Nowozelandzki regulator rynków finansowych proponuje zaprzestanie traktowania niektórych stablecoinów jako produktów inwestycyjnych, otwierając ścieżkę dla w pełni zabezpieczonych tokenów wymiennych w stosunku 1:1 poza krajowymi przepisami dotyczącymi produktów finansowych.

Financial Markets Authority (FMA) otworzył konsultacje 9 listopada 2026 roku, zbierając opinie na temat propozycji wyłączenia kwalifikowanych stablecoinów opartych na dolarze nowozelandzkim spod przepisów dotyczących produktów finansowych w Financial Markets Conduct Act, znanym jako FMC Act. To, czy token podlega tej klasyfikacji, kształtuje zasady, według których emitent musi działać — dlatego wyznaczana przez FMA granica ma konsekwencje wykraczające poza pojedynczy produkt.

Co proponuje FMA

Propozycja obejmuje to, co FMA nazywa stablecoinami płatniczymi, czyli tokeny powiązane z dolarom nowozelandzkim i przez niego zabezpieczone. Jednak nie każdy token powiązany z NZD otrzymałby zwolnienie. Stablecoin spełniłby warunki tylko wtedy, gdyby spełniał określony zestaw zabezpieczeń przewidzianych w propozycji.

Pierwsze zabezpieczenie dotyczy rezerw. Kwalifikujące się coiny muszą być w pełni zabezpieczone dolarami nowozelandzkimi przechowywanymi w bankach zarejestrowanych. Drugie zabezpieczenie dotyczy odkupienia: posiadacze muszą mieć możliwość odkupienia swoich tokenów po wartości nominalnej, w stosunku 1:1.

Stablecoiny spełniające oba warunki byłyby wyłączone z klasyfikacji jako produkt finansowy zgodnie z FMC Act.

Kierownictwo FMA podkreślało, że stablecoiny są przede wszystkim instrumentami płatniczymi, a nie inwestycjami. Zbierając opinie, regulator sięga szeroko: do wypowiedzi zaproszeni są emitenci stablecoinów, instytucje finansowe, firmy zajmujące się aktywami cyfrowymi oraz konsumenci. Ponieważ są to konsultacje, a nie ostateczna reguła, kryteria kwalifikacji mogą zostać jeszcze zmienione w odpowiedzi na nadesłane uwagi.

Jak Nowa Zelandia tu dotarła

Konsultacje nie są pierwszym stanowiskiem FMA w tej sprawie. W marcu 2026 roku regulator wydał uznanie potwierdzające, żecoiny NZDD nie są traktowane jako produkty finansowe. To uznanie rozstrzygnęło jeden konkretny przypadek. Nowe konsultacje przekształciłyby ten pojedynczy oryginał w powtarzalną ścieżkę, którą mogliby podążać inni kwalifikujący się emitenci.

Inicjatywa nie ma też być rozdziałem ostatecznym. FMA przedstawia ją jako środek przejściowy, mający obowiązywać do czasu wprowadzenia kompleksowych regulacji aktywów cyfrowych — most dla sektora, a nie cel ostateczny.

Co to oznacza dla emitentów i użytkowników

Dla emitentów stablecoinów największą korzyścią z propozycji jest przejrzystość. Zamiast zastanawiać się, jak regulator zaklasyfikuje ich token, mieliby określony zestaw kryteriów do spełnienia.

Ta przejrzystość wiąże się jednak z warunkami. Wymóg przechowywania rezerw w dolarach nowozelandzkich w bankach zarejestrowanych kieruje emitentów w stronę konserwatywnego modelu zabezpieczenia opartego na bankach. Emitenci chcący stosować inne strategie rezerw nie zmieściliby się w proponowanej ścieżce.

Dla konsumentów kluczową ochroną jest odkupienie po wartości nominalnej. Jeśli stablecoin ma być wart tyle, co dolar, to możliwość wymiany go z powrotem na dokładnie jednego dolara jest testem, który się liczy.

Krótkoterminowym punktem do obserwacji są same konsultacje: odpowiedzi ze wszystkich sektorów zaproszonych do udziału — oraz sposób, w jaki regulator je zważy — pomogą określić, czy dwuczęściowy test zabezpieczeń utrzyma się w obecnym kształcie i które tokeny oparte na NZD ostatecznie się w nim zmieszczą.