AktualnościMakroAnalitycy wzywają do reform instytucjonalnych, by powstrzymać polityczny patronat przy pomocy finansowej na Filipinach

Analitycy wzywają do reform instytucjonalnych, by powstrzymać polityczny patronat przy pomocy finansowej na Filipinach

Autor: Bworldonline·

Najważniejsze informacje

  • •Wersja proponowanego budżetu narodowego na 2027 rok opiewającego na 7,2 biliona peso, przygotowana przez Izbę Reprezentantów, zwiększyła finansowanie programu Assistance to Individuals in Crisis Situations departamentu DSWD z 33,3 miliarda peso zaproponowanych przez władzę wykonawczą do 58,1 miliarda peso, a trzy programy pomocowe obejmują łącznie 125,3 miliarda peso.
  • •Profesor nauk politycznych Ederson DT. Tapia zalecił przejrzyste kryteria kwalifikowalności, profesjonalne kanały dystrybucji, takie jak bezpieczne płatności bezpośrednie z mechanizmami rozpatrywania skarg, oraz konsekwentne egzekwowanie ograniczeń udziału polityków w dystrybucji pomocy, także poza okresami wyborczymi.
  • •Tapia ostrzegł, że przedstawianie opieki społecznej finansowanej przez podatników jako osobistej przysługi polityka może sprawiać, iż beneficjenci czują się politycznie zobowiązani, i osłabić demokratyczną rozliczalność, przenosząc uwagę z wyników instytucji.
  • •Dennis C. Coronacion powiedział, że zabezpieczenia instytucjonalne, w szczególności oparty na danych system wyboru beneficjentów Listahanan stosowany przez Pantawid Pamilyang Pilipino Program na mocy ustawy z 2019 roku, ograniczyły patronat poprzez zmniejszenie kontroli lokalnych polityków nad rejestracją.
  • •Pomimo tych zabezpieczeń niektórzy lokalni urzędnicy nadal pełnią rolę strażników informacji o programach lub umieszczają swoje nazwiska i wizerunki na materiałach dystrybucyjnych, aby przypisać sobie zasługi — praktyka znana na Filipinach jako „epal”.
Analitycy wzywają do reform instytucjonalnych, by powstrzymać polityczny patronat przy pomocy finansowej na Filipinach

Autor: Pexcel John Bacon

Rząd Filipin powinien zaostrzyć zasady wyboru beneficjentów, poprawić przejrzystość wydatków i ograniczyć uznaniowość polityków przy przekazywaniu pomocy pieniężnej, aby programy opieki społecznej nie utrwalały politycznego patronatu — uważają analitycy polityczni.

„Rozwiązaniem nie jest ograniczanie pomocy społecznej, lecz wzmocnienie instytucji odpowiedzialnych za jej dystrybucję” — powiedział Ederson DT. Tapia, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie Makati, w rozmowie przez Facebook Messenger. „Powinniśmy rozszerzać ochronę społeczną, jednocześnie ograniczając możliwości uznaniowości i ingerencji politycznej.”

Według pana Tapii beneficjenci powinni być wyłaniani na podstawie przejrzystych, weryfikowalnych i konsekwentnie stosowanych kryteriów kwalifikowalności, a nie rekomendacji politycznych czy osobistych koneksji. Pomoc powinna być również przekazywana poprzez profesjonalne kanały administracyjne, najlepiej w formie bezpiecznych płatności bezpośrednich połączonych z dostępnymi mechanizmami rozpatrywania skarg.

Zaapelował o konsekwentne egzekwowanie ograniczeń dotyczących udziału polityków w dystrybucji pomocy, także poza okresami wyborczymi, aby publiczna pomoc nie była wykorzystywana do budowania poparcia politycznego.

Rząd, jak dodał, powinien także ujawniać, w jaki sposób publiczne środki są przydzielane i wydawane, przy jednoczesnej ochronie prywatności i godności beneficjentów. „Obywatele powinni móc ustalić, dokąd trafiają publiczne zasoby, według jakich kryteriów są one dystrybuowane i czy zamierzeni beneficjenci faktycznie je otrzymują” — powiedział.

Jego rekomendacje pojawiają się w momencie, gdy pod lupą znajdują się zmiany w finansowaniu pomocy społecznej w wersji proponowanego budżetu narodowego na 2027 rok opiewającego na 7,2 biliona peso, przygotowanej przez Izbę Reprezentantów. Izba zwiększyła finansowanie programu Assistance to Individuals in Crisis Situations — programu Departamentu Rozwoju Opieki Społecznej (DSWD), który zapewnia pomoc medyczną, pogrzebową, transportową, edukacyjną i żywnościową osobom w kryzysie — z 33,3 miliarda peso zaproponowanych w narodowym programie wydatków, czyli planie wydatków przedstawionym przez władzę wykonawczą, do 58,1 miliarda peso. Program Medical Assistance to Indigent and Financially Incapacitated Patients, kolejna inicjatywa DSWD pokrywająca koszty leczenia i hospitalizacji pacjentów biednych, otrzymał 48,2 miliarda peso, natomiast program Tulong Panghanapbuhay sa Ating Disadvantaged/Displaced Workers — społecznościowy program doraźnego zatrudnienia prowadzony przez Departament Pracy i Zatrudnienia — otrzymał 19 miliardów peso. Łącznie trzy programy stanowią 125,3 miliarda peso w wersji Izby.

Zgodnie z procesem budżetowym Senat przygotuje własną wersję ustawy wydatkowej, po czym obie izby pogodzą różnice w komisji konferencyjnej dwuizbowej, a ostateczna ustawa o appropriations trafi do podpisu prezydenta przed rozpoczęciem roku fiskalnego 2027 dnia 1 stycznia. Proponowane alokacje będą finansować te programy przez cały rok kalendarzowy 2027, w okresie poprzedzającym wybory krajowe i lokalne w maju 2028 roku.

Pan Tapia podkreślił, że opieka społeczna jest odpowiedzialnością rządu, a nie osobistą przysługą wybieranych urzędników, i że przedstawianie pomocy finansowanej przez podatników jako osobistego wkładu polityka może sprawiać, iż beneficjenci czują się zobowiązani wobec osób zaangażowanych w jej dystrybucję.

„Relacja przesuwa się z płaszczyzny obywatelstwa i publicznej rozliczalności na płaszczyznę osobistego zobowiązania i politycznej zależności” — powiedział.

Ostrzegł, że uprywatyzowanie pomocy może osłabić demokratyczną rozliczalność, przenosząc uwagę z wyników instytucji na zdolność pojedynczych polityków do zapewnienia natychmiastowej pomocy. „Zamiast pytać, czy instytucje publiczne działają skutecznie, zaczynamy pytać, który polityk może nam pomóc” — powiedział.

Samodzielne zabezpieczenia administracyjne nie wyeliminują politycznego patronatu, który kwitnie tam, gdzie instytucje publiczne są słabe, ochrona społeczna jest rozdrobniona, a dostęp do pomocy w dużym stopniu zależy od uznaniowości — dodał. „Nie możemy oczekiwać, że rozbijemy polityczny patronat, po prostu zakazując politykom pojawiania się na ceremoniach wręczenia pomocy” — powiedział, zaznaczając, że reformy muszą dotyczyć warunków, które pozwalają politycznym pośrednikom przypisywać sobie osobiste zasługi za usługi publiczne.

Dennis C. Coronacion, przewodniczący Katedry Nauk Politycznych Uniwersytetu Santo Tomas, powiedział, że zpieczenia instytucjonalne pomogły ograniczyć polityczny patronat w niektórych programach opieki społecznej, w szczególności w Pantawid Pamilyang Pilipino Program — flagowym warunkowym programie transferów pieniężnych kraju, usankcjonowanym ustawą z 2019 roku. Program opiera się na opartym na danych wyborze beneficjentów za pośrednictwem systemu Listahanan zarządzanego przez Departament Rozwoju Opieki Społecznej, co ogranicza kontrolę lokalnych polityków nad tym, kto zostaje zapisany lub wykreślony z programu.

„To zmienia mentalność wyborców z postrzegania pomocy jako osobistej przysługi lokalnego polityka na zinstytucjonalizowane wsparcie zapewniane przez państwo” — powiedział pan Coronacion.

Powołując się na badania przeprowadzone w zeszłym roku przez jego studentów piszących prace dyplomowe, pan Coronacion powiedział, że dane z jednostki samorządu lokalnego w Metro Manila podważyły ich pierwotne założenie, że dopłaty rządowe są wykorzystywane przez lokalnych polityków do budowania patronatu.

Mimo to niektórzy lokalni urzędnicy nadal wykorzystują programy opieki społecznej do budowania poparcia politycznego, mimo zabezpieczeń w wyborze beneficjentów. Lokalni urzędnicy mogą pełnić rolę pośredników lub strażników informacji o programach pomocowych, nawet gdy rejestracja jest zautomatyzowana, a niektórzy politycy umieszczają swoje nazwiska, twarze lub hasła na transparentach dystrybucyjnych, w miejscach wypłat i w pakietach pomocowych, aby przypisać sobie zasługi za rządową pomoc — praktyka powszechnie znana na Filipinach jako „epal” — dodał.

Źródło: BusinessWorld