Podstawowa zasada nowoczesnego teatru politycznego nie narodziła się w sztabie kampanii wyborczej ani w think tanku. Została wykuta w połowie XX wieku przez Roya Cohna, bezwzględnego „naprawiacza”, który po raz pierwszy zdobył ogólnokrajową rozpoznawalność jako doradca senatora Josepha McCarthy'ego podczas antykomunistycznych przesłuchań w latach 50., zanim stał się kluczowym mentorem młodego Donalda Trumpa. Główna lekcja Cohna była prosta: podtrzymuj nieustanny strumień kontrowersji, zaprzeczaj wszystkiemu i bezlitośnie kontratakuj — a do wtorku opinia publiczna całkowicie zapomni o poniedziałkowych przewinieniach.

Ta taktyka psychologiczna zdefiniowała karierę polityczną Trumpa. Jednak gdy Stany Zjednoczone zbliżają się do kluczowych wyborów śródokresowych 3 listopada, strategia ta jest doprowadzana do granic wytrzymałości.

Według szczegółowej oceny Davida Remnicka w „The New Yorker”, analizy osnutej wokół tego, co czeka kraj po dniu wyborów, obecna administracja w dużym stopniu opiera się na dystrakcji wyczerpanego narodu. Utrzymując opinię publiczną w stanie wiecznego zmęczenia, normalne zasady politycznej rozliczalności znikają, a to, co normalnie byłoby uznane za poważny skandal, szybko zostaje zakopane pod ciężarem następnego dnia nagłówków.

Każdy tydzień przynosi nową falę monetyzacji i niekonwencjonalnych zachowań politycznych — od promowania memcoinów i klubów dostępności za opłatą po uległość najwyższych urzędnikówacji — przy czym granice tradycyjnego rządzenia są nieustannie testowane. Krytycy szczególnie przywoływali jeden moment: gdy prokurator generalny Todd Blanche został zapytany przez Kristen Welker w programie NBC „Meet the Press”, czy przekroczyłby granice etyczne lub prawne dla prezydenta, jego absolutna obrona — twierdzenie, że prezydent nigdy nie poprosiłby go o nic niezgodnego z prawem — zademonstrowała totalną lojalność oczekiwaną w tym ekosystemie, dynamicznie dalej zbadaną w raporcie The Guardian na temat jego nominacji do Departamentu Sprawiedliwości.

Niemniej jednak, choć metoda Cohna nieustannego kontratakowania skutecznie wytrąca przeciwników politycznych z równowagi, nie jest w stanie całkowicie zamaskować realiów strukturalnych, przed którymi stoi administracja.

Nadchodzące głosowanie kształtuje się jako historyczne referendum. Jako pierwszy ogólnokrajowy test wyborczy administracji obejmie wszystkie mandaty w Izbie Reprezentantów i około jednej trzeciej Senatu, a powszechne wskaźniki wskazują na potencjalną demokratyczną „niebieską falę”. Choć prognozy polityczne dołączają nerwowe zastrzeżenia do wszelkich danych sondażowych, ukryty niepokój w krajobrazie politycznym jest wyczuwalny. Gdyby majestatyczna niebieska fala rzeczywiście nadeszła, zmusiłaby administrację do konfrontacji z gwałtownym osłabieniem jej władzy ustawodawczej.

Tymczasem raporty opracowywane przez serwisy takie jak The Daily Beast zaczynają ujawniać zmieniającą się dynamikę za zamkniętymi drzwiami. Obserwatorzy zauważyli coraz bardziej nieregularny harmonogram, charakteryzujący się nocną aktywnością w mediach społecznościowych i widocznym wyczerpaniem podczas wymagających wydarzeń kampanijnych.

Poza strategiami komunikacyjnymi i wizerunkiem kampanii transakcyjne podejście administracji do rządzenia przynosi poważne skutki w świecie rzeczywistym — i właśnie tutaj objawia się prawdziwe niebezpieczeństwo podręcznika Cohna. Podczas gdy opinia publiczna jest uwięziona w stanie wiecznego wyczerpania codziennymi kłótniami w internecie i politycznymi popisami, administracja może po cichu przeprowadzać zakrojone na szeroką skalę zmiany strukturalne o dewastujących konsekwencjach.

Najbardziej jaskrawym przykładem działania tej maszyny dystrakcji jest nagłe użycie federalnego budżetu jako broni. Pod przykrywką codziennego hałasu medialnego miliarder technologiczny Elon Musk został wypuszczony do drastycznego cięcia budżetu Agencji Stanów Zjednoczonych na Rozwój Międzynarodowy (USAID), agencji zarządzającej większością amerykańskiej pomocy cywilnej na świecie, fundamentalnie zmieniając dekady globalnej polityki zdrowotnej. Obszernych badań opublikowanych w „The Lancet” podkreślają, że historyczne działania USAID przeciwko malarii, polio, niedożywieniu i HIV uratowały szacunkowo 90 milionów istnień przez dwie dekady. Eksperciledzący skutki zauważają, że podczas gdy nagłówki koncentrują się na teatrze politycznym, te ciche cięcia budżetowe mogą ostatecznie odpowiadać za utratę setek tysięcy istnień na całym świecie, jak szczegółowo opisuje The Economist.

Ostatecznie podręcznik Roya Cohna jest wysoce skuteczny w wygrywaniu codziennych cykli informacyjnych i odwracaniu natychmiastowej krytyki. Ale gdy wyborcy przygotowują się do urn, administracja stoi przed fundamentalnym pytaniem: czy strategia zbudowana całkowicie na dystrakcji przetrwa bezpośrednie zderzenie z urną wyborczą — i z ludzkim kosztem własnej polityki?

Ten artykuł został pierwotnie opublikowany przez Alternet.