Robert Barr nigdy nie opuścił swojej celi, kierując próbą kradzieży kryptowalut o wartości 2 milionów funtów. Podczas odbywania kary w zakładzie HMP Edinburgh za oszustwo i posiadanie przemyconych telefonów 29-latek użył nielegalnego telefonu komórkowego, aby skierować dwóch wspólników do domu ofiary. Ten plan dodał teraz osiem lat do jego czasu za kratkami, po tym jak przyznał się do winy przed sądem w Glasgow.

Osiem lat więzienia dla człowieka, który kierował operacją z więzienia

Barr, 29 lat, został skazany w High Court w Glasgow po tym, jak wraz z Seanem Favierem (26 lat) i Iainem Doyle'em (37 lat) przyznał się do udziału w poważnej działalności przestępczości zorganizowanej — zarzucie wymierzonym w osoby kierujące przestępczą działalnością zorganizowaną lub w niej uczestniczące. Favier otrzymał cztery lata więzienia, a Doyle pięć. Szczegóły wyroku zostały przedstawione w oświadczeniu szkockiego Biura Sądowego.

Prokuratorzy wskazali Barra jako szefa operacji. Sędzia Lord Cubie odczytał opis prokuratury człowieka zdolnego „zorganizować poziom przestępczości rzadko widywany w typowych śledztwach”. Plan, jak powiedział sędzia, „połączył komputerową sofistykę XXI wieku z old-fashioned włamywactwem”.

Kluczowym elementem scheme'u był telefon, który nigdy nie powinien znaleźć się w więzieniu. Gdy Barr miał do niego dostęp, odbywał już 21-miesięczną karę, częściowo za posiadanie nielegalnych telefonów komórkowych — tej samej kategorii kontrabandy, która dała mu kanał do kierowania nową operacją zza krat.

Dlaczego plan zależał od AnyDesk

Instrukcje Barra nakazywały Favierowi i Doyle'owi wejść do domu ofiar i zmusić właściciela do zainstalowania AnyDesk, programu pozwalającego jednej osobie kontrolować komputer innej osoby z dowolnego miejsca. AnyDesk to popularne narzędzie zdalnego pulpitu normalnie używane do zdalnego wsparcia technicznego, ale w tym planie miało pełnić rolę mostu między komputerem ofiar a celą Barra.

Jego plan polegał na wykorzystaniu tego oprogramowania do wklejenia adresu portfela odbiorczego i przelania kryptowalut ofiar na konta pod jego kontrolą.

Nieudane próby dotarcia do ofiar

Jedna z prób against ofiar — parę małżeńską — miała miejsce 17 kwietnia 2024 roku. Dzwonek do drzwi zadzwonił około 23:30, gdy oboje byli w domu. Mąż wyjrzał, zobaczył dwóch mężczyzn w ciemnych ubraniach z kapturami i powiedział żonie, żeby nie otwierała drzwi; nie znał ich i nie spodziewał się nikogo.

Mężczyźni rozmawiali zamiast tego przez wideodomofon. Jeden z nich wpatrywał się w obiektyw i pytał, czy przed nim jest kamera. Następnie zakryli twarze, gdy uznali, że są nagrywani. Nie udało im się dostać do mieszkania i tego dnia nie odnotowano kradzieży.

Była to druga próba na tę nieruchomość. W styczniu tego samego roku złodzieje napadli na ten sam dom, gdzie celem nadal był współzałożyciel startupu kryptowalutowego. Zabrali ze sobą portfel sprzętowy, ale nie mogli go otworzyć bez kodu PIN, co pozostawiło środki na urządzeniu dla nich niedostępne. Portfele sprzętowe są skonstruowane tak, że klucze przenoszące środki pozostają offline na samym urządzeniu, a bez kodu PIN nie ma możliwości zatwierdzenia przelewu — to zabezpieczenie sprawiło, że styczniowi napastnicy zostali z urządzeniem, którego nie mogli użyć.

Jak plan się rozpadł

Urządzenie, które umożliwiło plan, ostatecznie doprowadziło władze do jego autorów. Policja skonfiskowała telefon Barra 25 czerwca 2024 roku. Znaleziono na nim dowody jego roli w organizowaniu operacji i świadczeniu wsparcia technicznego wspólnikom przeprowadzającym kradzieże kryptowalut, w tym jego instrukcje dla Faviera i Doyle'a.

Sprawa wpisuje się w szerszy wzrost fizycznych ataków na posiadaczy kryptowalut w Wielkiej Brytanii. W sierpnii ława przysięgłych skazała pięciu mężczyzn, którzy porwali i torturowali dwóch mężczyzn — podobno milionerów kryptowalutowych — przez 52 godziny. W październiku trader kryptowalut stracił 800 000 dolarów podczas napadu rabunkowego w domu. Wspólnym mianownikiem tych spraw nie jest naruszenie samego blockchaina, lecz fizyczna presja wywierana na ludzi, mająca zmusić ich do oddania dostępu do swoich aktywów — dlatego wideodomofon, kod PIN portfela sprzętowego i jeden skonfiskowany telefon każdorazowo okazały się rozstrzygające w tej sprawie.