Przywódcy społeczności z filipińskich prowincji Bataan i Quezon przebywają w Bangkoku, domagając się od Światowego Banku środków zaradczych dla ponad 120 000 Filipińczyków dotkniętych elektrowniami węglowymi, które instytucja pomogła sfinansować, w momencie gdy ich skarga na sektor prywatny banku wchodzi w dziewiąty rok.

Derek Cabe z ruchu Nuclear/Coal-Free Bataan Movement oraz Franciene Enriquez z organizacji Kabataan para sa Kalikasan ng Atimonan nalegają na Międzynarodową Korporację Finansową (IFC), aby zajęła się szkodami środowiskowymi i społecznymi związanymi z 10 elektrowniami węglowymi, które pomogła sfinansować. Skarga została złożona do Compliance Advisor Ombudsman (CAO), niezależnego mechanizmu rozliczalności Grupy Światowego Banku, który rozpatruje skargi społeczności i wydaje ustalenia, przez Philippine Movement for Climate Justice (PMCJ), Inclusive Development International oraz Recourse w imieniu społeczności dotkniętych węglem, i wchodzi w tym miesiącu w dziewiąty rok. CAO może badać sprawy i wydawać zalecenia, ale wdrożenie tych ustaleń należy do samej IFC — jej pionu, który stał się centralnym punktem sporu.

Na Filipinach społeczności z Batangas dotknięte węglem, wraz z PMCJ i organizacjami sojuszniczymi, protestowały w poniedziałek przed biurem Światowego Banku w Taguig, w dniu otwarcia dorocznych posiedzeń Grupy Światowego Banku w 2026 roku — dorocznego zgromadzenia przedstawicieli krajów członkowskich — domagając się działań w sprawie opóźnionych środków zaradczych.

„Nie mamy już nic do stracenia. Dewastujące projekty finansowane przez wielostronne banki rozwoju, takie jak Światowy Bank, zabrały nam prawie wszystko — nasze źródła utrzymania, domy, życie i przyszłość” —ział pan Cabe. Wskazał na śmierć pracownika w elektrowni węglowej w Bataan w czerwcu i wezwał do dalszych wysiłków na rzecz uzyskania środków zaradczych i sprawiedliwości klimatycznej.

Do skargi włączono dwie instalacje w Bataan: elektrownię węglową GNPower Dinginin oraz elektrownię węglową Limay. Według badania Center for Research on Energy and Clean Air elektrownia Dinginin miała najwyższe roczne emisje dwutlenku siarki i rtęci, a zdaniem aktywistów jej 100-metrowy komin przyczynia się do bardziej skoncentrowanych emisji i zwiększonego ryzyka dla zdrowia pobliskich społeczności.

IFC osiągała również zyski z inwestycji związanych z filipińskim przemysłem węglowym. Na konferencji prasowej 7 października PMCJ, Inclusive Development International i Recourse oświadczyli, że IFC i jej Capitalization Fund uzyskały szacunkowo łącznie 39 milionów dolarów zysków ze swojego udziału w Rizal Commercial Banking Corp. (RCBC) — pośredniku finansowym, czyli banku, który przekierowuje finansowanie rozwojowe do końcowych kredytobiorców — za pośrednictwem którego środki IFC były wykorzystywane do wspierania boomu węglowego na Filipinach. Chociaż IFC zakończyła powiązania finansowe z RCBC, aktywiści stwierdzili, że wycofanie inwestycji nie usuwa jej odpowiedzialności za zajęcie się szkodami związanymi z tymi inwestycjami. Ten spór dotyka szerszego pytania w finansach rozwojowych: jak duża rozliczalność utrzymuje się po tym, jak instytucja wycofuje się z inwestycji powiązanej ze szkodami.

„To sprawa osobista. Przyszłość mojego pokolenia jest w grze i zależy od tego, jak wygramy tę walkę z tym skorumpowanym systemem, który zabija nasze środowisko” — powiedziała pani Enriquez. Wskazała na zgony pracowników w elektrowni węglowej San Buenaventura w Mauban w Quezon oraz na skutki rozwoju energetyki węglowej dla lokalnych społeczności.

Pani Enriquez współzałożyła Kabataan para sa Kalikasan ng Atimonan jako nastolatka. Grupa prowadzi kampanie przeciwko projektom paliwowym w całej prowincji Quezon, w tym przeciwko proponowanej elektrowni węglowej w Atimonan.

Społeczności nadal zmagają się z ryzykami środowiskowymi i społecznymi, według PMCJ, która powołała się na najnowszy raport Compliance Advisor Ombudsman. „Elektrownie te przyniosły już pogors zdrowia, zniszczone ekosystemy, przymusowe przesiedlenia, utratę źródeł utrzymania i rosnące zastraszanie, a super El Niño pogorszy to wszystko” — powiedziała Elle Bartolome, odpowiedzialna w PMCJ za politykę, kampanie i komunikację.

Grupa wezwała Światowy Bank do przyjęcia skoordynowanego podejścia do zapewniania środków zaradczych, wskazując, że IFC wydała 3,5 miliona dolarów na badania, które przyniosły 186 zaleceń dotyczących łagodzenia szkód, ale utrzymała ustalenia w poufności. PMCJ oświadczyła, że żadne z tych pieniędzy nie poszło na wdrożenie zaleceń ani zapewnienie rzeczywistych środków zaradczych, mimo że IFC uzyskała szacunkowo 39 milionów dolarów zysków z inwestycji. Podczas trwających w Bangkoku dorocznych posiedzeń, gdzie dwaj przywódcy społeczności prezentują swoją sprawę, postulaty aktywistów trafiają bezpośrednio do instytucji: przekierować zyski, wdrożyć 186 zaleceń i sfinansować planowane, kontrolowane wycofywanie elektrowni węglowych.

„Jesteśmy tu, aby przypomnieć im, że prawdziwe wzmocnienie pozycji i odporność zaczynają się od oddania tych pieniędzy, aby zapewnić środki zaradcze, na które te społeczności czekają od dziewięciu lat, i sfinansować planowane, kontrolowane wycofywanie elektrowni węglowych” — powiedziała pani Bartolome. „Do tego czasu ten motyw to tylko puste hasło” — dodała.

— Kaizzer Angela Marie V. Manuba

Ten artykuł został pierwotnie opublikowany przez BusinessWorld: Społeczności węglowe domagają się od Światowego Banku środków zaradczych po dziewięciu latach.