Krajowa intensywność emisji dwutlenku węgla na Filipinach nadal rośnie, według Komisji ds. Zmian Klimatu (CCC), a emisje kopalnego dwutlenku węgla w kraju wzrosły o 25% od 2021 roku, mimo że Manila realizuje zobowiązania wynikające z Porozumienia Paryskiego.

Występując przed kadrami kierowniczymi przedsiębiorstw podczas konferencji Philippine Net Zero Conference 2026, sekretarz CCC Robert E.A. Borje stwierdził, że krajowa trajektoria emisji nadal zmierza w złym kierunku.\n„Na poziomie krajowym bezwzględna trajektoria emisji wciąż jednak porusza się w przeciwnym kierunku” — powiedział pan Borje.

Filipiny są sygnatariuszem Porozumienia Paryskiego, globalnego traktatu, którego celem jest utrzymanie wzrostu temperatury globalnej poniżej 2°C — a zgodnie z jego postanowieniami dążenie do 1,5°C. W ramach planu działań klimatycznych Narowo Ustalonych Kontrybucji (NDC) kraj zobowiązał się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 75% do 2030 roku; NDC to zobowiązania emisyjne, które każdy sygnatariusz porozumienia ustala dla siebie, a rok 2030 jest terminem dla obecnej rundy celów. To zobowiązanie jest podzielone na cel bezwarunkowy wynoszący 7% i cel warunkowy wynoszący 68%, przy czym ten drugi zależy od wsparcia zewnętrznego, w tym inwestycji publiczno-prywatnych i międzynarodowego finansowania klimatycznego. Prawie dziewięć dziesiątych zobowiązania opiera się zatem na tej warunkowej części, co czyni udział sektora prywatnego kluczowym dla osiągnięcia celu.

Pan Borje powiedział, że przedsiębiorstwa prywatne są kluczowe dla osiągnięcia tego celu. Jednak przegląd publicznie dostępnych sprawozdań i raportów zrównoważonego rozwoju wykazał, że tylko 20 ze 137 filipińskich spółek giełdowych dostarczyło jasnych, porównywalnych rok do roku danych o emisjach — czyli takich liczb, względem których można mierzyć jakikolwiek korporacyjny wkład w cel krajowy.

Zauważył, że chociaż kilka dużych filipińskich firm zgłosiło lepszą intensywność emisji — to znaczy niższe emisje w stosunku do poziomu produkcji — ich rzeczywiste fizyczne emisje nadal rosły w miarę rozwoju działalności. Jedna z dużych spółek konglomeratowych, jak powiedział, zgłosiła 230 ton emisji w zaledwie cztery minuty codziennej działalności, co odpowiada 11 miesiącom emisji 100 przeciętnych Filipińczyków.

„Ta skala mówi nam, gdzie leży największa dźwignia. Indywidualne wybory mają znaczenie, ale wygięcie krajowej krzywej będzie wymagało decyzji dotyczących aktywów, kontraktów, technologii i kapitału” — powiedział.

Nawet wśród firm czyniących postępy ich łączny wpływ pozostaje niewielkim ułamkiem krajowego śladu węglowego. „Z naszego punktu widzenia spadające linie obejmują jedynie około jednej dziesiątej ujawnionych emisji bezwzględnych” — powiedział pan Borje.

„Działania dobrowolne są rzeczywiste, a kilka firm osiągnęło mierzalne redukcje, i za to należy docenić. Ale to jeszcze nie jest skala, której potrzebujemy. Samych działań dobrowolnych będzie za mało” — dodał.

Przy roku 2030 ustalonym jako termin realizacji NDC pozostaje kwestią otwartą, czy ujawnianie danych przez firmy rozszerzy się poza 20 ze 137 spółek giełdowych obecnie raportujących jasne dane rok do roku, oraz czy krajowa krzywa emisji wygnie się w kierunku zapowiedzianej redukcji o 75%.

— Sheldeen Joy Talavera

Źródło: BusinessWorld