Turbiny z drugiej ręki i przystosowane silniki odrzutowe raczej nie zniwelują w znacznym stopniu opóźnień w dostawach energii, przed którymi stają centra danych AI — powiedziała Noor Qureshi, współpracowniczka w Enverus Intelligence Research, zgodnie z doniesieniem agencji Reuters. Jak zaznaczyła, podaż na rynku wtórnym jest już napięta, a zapasowego sprzętu zostało niewiele. Dla operatorów centrów danych to gotowość zasilania, a nie sam sprzęt, decyduje o tym, kiedy nowe moce AI mogą wystartować.

Qureshi oczekuje, że rynek wtórny pomoże tylko do pewnego stopnia, wskazując, że turbiny to zaledwie jedna z kilku przeszkód. Realizacja projektów opóźnia się również z powodu pozwoleń na emisje do powietrza i dostępu do sieci.

Globalne zamówienia przekraczają 100 GW, a producenci budują 60–70 GW rocznie

Szacuje się, że nowe zamówienia na turbiny zostaną zrealizowane około 2030–2031 r. Średnio dostawa nowej turbiny gazowej w Stanach Zjednoczonych trwa obecnie sześć lat — powiedziała Aurora Tenorio, starsza analityczka w Wood Mackenzie.

Globalne zamówienia na turbiny przekraczają 100 gigawatów, podczas gdy światowa moc produkcyjna szacowana jest na 60–70 gigawatów rocznie — portfel zamówień przewyższa więc roczną globalną produkcję.

Same amerykańskie centra danych odpowiadają za około 17 gigawatów popytu na turbiny w tym roku — według analityków Jefferies, którzy oczekują, że do 2028 r. wartość ta more than potroi się, przekraczając 50 gigawatów. Globalna moc produkcyjna turbin powinna osiągnąć około 87 gigawatów do 2028 r., ale nadal będzie niższa od prognozowanego popytu wynoszącego 129 gigawatów — luka wyniesie około 42 gigawatów — mówią analitycy.

Siemens Energy, GE Vernova i Mitsubishi Heavy Industries informują, że boom AI sprawił, iż zamówienia przekroczyły możliwości ich fabryk. Te trzy firmy kontrolują ponad 70% globalnej mocy produkcyjnej turbin gazowych — koncentracja, która sprawia, że wzrost globalnej produkcji zależy w dużej mierze od tych trzech podmiotów. Tymczasem Siemens Energy more than potroił zysk przed pozycjami wyjątkowymi do 1,62 mld euro w trzecim kwartale roku obrotowego — donosi Cryptopolitan.

Używane jednostki sprzedawane za 1,5–1,7 mln dolarów za megawat

Ana Amicarella, dyrektorka generalna firmy usługowej w zakresie sprzętu EthosEnergy, powiedziała, że rynek wtórny rozkwita, a ceny ofertowe nadal rosną, gdyż coraz więcej nabywców zabiega o te same maszyny.

Dobrze utrzymywane używane jednostki sprzedawane są za około 1,5–1,7 mln dolarów za megawat, a odnowione za około 1,3 mln dolarów — powiedział Zach Machuca, partner zarządzający w Origin Partners. Nowe turbiny kosztują od około 2 mln do 2,5 mln dolarów za megawat.

Dwie jednostki Solar Turbines o mocy 14,5 megawata sprzedano niedawno za 12,5 mln dolarów — powiedział Dan Poole, dyrektor generalny ReflowX. Nowe jednostki oznaczałyby pięcioletni okres dostawy i koszt około 35 mln dolarów — dodał, co oddaje atrakcyjność rynku wtórnego: około jedna trzecia ceny i sprzęt dostępny od ręki, a nie za pięć lat.

Tenorio przestrzega, że wyremontowane turbiny mogą mieć niejasną historię serwisową, krótki pozostały okres eksploatacji i słabą długoterminową obsługę.

W kwietniu Crusoe zamówił 13 turbin aerodynamicznych — turbin gazowych opracowanych na bazie silników odrzutowych — o łącznej mocy 650 megawatów od firmy ProEnergy na potrzeby amerykańskich projektów centrów danych AI. Fińska Wärtsilä od wiosny 2025 r. zdobyła około 3 gigawatów zamówień od amerykańskich centrów danych na jednostki zasilane silnikami gazowymi — powiedział Anders Lindberg, prezes pionu energetycznego.

Chevron podpisał 20-letnią umowę na budowę dedykowanej elektrowni gazowej dla kampusu centrów danych Microsoft w Pecos w Teksasie, o mocy do 2,67 gigawata — donosi Cryptopolitan. GE Vernova dostarczy większość turbin.

Międzynarodowa Agencja Energetyczna prognozuje, że globalne zużycie energii przez centra danych może osiągnąć 950 terawatogodzin w 2030 r., wobec 485 w 2025 r. — niemal podwojenie w ciągu pięciu lat. Horyzont ten pokrywa się z oknem dostaw nowych turbin w latach 2030–2031, więc rozbudowa fabryk w 2028 r., decyzje o pozwoleniach na emisje i przyłączenia do sieci staną się punktami odniesienia wskazującymi, w jakim stopniu presja na sprzęt została złagodzona.