Demokrata Scott Colom wąsko pokonał urzędującą senator Cindy Hyde-Smith w wyścigu o mandat senatora USA z Missisipi, stając się pierwszym demokratą wysłanym przez ten stan do Senatu od 44 lat. Przewaga była minimalna — i, można argumentować, decydującym czynnikiem było to, że Colom pozwolił swojej przeciwniczce mówić.

Przez cztery dekady domyślnym planem krajowej Partii Demokratycznej wobec Missisipi było pozostawienie stanu w spokoju. Partia najwyraźniej znalazła tam wreszcie zwycięską formułę: wydać niemal nic, nie przyciągać uwagi i pozwolić, by to wypowiedzi drugiego kandydata napędzały narrację.

Missisipi, które aż do ubiegłotygodniowych wyborów było niemal jednogłośnie oceniane jako stan pewny dla republikanów, jest także jedynym stanem w kraju, który nie przewiduje automatycznego ponownego liczenia głosów. Oznacza to, że przegrany kandydat musi udać się do sądu, aby uzyskać ponowne przeliczenie głosów — przepis, który nabiera realnego znaczenia przy tak wąskiej przewadze.

Od zablokowanego kandydata do pretendenta do Senatu

Wyróżniającym się aspektem tego wyścigu był zupełny brak zainteresowania — przynajmniej do niedawna — oraz to, jak Colom w ogóle stał się realnym konkurentem.

W 2022 roku prezydent Joe Biden nominował Coloma, prokuratora okręgowego, na stanowisko sędziego federalnego w północnej części Missisipi. Starszy senator stanu, republikanin Roger Wicker, poparł nominację. Hyde-Smith zablokowała ją w 2023 roku, powołując się na „sprzeciw Coloma wobec ustawodawstwa chroniącego sportowczynie” oraz wcześniejsze wsparcie od komitetu akcji politycznej finansowanego przez George'a Sorosa. Gdyby nominacja weszła w życie, Colom mógłby dziś być sędzią federalnym zamiast następczyni Hyde-Smith. Dwa lata później ogłosił kampanię przeciwko niej.

Chuck Schumer, prawdopodobny lider większości w Senacie po zwołaniu nowego Kongresu w styczniu, dostrzegł szansę. W 2025 roku powiedział New York Times, że chce pomóc w wyborze demokraty w Missisipi i znaleźć inne zwycięskie układy w stanach, gdzie rywalizacja byłaby stosunkowo tania. Choć Schumer wspomniał wówczas o Colomie, Colom powiedział, że to nie Schumer był powodem jego startu. W filmie otwierającym kampanię wskazał na swoje dwie córki oraz głos Hyde-Smith za ustawą, która — jak powiedział — pozbawiła ubezpieczenia zdrowotnego ponad 100 000 mieszkańców Missisipi.

Ekonomia przy kuchennym stole

To właśnie ta codzienna, domowa troska o ekonomię może wyjaśniać, dlaczego Colom wygrał w stanie, który na razie reprezentuje hodowca bydła.

W lutym dziennikarz zapytał Hyde-Smith, która jest żoną hodowcy bydła w piątym pokoleniu, co republikanie robią w sprawie rosnących cen wołowiny. „Wie pani, ma pani tak dużo białek do wyboru” — odpowiedziała.

Według Bureau of Labor Statistics cena mielonej wołowiny wzrosła z 5,55 dolara za funt w momencie, gdy prezydent Donald Trump wrócił do urzędu, do 6,79 dolara we wrześniu.

Sztab Coloma przekształcił jej odpowiedź w spot z udziałem mieszkańców Missisipi reagujących na jej słowa — ruch powszechnie uznawany za decydujący o przechyleniu szali na jego korzyść. Publikacja spotu zbiegła się też z momentem, w którym krajowa Partia Demokratyczna zaczęła się angażować. Były prezydent Bill Clinton zorganizował dla Coloma wiec w Tupelo 30 października. „Scott to korekta” — powiedział Clinton do tłumu.

Mimo to Demokratyczny Komitet Senacki — partyjna struktura odpowiedzialna za wyścigi senackie — wpłacił w ostatnim tygodniu kampanii jedynie 500 000 dolarów, co było spójne z niskokosztowym podejściem opisanym przez Schumera, podczas gdy Hyde-Smith zebrała na swoją kampanię około 6,3 miliona dolarów. Colom nie był jednak całkowicie bezbronny: łącząc grupy zewnętrzne, wydatki na jego poparcie przewyższyły wydatki wspierające Hyde-Smith w stosunku około trzech do jednego, według danych Federal Election Commission.

Kampania oddolna w 82 hrabstwach

Zwycięstwo należało przede wszystkim do Coloma. Jak podał Washington Post, zorganizował spotkania we wszystkich 82 hrabstwach Missisipi, podczas gdy Hyde-Smith nie przeprowadziła spotkania otwartego od sześciu lat. Resztę wykonali lokalni organizatorzy. Gdy hrabstwo Holmes, liczące około 15 000 mieszkańców, zgłosiło swoje wyniki niemal o północy w noc wyborczą, gwałtowny wzrost frekwencji dał Colomowi przewagę 28 głosów.

Colom przejął także hrabstwo Forrest, nazwane na cześć pierwszego wielkiego czarodzona Ku Klux Klanu, wynikiem 12 064 do 9 749 głosów, i wygrał w hrabstwie Jefferson Davis, nazwanym na cześć prezydenta Konfederacji, 2 943 do 1 534.

Zwycięstwo ma znaczenie historyczne wykraczające poza podziały partyjne. Colom będzie pierwszym czarnoskórym senatorem z Missisipi od czasów Blanche K. Bruce, która urodziła się w niewoli i opuściła urząd w 1881 roku, oraz pierwszym czarnoskórym senatorem wybranym bezpośrednio przez wyborców tego stanu. Pierwszy czarnoskóry senator z Missisipi, Hiram Revels, był zarazem pierwszym w historii kraju; został mianowany przez stanową legislaturę w 1870 roku.

Demokraci z 56 mandatami

Demokraci weszli w dzień wyborczy z 47 mandatami senackimi i przewidywano, że odbiorą co najmniej siedem. Przy już zapewnionej kontroli nad obiema izbami zwycięstwo Coloma podnosi liczbę do 55 — i daje partii mandat z Missisipi na pełną, sześcioletnią kadencję senacką. Jeśli demokratka Mary Peltola utrzyma swoją wąską przewagę na Alasce, gdzie liczenie głosów trwa nadal, partia osiągnie 56, przy czym niedokończone liczenie na Alasce zdecyduje o jednym z tych dwóch wyników.

Różnica między 54 a 56 mandatami ujawnia się przy filibusterze. Większość ustaw wymaga 60 głosów, aby zakończyć debatę i uchwalić ją w Senacie. Przy 54 mandatach demokraci potrzebowaliby sześciu republikanów przekraczających linie partyjne; przy 56 potrzebują czterech.

Większa większość daje Schumerowi także większą swobodę we własnym klubie. Przy 51 mandatach odejście jednego demokraty może zatopić kandydata lub głosowanie według linii partyjnej. Przy 56 może stracić kilku członków, a mimo to zatwierdzać sędziów i urzędników, co wymaga jedynie zwykłej większości. Ma to również znaczenie dla nominacji Trumpa: demokratyczny Senat może teraz blokować jego kandydatów na stanowiska sędziów federalnych — tego rodzaju miejsce, którego kiedyś odmówiono Colomowi.

Ostrzeżenie dla obu partii

Lekcja z Missisipi nie dotyczy tylko demokratów. W exit pollach AP — badaniach wyborców opuszczających lokale — kwestia kosztów życia i korupcji rządowa wskazywane były jako dwa najważniejsze tematy. Dwa lata wcześniej, w wyborach prezydenckich 2024 roku, wyborcy zaniepokojeni gospodarką opowiadali się za Trumpem w stosunku 2 do 1. Temat, który dał republikanom Biały Dom, przyczynił się do kosztu utraty Senatu.

Niektórzy republikanie widzieli to nadchodzące. Trump określił jednak przystępność cen jako „oszustwo” demokratów, mimo że blisko trzy czwarte jego własnych wyborców oceniło koszty życia jako złe lub najgorsze w historii. Wiceprezydent JD Vance ostrzegał swoją partię, aby nie obwiniać młodych ludzi o rosnącą popularność socjalizmu, skoro nie stać ich na mieszkania, po czym odpowiedział żartem na pytanie młodego wyborcy o koszty życia.

„Jeszcze dwa lata temu to my posiadaliśmy temat przystępności cen” — powiedziała republikańska reprezentantka z Nowego Jorku Elise Stefanik. „Pozwoliliśmy mu nam uciec”.

Tekst pierwotnie ukazał się na Fortune.com.