Dilip Rao przez całą kampanię przed wyborami śródokresowymi w 2026 roku nasłuchiwał, czy amerykańska polityka poruszy problem głodu. Jego zdaniem w zasadzie tego nie zrobiła.

„Czytacie te statystyki, że 48 milionów czy 50 milionów Amerykanów żyje w gospodarstwach domowych dotkniętych niepewnością żywnościową. To oficjalnie raportowana liczba!” powiedział Rao, dyrektor generalny i współzałożyciel Sharebite, nowojorskiej platformy benefitów posiłkowych dla pracowników. Jego zdaniem rzeczywista liczba jest około trzykrotnie wyższa.

„Mówimy więc o blisko 150 milionach ludzi. Prawie połowa populacji kraju się zmaga; żyje od wypłaty do wypłaty i nie wie, skąd weźmie następny posiłek” — powiedział.

Ta liczba to szacunek Rao. Oficjalnym punktem odniesienia jest 47,9 miliona osób, które doświadczyły niepewności żywnościowej w 2024 roku, według analizy danych federalnych sporządzonej przez Feeding America. Może to być także ostatnie wiarygodne zestawienie na pewien czas, ponieważ USDA wstrzymało zbieranie danych w ramach badania ankietowego gospodarstw domowych, które legło u jego podstaw. To badanie od połowy lat 90. stanowiło fundament corocznych federalnych pomiarów bezpieczeństwa żywnościowego, a bez niego utrzymanie statystyk muszą przejąć niezależne analizy, takie jak badanie Feeding America Map the Meal Gap — źródło powyższych danych bazowych.

Presja kryjąca się za tymi liczbami staje się widoczna w miejscu pracy. Roczna inflacja osiągnęła 3,7% we wrześniu według Bureau of Labor Statistics, a ceny żywności wzrosły o 33% od 2019 roku, zgodnie z analizą danych federalnych Associated Press, do której powołuje się NPR. Według raportu Government Accountability Office Uber, Lyft i DoorDash wyprzedzają obecnie dużych pracodawców pod względem liczby pracowników otrzymujących świadczenia SNAP — Supplemental Nutrition Assistance Program, federalną pomoc żywnościową historycznie znaną jako bony żywnościowe — przed Walmartem i McDonald’s.

Teza Rao brzmi tak: firmy mogą zmniejszyć część tej luki za pomocą czegoś, za co wiele z nich już płaci — lunchu. „Musimy po prostu zacząć postrzegać głód nie tylko jako problem społeczny, ale raczej jako problem ekonomiczny, który firmy mogą pomóc rozwiązać” — powiedział.

Jak Sharebite zamienia biurowe lunche w darowizny

Założony w 2015 roku Sharebite jest zbudowany dla firm, a nie konsumentów. Firmy korzystają z platformy do zarządzania zamawianiem posiłków dla pracowników, limitami posiłków i cateringiem dla zespołów biurowych, zdalnych i hybrydowych, ustalając stawki i limity wydatków z jednego panelu zamiast przetwarzać raporty wydatków.

Za każdy posiłek zamówiony na platformie Sharebite przekazuje równoważny posiłek za pośrednictwem partnerów non-profit, w tym Feeding America i City Harvest. Firma poinformowała, że do tej pory przekazała ponad 18 milionów posiłków.

Wśród jej inwestorów są Contour Venture Partners, Essential Capital, Lafayette Square, Liberty City Ventures oraz Fiserv, firma płatnicza z listy Fortune 500 z 2026 roku. Sharebite pozyskał w 2022 roku rundę Series B o wartości 39 milionów dolarów.

Rao, były bankier inwestycyjny w Credit Suisse, mówi, że pomysł narodził się z obserwacji, jak inne kraje radzą sobie z niepewnością żywnościową, „mobilizując sektor prywatny do wkroczenia i pomocy w jej rozwiązaniu”. Uznał, że „najwyższy czas, abyśmy mogli wdrożyć coś podobnego”.

Opisuje firmę jako swoją formę służby obywatelskiej, argumentując, że służenie społeczeństwu, budowanie udanego biznesu i korzystanie z sektora prywatności są „wszystko ze sobą splecione”.

Dlaczego Rao wskazuje na Brazylię

Ulubionym modelem Rao jest brazylijski Workers’ Food Program, utworzony w 1976 roku. Firmy, które przystąpią do programu, otrzymują zachęty podatkowe za zapewnienie posiłków pracownikom, a program sięga obecnie około 22 milionów pracowników, według brazylijskiego Ministerstwa Pracy i Zatrudnienia. Kiedy Sharebite został założony w 2015 roku, program działał już od prawie czterech dekad.

„W efekcie benefity posiłkowe lub bony żywnościowe są w Brazylii standardową praktyką” — powiedział Rao.

Jego zdaniem Stany Zjednoczone powinny dodać żywność do systemu benefitów pracowniczych, który już obejmuje opiekę zdrowotną i emerytury — zmiana, która jak twierdzi, wsparłaby pracowników i pobudziła działalność małych firm. Obecnie w Stanach Zjednoczonych nie istnieje żaden bezpośredni federalny odpowiednik brazylijskiego modelu zachęt podatkowych. Rao, który pisał komentarze dla Fortune, przedstawił podobną argumentację w eseju z 2023 roku o głodzie wśród amerykańskich pracowników, a ponownie w tekście z 2025 roku, opublikowanym wraz z końcem rekordowego zamknięcia rządu.

Argument wydajnościowy za karmieniem pracowników

Argument biznesowy opiera się częściowo na kosztach. Wydatki na opiekę zdrowotną i utracona produktywność związane ze złą dietą i niepewnością żywnościową przekraczają 1,1 biliona dolarów rocznie, według materiału informacyjnego Food is Medicine Institute na Tufts University.

Lunch stał się również dźwignią w debacie o powrocie do biur. Pracownicy ankietowani przez Owl Labs oświadczyli, że wrócą, jeśli pracodawcy pokryją koszty dojazdów, opieki nad dziećmi oraz lunchu i kawy, relacjonował Fortune w 2023 roku.

Rao mówi, że zadaniem Sharebite jest łączenie „prawdziwej potrzeby biznesowej z znacznie szerszym problemem” i docenia swój zespół za opracowanie „rozwiązań pozwalających rozwiązać te problemy w takiej skali” we współpracy z większymi klientami.

Rekordowe miesiące w małym zespole

Rao mówi, że popyt przyspiesza. „W zeszłym tygodniu mieliśmy najlepszy tydzień w historii firmy. Październik był dla nas rekordowym miesiącem. I to ci sami ludzie, którzy są z nami od kilku lat. Nasze zatrudnienie jest niewielkie, ale działalność stale rośnie” — powiedział.

Dodał, że biznes jest ponad 30 razy większy niż ponad cztery lata temu.

Po około dekadzie „budowania w tej kategorii” Rao nie uważa, by rynek dojrzał. Jego zdaniem jest on „nadal na samym początku całej tej kategorii”. Brazylia, gdzie benefity posiłkowe od pracodawców miały pół wieku polityki podatkowej, by się utrwalić, pozostaje wzorcem dojrzałości, do którego nieustannie wraca.

Ta historia została pierwotnie opublikowana na Fortune.com.