Stablecoiny odnotowały roczny wolumen transakcji sięgający nawet 35 bilionów dolarów, jednak tylko około 390 miliardów dolarów tej kwoty stanowiły faktyczne płatności — wynika z analizy McKinsey i Artemis Analytics z lutego 2026 roku. Ta rozbieżność rodzi kluczowe pytanie dla branży: skoro stablecoiny przenoszą biliony dolarów, kto naprawdę używa ich do dokonywania zakupów?

Stablecoiny to kryptowaluty zaprojektowane tak, aby utrzymywać stabilną wartość dzięki powiązaniu z aktywem bazowym — najczęściej tradycyjną walutą, taką jak dolar amerykański. W przeciwieństwie do Bitcoina, który jest podatny na gwałtowne wahania cen, tokeny powiązane z dolarem, takie jak USDT od Tether czy USDC od Circle, mają utrzymywać się blisko 1 dolara. Pozwalają one posiadaczom przechowywać i przesyłać cyfrowe dolary bez pełnego uzależnienia od tradycyjnych systemów bankowych.

Ta cecha uczyniła stablecoiny wartościowymi dla traderów kryptowalut, osób chcących chronić oszczędności przed dewaluacją waluty lokalnej, firm rozliczających płatności międzynarodowe oraz ludzi przesyłających pieniądze za granicę. Nagłówkowe dane o wolumenie transakcji bywają jednak mylące.

Szybki wzrost podaży, korzenie w handlu

Stablecoiny istnieją od 2014 roku, ale ich popularność gwałtownie wzrosła wraz z ekspansją rynków kryptowalut. Całkowita podaż wzrosła z mniej niż 30 miliardów dolarów w 2020 roku do ponad 300 miliardów dolarów w 2025 roku, a według Rezerwy Federalnej rynek osiągnął 317 miliardów dolarów na 6 kwietnia 2026 roku — wzrost o 50% od początku 2025 roku.

USDT i USDC to dwa wiodące stablecoiny. Oba są powiązane z dolarem i zabezpieczone aktywami rezerwowymi, które — według opublikowanych ujawnień emitentów — obejmują gotówkę i krótkoterminowe obligacje skarbowe USA, ale działają w oparciu o różne polityki rezerw i ramy regulacyjne. Te ramy wchodzą również w centrum uwagi: unijny system MiCA zaczął obowiązywać emitentów stablecoinów w połowie 2024 roku, a Stany Zjednoczone uchwaliły ustawę GENIUS Act w lipcu 2025 roku, ustalając wymogi dotyczące rezerw, ujawnień i nadzoru dla emitentów stablecoinów płatniczych. W pierwszych latach stablecoiny były wykorzystywane głównie do handlu kryptowalutami, pozwalając użytkownikom zmieniać aktywa cyfrowe bez konwersji z powrotem na waluty tradycyjne. Giełdy również polegały na nich w zakresie płynności i rozliczania transakcji.

Handel nadal dominuje, jednak faktyczne płatności dokonane stablecoinami wyniosły około 390 miliardów dolarów rocznie według danych z grudnia 2025 roku — około 0,02% globalnych wolumenów płatności. Około 226 miliardów dolarów pochodziło z transakcji między firmami (B2B), a około 90 miliardów dolarów z wypłat wynagrodzeń i przekazów pieniężnych.

Transgraniczny zasięg pozostaje niewielki, ale rośnie

Choć stablecoiny znajdują zastosowanie w realnym świecie, ich wpływ na ogólny globalny system płatniczy pozostaje ograniczony. Raport Allium i FXC Intelligence z lipca 2026 roku oszacował, że stablecoiny były zaangażowane w 135 miliardów dolarów z rynku detalicznych płatności transgranicznych o wartości 44,3 biliona dolarów w 2025 roku — około 0,31% całości, wobec 82 miliardów dolarów w 2024 roku. Raport wskazał również na wzrost płatności transgranicznych stablecoinami o 64% rok do roku, w porównaniu z zaledwie 9% dla tradycyjnych kanałów fiat. Uznane firmy płatnicze również budują pozycje w tej branży: PayPal wprowadził własny stablecoin dolarny PYUSD w 2023 roku, a Stripe zakończył w lutym 2025 roku przejęcie firmy infrastruktury stablecoinów Bridge za około 1,1 miliarda dolarów.

Nigeria: studium przypadku popytu powiązanego z dolarem

W krajach, gdzie dostęp do waluty obcej jest trudny lub kosztowny, stablecoiny oferują alternatywny sposób przechowywania dolarów i przesyłania pieniędzy międzynarodowo. Nigeria jest wiodącym przykładem. Według raportu Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) z czerwca 2026 roku Nigeria odpowiadała za około 60% napływu stablecoinów do Afryki Subsaharyjskiej od końca 2019 roku do początku 2025 roku. Kraj odnotował około 59 miliardów dolarów napływu aktywów kryptograficznych między lipcem 2023 a czerwcem 2024 roku, przy czym stablecoiny stanowiły ponad 65% transgranicznego napływu kryptowalut do Nigerii w 2024 roku. Do 2025 roku szacowano, że Nigeria miała około 25,9 miliona użytkowników aktywów cyfrowych, około 12% swojej populacji — liczba ta obejmuje wszystkie rodzaje aktywów cyfrowych, nie tylko stablecoiny.

Dla wielu Nigerijczyków stablecoiny są praktycznym rozwiązaniem. Freelancerzy pracujący dla zagranicznych klientów często otrzymują wynagrodzenia w USDT lub USDC. Firmy importujące towary mogą używać stablecoinów do płatności międzynarodowym dostawcom, a osoby otrzymujące pieniądze od rodziny z zagranicy mają dostęp do środków poprzez portfele cyfrowe. MFW zauważył, że dewaluacja nairy, wysoka inflacja i ograniczony dostęp do walut obcych w latach 2023 i 2024 napędzały popyt na aktywa powiązane z dolarem, dając gospodarstwom domowym i firmom możliwość zachowania wartości w dolarach i dokonywania transakcji za granicą.

Otrzymywanie stablecoinów nie oznacza jednak ich wydawania na codzienne zakupy. Wielu użytkowników przechowuje je jako oszczędności, handluje nimi na giełdach lub wymienia na nairę poprzez platformy typu peer-to-peer — to rozróżnienie ma znaczenie przy ocenie, jak głębokie jest faktyczne przyjęcie tej technologii.

Korzyści i ograniczenia

Aktywa cyfrowe są atrakcyjne, ponieważ umożliwiają transakcje transgraniczne bez ograniczeń tradycyjnych godzin pracy banków i procedur. W zależności od wykorzystywanego blockchaina i dostawcy usług transfery mogą zostać rozliczone w ciągu kilku minut. Dla firm stablecoiny mogą uprościć dostęp do walut obcych i ułatwić płatności międzynarodowe; osoby prywatne zyskują alternatywny kanał otrzymywania pieniędzy z zagranicy.

Wciąż istnieją jednak wyzwania. Użytkownicy potrzebują niezawodnych portfeli, dostępu do giełd lub usług płatniczych oraz sposobu na wymianę cyfrowych dolarów na walutę lokalną w razie potrzeby. Czynniki takie jak opłaty sieciowe, spready kursowe, oszustwa i bezpieczeństwo portfeli również wpływają na koszty i bezpieczeństwo transakcji.

Znaczące są również obawy gospodarcze. MFW ostrzegł, że powszechne używanie stablecoinów powiązanych z dolarem mogłoby pogłębić cyfrową dollaryzację, szczególnie w krajach takich jak Nigeria, potencjalnie osłabiając popyt na waluty lokalne i komplikując politykę monetarną. Bank Rozliczeń Międzynarodowych odnotował w swoim corocznym raporcie gospodarczym za 2026 rok, że stablecoiny są wykorzystywane głównie do handlu kryptowalutami, a w mniejszym stopniu jako magazyn wartości w krajach o niestabilnych walutach. Ich skuteczność jako metody płatności transgranicznych jest zróżnicowana, zwłaszcza po uwzględnieniu opłat i kosztów konwersji.

Prawdziwy test adopcji

Stablecoiny ewidentnie wyewoluowały poza niszową opcję kryptowalutową. Podaż wzrosła, wolumeny płatności rosną, a coraz więcej osób i firm odkrywa korzyści z cyfrowych dolarów. Jednak 35 bilionów dolarów raportowanego wolumenu transakcji nie oznacza 35 bilionów dolarów faktycznych płatności. Prawdziwą miarą jest to, ile pieniędzy dociera do pracowników, dostawców, rodzin i firm — to właśnie jest prawdziwym testem adopcji stablecoinów.