AktualnościMakroWyrok na Han Hak-ja i proces Lee Man-hee rodzą pytanie, dlaczego organizacje religijne w Korei podlegają politycznym ograniczeniom

Wyrok na Han Hak-ja i proces Lee Man-hee rodzą pytanie, dlaczego organizacje religijne w Korei podlegają politycznym ograniczeniom

Autor: The Korea Times Business·

Najważniejsze informacje

  • •Han Hak-ja, 83-letnia przywódczyni Family Federation for World Peace and Unification, została skazana na dwa lata więzienia za przestępstwa związane z finansowaniem politycznym, w tym za aprobatę luksusowych podarunków dla byłej pierwszej damy Kim Keon Hee.
  • •Założyciel Shincheonji, 95-letni Lee Man-hee, jest sądzony pod zarzutem nakazania dziesiątkom tysięcy członków wstąpienia do Partii Władzy Ludowej w celu wpłynięcia na jej prawybory i wybory; prokuratorzy powołują się na ponad 56 000 rejestracji członków między 2021 a 2024 rokiem.
  • •Felietonista argumentuje, że ściganie może być selektywne, ponieważ obie grupy religijne wspierały, lub rzekomo wspierały, przeciwników obecnego rządu, w tym sprzeciw wobec prezydenta Lee Jae Myunga wynikający z jego krytyki Shincheonji w czasach COVID-19.
  • •Prawo Korei Południowej ogranicza działalność polityczną kościołów, gazet i niektórych stowarzyszeń, dając jednocześnie związkom zawodowym i organizacjom pozarządowym większą swobodę kampanii — ramy zakorzenione w autorytarnej przeszłości kraju.
  • •Autor opowiada się za oddzieleniem ścigania rzeczywistej korupcji od legalnego rzecznictwa politycznego, sugerując, że organizacje religijne powinny móc rekomendować kandydatów tak, jak czynią to związki zawodowe.
Wyrok na Han Hak-ja i proces Lee Man-hee rodzą pytanie, dlaczego organizacje religijne w Korei podlegają politycznym ograniczeniom

Wyrok wydany na Han Hak-ja, przywódczyni Family Federation for World Peace and Unification, oraz trwający proces założyciela Shincheonji, Lee Man-hee, wydobyły na światło dzienne pytanie rzadko zadawane w Korei Południowej: dlaczego kościoły i niektóre organizacje społeczne są tak ściśle ograniczone w swoim zaangażowaniu politycznym, podczas gdy inne nie podlegają praktycznie żadnym podobnym limitom?

Han, 83-letnia i prawnie niewidoma, została w tym tygodniu skazana na dwa lata więzienia po uznaniu jej winną przestępstw związanych z finansowaniem politycznym i innych. Wśród zarzutów znalazła się jej aprobata dla przekazania dóbr luksusowych — w tym torebki Chanel i naszyjnika z diamentami — byłej pierwszej damie Kim Keon Hee za pośrednictwem pośrednika. Kim czekają dalsze postępowania w sprawie innych zarzucanych przestępstw finansowych.

Lee Man-hee, 95 lat, jest obecnie sądzony w związku z zarzutami, że nakazał dziesiątkom tysięcy członków Shincheonji wstąpienie do Partii Władzy Ludowej (People Power Party), aby wpłynąć na jej prawybory i wybory.

Prokuratorzy określili tę sprawę jako poważny przypadek koluzji religijno-politycznej, oświadczając, że ujawnili „pierwszy przypadek, w którym organizacja religijna wykorzystała swoją wielkoskalową siłę organizacyjną do wpłynięcia na proces decyzyjny konkretnej partii politycznej”.

Cóż więc dokładnie jest złego w takim postępowaniu? W dyktaturze logika jest jasna — w Korei Północnej napisanie tego felietonu byłoby podstawą do aresztowania. Ale w demokratycznej Korei Południowej co jest nagannego w działaniach kościołów zmierzających do wyboru ich preferowanych kandydatów?

Jako zwykli wyborcy — szczerze rzecz biorąc — nasza odpowiedź brzmiałaby zapewne: „Nic, o ile nie popierają drugiej strony”.

Może to zabrzmieć lekko. Jednak analizując, dlaczego te sprawy dotarły tak daleko, można dojść do wniosku, że mamy do czynienia z dwoma przypadkami selektywnego ścigania. Obie nowe religie na ławie oskarżonych wspierały, lub rzekomo wspierały, przeciwników obecnego rządu.

W przypadku Family Federation Han, dawniej znanej jako Kościół Zjednoczenia, zaangażowanie polityczne ma niuansowany charakter, ponieważ organizacja zazwyczaj wspiera obie strony. Podobnie jak konglomeraty, jest zdecydowanie nie chcieć zrobić sobie wroga z nowej administracji. Buduje relacje, nawiązuje kontakty i zabiega o wpływy — ale wykazuje niewielkie zainteresowanie konkretną polityką.

Podejście Shincheonji jest bardziej bezpośrednie. Według prokuratorów ponad 56 000 jej członków wstąpiło do Partii Władzy Ludowej między 2021 a 2024 rokiem. Dlaczego mieliby to zrobić? Najprawdopodobniejsza odpowiedź — choć niepotwierdzona z samymi członkami — brzmi, że celem było świadome przeciwstawienie się Lee Jae Myungowi. Jako gubernator prowincji Gyeonggi, w której znajduje się siedziba Shincheonji, Lee atakował kościół podczas pandemii COVID-19, oskarżając go o czyny, których ten mówił, że nie popełnił, i publicznie upokarzając jego przywódcę. Kościół znajdował się w centrum pierwszej większej fali COVID-19 w Korei Południowej na początku 2020 roku, co uczyniło go obiektem intensywnego nadzoru publicznego i rządowego. Wspólnoty religijne mogą być zaskakująco wrażliwe na upokorzenie i trudno się dziwić, że tak wielu członków Shincheonji było mu przeciwnych — nawet jeśli to kościół zaszczepił ten pomysł.

Czy nie powinniśmy jednak zapytać: i co z tego? Czy to naprawdę przestępstwo? Technicznie rzecz biorąc, w Korei Południowej tak. Korzenie tych ograniczeń sięgają autorytarnej przeszłości kraju, gdy rządy organizowały ciała takie jak „grupy młodzieżowe” i stowarzyszenia wiejskie w celu organizowania wieców politycznych i mobilizowania wyborców. Nawet po utrwaleniu się demokratycznych wyborów podejrzenie, że organizacje wykorzystują swoją zbiorową siłę do wpływania na wybory, pozostało zakorzenione w prawie. Rezultatem jest skomplikowany system, w którym indywidualni obywatele cieszą się szeroką wolnością polityczną, podczas gdy organizacje mogą podlegać ostrym ograniczeniom. Podobne pytania dotyczące politycznej działalności organizacji pojawiły się w Japonii po zabójstwie byłego premiera Shinzo Abe w 2022 roku, które wiązało się z urazą sprawcy wobec Kościoła Zjednoczenia i skłoniło Tokio do dążenia do rozwiązania statusu prawnego kościoła w tym kraju — co pokazuje, że nadzór nad politycznymi i finansowymi powiązaniami kościoła nie ogranicza się do Korei.

Z pewnością wyborcy są dziś bardziej wyrobieni. Jedna ilustracja: nawet gazety nie mogą popierać kandydatów. Czytelnicy mogli zauważyć, że w czasie wyborów strony z felietonami koreańskich gazet — w tym tej — nigdy nie deklarują: „Uważamy, że kandydat A byłby dla Korei lepszy niż kandydat B”. Prawo wyborcze nakłada na organizacje medialne obowiązek „bezstronności” przy relacjonowaniu i komentowaniu partii i kandydatów, dlatego relacje o głównych partiach są stosunkowo równe, a nawet kandydaci z marginesu otrzymują drugi poziom porównywalnego uwzględnienia. W praktyce gazety muszą być wyjątkowo ostrożne, aby nie przekroczyć tej granicy.

Można by założyć, że ta sama zasada dotyczy związków zawodowych i organizacji pozarządowych — że również im zabrania się mówić: „Uważamy, że kandydat A byłby lepszy dla pracowników niż kandydat B”. Nie jest tak. Prawo ewoluowało, przyznając związkom większą swobodę prowadzenia kampanii, a Sąd Konstytucyjny wprost uznał to szczególne traktowanie.

W przypadku innych typów stowarzyszeń nie ma widocznej logiki. Stowarzyszenia absolwentów na przykład nie mogą wspierać konkretnych polityków ani partii, podczas gdy wiele grup obywatelskich może. Być może nadszedł czas na pewną spójność.

Nie jest to argument, że kościoły powinny cieszyć się nieograniczoną wolnością polityczną; raczej prawo powinno wyraźnie rozróżniać korupcję i legalne rzecznictwo. Uzasadnione jest ściganie Han Hak-ja i Lee Man-hee, jeśli przewodzili korupcji. Ale jeśli chodzi o preferowanie partii i kandydatów, które ich zdaniem służą ich interesom i interesom kraju, powinni mieć swobodę rekomendowania ich swoim członkom — tak jak związki zawodowe i organizacje pozarządowe — nawet jeśli preferują partię lub kandydata, którego inni osobiście nie aprobują.

Michael Breen (mike.breen@insightcomms.com) jest autorem książki „The New Koreans”. Wyrażone tutaj poglądy są jego własnymi.

Źródło: The Korea Times