Przez dziesięciolecia Republika Południowej Afryki była wielkim sukcesem afrykańskiej industrializacji. W zeszłym roku nastąpiła zmiana lidera: Maroko stało się najwyżej sklasyfikowaną gospodarką przemysłową w Afryce w najnowszej edycji indeksu uprzemysłowienia Afrykańskiego Banku Rozwoju. W swojej analizie Bank stwierdził, że wzrost Maroka był „napędzany przez trwałą modernizację przemysłu, dywersyfikację eksportu i silną politykę przemysłową”. Republika Południowej Afryki pozostaje największą gospodarką produkcyjną kontynentu w ujęciu bezwzględnym, choć jej fabryki były w ostatnich latach wielokrotnie zakłócane przez planowane przerwy w dostawach prądu, znane jako load-shedding.

Awans Królestwa opiera się na handlu. Od połowy pierwszej dekady XXI wieku Maroko wykorzystuje swoje położenie i dominujące zasoby fosforytów, aby zawrzeć umowy o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi, Unią Europejską i pięćdziesięcioma innymi krajami. Maroko chce być dla Francji tym, czym Europa Wschodnia jest dla Niemiec, albo tym, czym Meksyk jest dla Stanów Zjednoczonych: „warsztatem” opartym na eksporcie. Ta ambicja wynika z geografii: Maroko leży około 14 kilometrów od Europy, po drugiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej, posiada szacunkowo 70 procent światowych zasobów skał fosforanowych, a kompleks Tanger Med stał się najbardziej ruchliwym portem kontenerowym w Afryce.

Maroko ustawiło się też tak, by korzystać z przejścia na czystą energię. Kraj przekształca swój sektor produkcji motoryzacyjnej, aby wytwarzać pojazdy elektryczne, współpracując z takimi firmami jak Renault i Stellantis, i jest gospodarzem pierwszej w Afryce gigafabryki baterii. Sama ta fabryka baterii o mocy 70 gigawatogodzin w Casablance ma zaspokajać jedną trzecią obecnego rynku europejskiego. Zakład ten opiera się na istniejącej bazie — produkty motoryzacyjne wyprzedziły fosforyty jako największa kategoria eksportowa Maroka ponad dekadę temu, a Renault prowadzi duży zakład w Tangerze od 2012 roku — i jest zgodny z własnym dążeniem Unii Europejskiej, poprzez takie inicjatywy jak European Battery Alliance, do przenoszenia większej produkcji baterii do Europy.

W zeszłym roku rząd zatwierdził budowę nowego przemysłowego parku zielonego wodoru, którego celem jest produkcja amoniaku, stali i paliw przemysłowych o łącznej wartości 32,5 miliarda dolarów. Z kolei UE dąży do importu 10 milionów ton odnawialnego wodoru do 2030 roku w ramach planu energetycznego REPowerEU.

Produkcja lotnicza była kolejnym strategicznym obszarem polityki przemysłowej Maroka. Airbus stał się partnerem strategicznym, obok inwestycji Boeinga, Thales i Safran. Eksport lotniczy Maroka wzrósł ponad trzykrotnie w dekadzie do 2024 roku, osiągając prawie 3 miliardy dolarów.

Cały tekst przygotowali Kate Mackenzie i Tim Sahay.

Ten wpis pojawił się na Marginal Revolution.