Transfer Ayyouba Bouaddiego z Lille do Manchester City za €100 mln (£86 mln) to coś więcej niż kolejny przykład zamożnego europejskiego klubu pozyskującego obiecujący talent.

To także najnowszy sygnał odpływu talentów z francuskiej piłki, trendu napędzanego rosnącą siłą wydatkową Premier League i presją finansową, z jaką mierzy się większość klubów Ligue 1.

Ten ruch rodzi szersze pytania dla osób zarządzających futbolem we Francji i grozi dalszym osłabieniem pozycji Ligue 1 jako jednej z pięciu największych lig Europy.

Liczby jasno wskazują kierunek: francuskie kluby coraz bardziej polegają na sprzedaży swoich najlepszych piłkarzy, takich jak Bouaddi, zagranicznym nabywcom, aby utrzymać płynność finansową.

W ciągu ostatnich pięciu lat eksport z Ligue 1 do siedmiu największych konkurencyjnych rozgrywek — w Anglii, Hiszpanii, Włoszech, Niemczech, Portugalii, Turcji i Arabii Saudyjskiej — wzrósł wartościowo mniej więcej trzykrotnie.

Same transfery do Premier League przyniosły od lata 2021 roku blisko €2 mld, tylko nieznacznie mniej niż łączna wartość sprzedaży do pozostałych sześciu rywali, i około 150 procent więcej niż pięć lat temu.

Dla porównania, wartość transferów między klubami Ligue 1 wzrosła tylko o 70 procent, co sugeruje, że znaczna część środków ze sprzedaży zagranicznej nie wróciła na rynek krajowy.

Jak problemy z prawami medialnymi zaszkodziły klubom Ligue 1

Francuska piłka od dawna jest kuźnią talentów. Wraz z południowym Londynem i Rio de Janeiro szerszy region Paryża należy do największych na świecie obszarów, z których wywodzą się piłkarze.

Jednak poważne problemy finansowe, które dotknęły wszystkie kluby Ligue 1 poza wspieranym przez Katar Paris Saint-Germain, przyspieszyły odpływ talentów, pozostawiając wielu klubom mniej przestrzeni do zatrzymania rozwijających się zawodników w miarę przechodzenia od obiecujących graczy akademii do ugruntowanych celów transferowych bogatszych lig.

Pierwszy poważny cios nadszedł w 2020 roku, gdy umowa Ligue 1 dotycząca praw medialnych z Mediapro załamała się po niewywiązaniu się spółki z płatności, zmuszając ligę do zawarcia przecenionego awaryjnego porozumienia z Canal+.

Następnie doszło do nieudanej współpracy z Dazn, które zakończyło swoją umowę wartą €500 mln rocznie po jednym sezonie w zeszłym roku, twierdząc, że zwrot z inwestycji był zjadany przez niewystarczające środki anty-pirackie.

W efekcie Ligue 1 uruchomiła własną usługę streamingową, która przynosi klubom łącznie tylko €140 mln rocznie — znacznie mniej niż €840 mln, które Mediapro zobowiązało się płacić.

Francuskie kluby najwyższej klasy zarabiają obecnie łącznie mniej na kontraktach telewizyjnych niż przeciętny klub Premier League samodzielnie.

Nic dziwnego więc, że talenty przepływają przez Kanał szybciej niż Eurostar, a Bouaddi jest tego lata tylko najnowszym przykładem.

Kluby Premier League wydają rekordowe kwoty na piłkarzy z Francji

Dynamiczny i waleczny 18-letni reprezentant Maroka, z długimi, kręconymi włosami, był jedną z rewelacji ostatnich mistrzostw świata, co w pewnym stopniu tłumaczy ogromną kwotę za zawodnika mającego mniej niż 100 występów w Lille.

Jego transfer podniesie wydatki Premier League na piłkarzy z Ligue 1 w tym sezonie do €447 mln — już teraz rekordowego poziomu na tydzień przed letnim terminem i przed nadchodzącym oknem zimowym.

Do innych zawodników, którzy w ostatnich sezonach opuścili Francję na rzecz Anglii, należą Jeremy Jacquet z Liverpoolu, Leny Yoro z Manchester United, Jeremy Doku i Rayan Cherki z Manchester City oraz Mamadou Sangare z Brentford.

Choć francuskie kluby nadal produkują utalentowanych zawodników, ten odpływ nieuchronnie odbił się na ich konkurencyjności w Europie, z wyjątkiem finansowo odizolowanego PSG. Dla klubów spoza Paryża sprzedaż piłkarzy nie jest już tylko strategią transferową, lecz sposobem na zrekompensowanie luki w przychodach widocznej zarówno na rynku transferowym, jak i w dochodach z transmisji oraz w wynikach na arenie europejskiej.

Ligue 1 zajmuje obecnie odległe piąte miejsce w rankingu współczynników UEFA, co oznacza, że ma tylko trzy gwarantowane miejsca w 36-zespołowej Lidze Mistrzów.

Anglia i Hiszpania mają po pięć miejsc, a Włochy i Niemcy po cztery. Ponieważ kluby z Portugalii w poprzednim sezonie wypadły lepiej niż ich francuscy odpowiednicy, liczba ta może zostać jeszcze zmniejszona.

Mniejszy sukces w Europie oznacza mniejsze wpływy z centralnej dystrybucji UEFA, co wzmacnia błędne koło sprawiające, że francuskie kluby są coraz bardziej uzależnione od sprzedaży swoich zawodników.