Historyk Timothy Snyder argumentuje, że prezydent Donald Trump przechodził przez liczne skandale nie dzięki swoim prawnikom ani majątkowi, lecz dzięki trwałemu narzędziu politycznemu: umiejętności przekonania ludzi, że każdy polityk w Waszyngtonie jest skorumpowany. Snyder, autor książki „On Tyranny”, uważa, że demokraci mają niewielkie okno czasowe, by przełamać ten urok, i w wywiadzie dla Public Notice z Aaronem Ruparem przedstawił strategię, która — jego zdaniem — może to osiągnąć.

Korupcja, powiedział Snyder, jest obecnie w centrum uwagi wielu ludzi. Zaznaczył, że większość Amerykanów uważa system za zepsuty, a jednocześnie postrzega Trumpa jako bardziej skorumpowanego niż poprzedni prezydenci.

To właśnie w tej kombinacji, według analizy Snydera, tkwi problem. Polityczna odporność Trumpa opierała się na założeniu, że wszyscy politycy są skorumpowani. Gdy elektorat uwierzy, że każda osoba w Waszyngtonie jest nieuczciwa, Trump może przedstawić się jako ten, który po prostu gra w tę grę lepiej. W ujęciu Snydera deklaracje Trumpa przypominają pewnego rodzaju spowiedź: wszyscy kłamią, wszyscy są skorumpowani, ale on robi to lepiej i z większym urokiem. To właśnie dlatego — jak mówi — skandal za skandalem nie zdołał obalić Trumpa: gdy korupcja uznawana jest za powszechną, każde nowe oskarżenie działa jak potwierdzenie, a nie jak szok.

Aby powstrzymać Trumpa przed wymknięciem się z pętli, Snyder powiedział, że demokraci muszą działać szybko i publicznie. Wzywa do „efektownych śledztw” oraz ustawodawstwa ograniczającego rolę pieniędzy w polityce. Społeczeństwo, podkreślił, musi widzieć działanie, a nie tylko słyszeć o reformach przeprowadzanych za zamkniętymi drzwiami.

Timing to wszystko, powiedział Snyder Ruparowi. Uważa, że demokraci muszą być w ruchu w listopadzie i styczniu. Jeśli nie będą, spodziewa się, że do wiosny społeczeństwo wróci do przekonania, że cała klasa polityczna jest skorumpowana — na terenie, na którym Trump doskonale wie, jak przetrwać.

„Jeśli chodzi o hamulec awaryjny, zgadzam się z tobą. Powiedziałbym tylko, że pociągniesz hamulec awaryjny, wyskoczysz z samochodu i weźmiesz inny, bo zadaniem nie jest w tym momencie naprawianie tego, co mamy. Zadaniem jest zbudowanie czegoś innego” — powiedział.

Snyder wbija tę myśl od kilku miesięcy. W czerwcu pojawił się w podcaście The PoliticsGirl i był w tej kwestii dość bezpośredni. „Przekazywanie miliardów dolarów pieniędzy podatkowych swoim przyjaciołom nie cieszy się popularnością” — powiedział.

Wskazał również na Węgry jako przykład, gdzie rząd Viktora Orbána został pokonany, po tym jak opozycja z powodzeniem powiązała publiczny gniew dotyczący korupcji z szerszą narracją. To właśnie tę strategię — argumentuje Snyder — powinni przyjąć demokraci, zamiast jedynie obiecywać przywrócenie elektoratowi normalności.

Ta rada jest teraz poddawana próbie. Demokraci przejęli obie izby Kongresu w wyborach 3 listopada, w kampanii skupionej na frustracji wyborców kosztami życia i przekonaniach o korupcji w sferze publicznej. Demokraci z Izby Reprezentantów zapowiedzieli, że podejmą bardzo zdecydowany nadzór nad rodziną, biznesem i administracją Trumpa. „Korupcja ma swoją cenę” — powiedział przywódca demokratów w Izbie Reprezentantów Hakeem Jeffries mediom przed wyborami.

Strategia ustawodawcza Snydera może nie dosięgnąć skutku, ponieważ Trump powiedział, że zawetuje każdą ustawę zgłoszoną przez demokratę. Pozostają więc śledztwa, które elektorat faktycznie może obserwować, jako droga, którą demokraci mogą podążać na własną rękę. Wskaźniki do obserwacji są proste: czy demokraci z Izby Reprezentantów przekształcą swoje zapowiedzi nadzoru w widoczne publiczne działania w ramach listopadowo-styczniowego okna Snydera oraz czy jakiekolwiek ustawodawstwo ograniczające rolę pieniędzy w polityce posunie się naprzód mimo wiszącej nad nim zapowiedzi weta. Jeśli Snyder ma rację, okno do działania już się zamyka.