AktualnościMakroEmerytowani oficerowie Straży Wybrzeża: uderzenia Trumpa na łodzie narkotykowe są bezprawne, nieskuteczne i „bardziej niepokojące”, niż przyznaje administracja

Emerytowani oficerowie Straży Wybrzeża: uderzenia Trumpa na łodzie narkotykowe są bezprawne, nieskuteczne i „bardziej niepokojące”, niż przyznaje administracja

Autor: Rawstory·

Najważniejsze informacje

  • •Emerytowani oficerowie Straży Wybrzeża Stephen Chamberlin, Leanne Lusk i Brian McNamara opublikowali w Just Security esej, w którym argumentują, że trwająca rok kampania uderzeń na domniemanych przemytników narkotyków jest bezprawna i nieskuteczna.
  • •Według autorów uderzenia wykrzywiają prawo krajowe i międzynarodowe, traktując podejrzanych przemytników jako cele wojskowe, a nie przestępców podlegających egzekwowaniu prawa.
  • •Relacje przywołane w eseju wskazują, że cena, czystość i dostępność kokainy w USA w dużej mierze wróciły do poziomów sprzed operacji, mimo że uderzenia zabiły setki domniemanych przemytników.
  • •Wielka Brytania, Kanada i Holandia ograniczyły wymianę informacji wywiadowczych z USA z powodu tych zabójstw, osłabiając wspólne działania antynarkotykowe.
  • •Według autorów doniesienia o zabiciu dwóch bezbronnych rozbitków dryfujących na morzu stanowią naruszenie morskiej zasady ratowania życia na morzu.
Emerytowani oficerowie Straży Wybrzeża: uderzenia Trumpa na łodzie narkotykowe są bezprawne, nieskuteczne i „bardziej niepokojące”, niż przyznaje administracja

Rok po rozpoczęciu przez prezydenta Trumpa kampanii zbrojnych uderzeń na łodzie podejrzane o przemyt narkotyków grupa emerytowanych oficerów Straży Wybrzeża twierdzi, że operacja jest nie tylko prawnie wątpliwa — jest „bardziej niepokojąca”, niż przyznaje administracja, i w dodatku nie działa.

W eseju opublikowanym na łamach Just Security emerytowani oficerowie Straży Wybrzeża Stephen Chamberlin, Leanne Lusk i Brian McNamara argumentują, że uderzenia oznaczają coś znacznie bardziej niepokojącego, niż przedstawiają urzędnicy: bezprawne rozszerzenie siły militarnej na zadanie, które zawsze było misją egzekwowania prawa.

Według autorów podejrzani przemytnicy są w najgorszym razie przestępcami — a nie uczestnikami działań zbrojnych — a traktowanie ich jako celów wojskowych wykrzywia prawo krajowe i międzynarodowe poza granice rozpoznawalności. ustawa Posse Comitatus, pochodzący z 1878 roku akt prawny z epoki Rekonstrukcji, zasadniczo zakazuje Pentagonowi prowadzenia cywilnego egzekwowania prawa — i właśnie dlatego Kongres od dawna powierzał zadanie morskiej zwalczania przemytu narkotyków Straży Wybrzeża, służbie wojskowej podlegającej Departamentowi Bezpieczeństwa Krajowego, która jako jedyna zachowuje uprawnienia policyjne, a nie pozostałym siłom zbrojnym. Ten podział pracy ma istotne znaczenie, ponieważ to właśnie on pozwala aresztować podejrzanych, osądzić ich przed amerykańskimi sądami i zmapować ich sieci, zamiast po prostu zabijać ich na morzu.

Opierając się na łącznych dekadach doświadczenia w prowadzeniu operacji poszukiwawczo-ratunkowych i egzekwowania prawa przez Straż Wybrzeża, autorzy argumentują, że nowe podejście niszczy dokładnie te dowody, które są potrzebne do rozbijania sieci przemytniczych.

„Martwych podejrzanych nie można przesłuchać. Zniszczonych jednostek nie można przeszukać” — napisali.

Mimo roku uderzeń, w których zginęły setki domniemanych przemytników, autorzy powołują się na relacje wskazujące, że cena, czystość i dostępność kokainy w USA w dużej mierze wróciły do poziomów sprzed operacji, co sugeruje, że kampania przyniosła niewiele trwałego skutku. Uderzenia kosztowały także Stany Zjednoczone współpracę z sojusznikami: Wielka Brytania, Kanada i Holandia ograniczyły wymianę informacji wywiadowczych z powodu tych zabójstw. Współpraca ta od dawna była fundamentem działań antynarkotykowych w strefie tranzytowej Karaibów i wschodniego Pacyfiku, gdzie państwa partnerskie dostarczają okręty, samoloty i wywiad do wspólnego, prowadzonego przez USA wysiłku interwencyjnego; wycotanie się sojuszników odbiera zatem możliwości, których Stany Zjednoczone nie zdołają łatwo same zastąpić.

Najbardziej obciążające są według autorów doniesienia, że dwóch rozbitków po jednym z uderzeń zostało zabitych, gdy byli bezbronni i dryfowali na morzu — co stanowi bezpośrednie naruszenie morskiej zasady „ratowania życia na morzu, gdy tylko to możliwe”, kierującej amerykańskimi służbami morskimi od pokoleń.

Autorzy argumentują, że Stany Zjednoczone miały już skuteczny i zgodny z prawem model walki z przemytnikami w postaci interwencji prowadzonej przez Straż Wybrzeża, a porzucenie go na rzecz uderzeń wojskowych nie jest przejawem siły, lecz niebezpiecznym odejściem od zasad, które kiedyś wyróżniały Amerykę. Esej kierowany jest m.in. do ustawodawców i sądów, które mogą jeszcze zabrać głos: czy Kongres autoryzował to użycie siły i jak uderzenia mają się do prawa krajowego i międzynarodowego, pozostają otwartymi pytaniami, gdy kampania wchodzi w drugi rok.