słabnąca pozycja wyborcza pozostawia mu ograniczone wpływy na Kongres, a nawet na własną partię do końca kadencji. Zwycięstwo demokratów z przewagą 13 punktów procentowych było drugim największym wynikiem w wyborach śródokresowych od 1942 roku, a partia przejęła wieloletnie republikańskie twierdze, w tym Kansas, Missisipi, Karolinę Południową i Teksas.
Korzenie klęski, jak sugerowano w raporcie, były widoczne w samym dorobku prezydenta: jego ośmiomiesięczna wojna z Iranem spowodowała gwałtowny wzrost cen paliw, a agenda celna wyraźnie podniosła koszty życia.
„Reakcja 80-letniego prezydenta gwałtownie oscylowała między ugodowością, agresją i farsą”, napisał „The Guardian”, przywołując epizod, w którym Trump — być może przypadkowo — powierzył „brutalnemu fighterowi i wojownikowi” Danie White'owi z Ultimate Fighting Championship stanowisko sekretarza prasowego Białego Domu, by następnie dziwnie określić tę propozycję jako żart.
Ale pod spodem tej farsy, jak wskazywały doniesienia, ukrywa się też spora ilość chowania się po kątach, według osób zaznajomionych z prezydentem.
Miles Taylor, sygnalista i analityk Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego z pierwszej administracji Trumpa, powiedział „The Guardian”, że finał szuku Trumpa „będzie z pewnością jeszcze dziwniejszy, ponieważ Donald Trump zawsze miał zamknąć administrację nominacjami z dna beczki”, jak sugerowała Hillary Clinton.
„Jak każdy chcący być autokratą, na końcu reżimu lądujesz w metaforycznym bunkrze z najbardziej zagorzałymi lojalistami, którymi zwykle są ludzie gotowi wyginać się w dowolny kształt, jakiego chce lider”, powiedział Taylor. „To ludzie bez skrupułów, gotowi wykonywać najbardziej ekstremalne dekrety prezydenta, a w niektórych przypadkach to właśnie oni przez niemal dekadę podjudzali go do najbardziej ekstremalnych działań”.
Taylor wskazał Stephena Millera, nowego szefa sztabu Trumpa, jako podręcznikowy przykład, powołując się na doświadczenia z Millerem podczas pierwszej kadencji. Szef sztabu to zazwyczaj najpotężniejsza nieelektywalna funkcja w Białym Domu, strzegąca dostępu do prezydenta i sterująca decyzjami politycznymi i kadrowymi. „Był to człowiek nadto chętny, by podejść do granicy prawa, a następnie ją przeskoczyć i rzucić wyzwanie sądom, by nas ukarzały. To dosłownie było to, co mówił do mnie wielokrotnie”, powiedział Taylor.
Jego najostrzejsze ostrzeżenie opisuje najpoważniejszy tryb awarii, jaki pozwala system amerykański: pat, w którym jedna gałąź władzy po prostu odmawia wykonania orzeczeń innej, a nie istnieje wyższa instancja, by rozstrzygnąć spór. „Jedną z moich największych obaw na kolejne dwa lata jest to, czy Donald Trump wywoła ostateczny kryzys konstytucyjny, ignorując orzeczenia sądowe, w tym Sądu Najwyższego, jeśli nie dostanie tego, czego chce? Widzę to jako bardzo możliwe, ponieważ otacza go zespół, który może być gotowy argumentować, dlaczego takie działanie byłoby uzasadnione”, dodał Taylor.
Zasugerował, że turbulencje nadchodzących dwóch lat mogą ostatecznie być przyćmione przez politykę zagraniczną Trumpa w drugiej połowie kadencji, i wskazał dwa konkretne punkty odniesienia do oceny kierunku tej polityki. „Oto na co zwracać uwagę. Czy Nato przeżyje ten okres? Czy Stany Zjednoczone faktycznie spróbują przejąć więcej terytorium?” — pytał Taylor. „Obie te rzeczy Donald Trump mówił, że chce zrobić, i za każdym razem doradcy go od tego odwodzili przez dwie kadencje. Nie jestem już pewien, czy tak jest dalej”.
Mimo historycznej skali strat republikanie, jak podaje „The Guardian”, nie wykazują niemal żadnych oznak buntu przeciwko Trumpowi, ani nawet gotowości do jawnego obwiniania go o swoje nieszczęście. „Na Capitol Hill w tym tygodniu partia faktycznie zdusiła próbę impeachmentu Hegsetha, wybierając jednocześnie Jima Jordana, zadziornego sojusznika prezydenta, na lidera mniejszości w kolejnym Kongresie”, odnotował raport. Funkcja lidera mniejszości to najwyższe stanowisko partii w Izbie Reprezentantów, co oznacza, że zadanie kierowania republikanami w Kongresie w okresie po wyborach śródokresowych spada teraz na jednego z najbardziej zadziornych sojuszników Trumpa.