Japońskie wydatki gospodarstw domowych spadły niespodziewanie po raz siódmy z rzędu w czerwcu — wynika z opublikowanych w piątek danych rządowych — co podkreśla, w jakim stopniu utrzymująca się presja inflacyjna ciąży konsumpcji, mimo że płace skorygowane o inflację nadal rosną. To napięcie stanowi sedno wysiłków Japonii zmierzających do trwałego wyjścia z trwającej dekady ery deflacji.

Zgodnie z danymi japońskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, wydatki konsumenckie spadły o 3,3% rok do roku w czerwcu, co oznacza siódmy z rzędu miesięczny spadek. Wynik ten znacznie rozminął się z medianą prognoz rynkowych, która zakładała wzrost o 1%. Po uwzględnieniu czynników sezonowych wydatki spadły o 6,4% miesiąc do miesiąca, znacznie przekraczając szacowany spadek o 3,1%. Odczyt z poprzedniego miesiąca wynosił +3,7%.

Skala skurczenia — spadek o 6,4% w skali miesiąca wobec oczekiwań spadku o 3,1% — osłabia argument za podwyżką stóp procentowych przez Bank Japonii we wrześniu, poddając w wątpliwość siłę popytu krajowego, nawet gdy realne wynagrodzenia nadal rosną. BOJ dopiero niedawno rozpoczął normalizację swojej ultraluznej polityki pieniężnej, kończąc osiem lat ujemnych stóp procentowych w marcu i podnosząc swoją stopę procentową do około 0,25% w lipcu, co sprawia, że dane o konsumpcji stanowią krytyczny, wczesny test tego, czy gospodarka poradzi sobie z dalszym zacieśnianiem. Sentiment wobec jena prawdopodobnie osłabnie w krótkim terminie, jeśli rynki zinterpretują te dane jako opóźnienie harmonogramu zacieśniania BOJ, szczególnie na tle już podwyższonej globalnej niepewności co do stóp procentowych. Japońskie akcje eksponowane na konsumpcję krajową mogą znaleźć się pod dodatkową presją, podczas gdy eksporterzy mogą zyskać względne wsparcie w przypadku ewentualnego osłabienia jena.

Dane te dodają kolejną zmienną, którą BOJ musi rozważyć obok wzrostu wynagrodzeń i trendów inflacyjnych przed swoją kolejną decyzją polityczną, przy czym rozbieżność między rosnącymi płacami a spadającymi wydatkami utrudnia jednoznaczną ocenę kondycji konsumentów.

Osłabienie konsumpcji stoi w ostrym kontraście do oddzielnego komunikatu japońskiego Ministerstwa Pracy z tego tygodnia, który pokazuje, że realne wynagrodzenia wzrosły o 1,6% rok do roku w czerwcu, co oznacza szósty z rzędu miesiąc wzrostów. W tym roku wiosenne negocjacje płacowe shunto przyniosły największe ustalenia płacowe dla dużych japońskich firm od ponad trzech dekad, jednak dane o wydatkach sugerują, że te zyski nie przełożyły się jeszcze na szeroko zakrojone wydatki konsumenckie. Ta rozbieżność — rosnące realne wynagrodzenia obok spadających faktycznych wydatków — wskazuje na japońskiego konsumenta, który pozostaje ostrożny mimo poprawiającej się siły nabywczej — dynamika utrzymująca się przez większość tego roku.

Dane o wydatkach będą wśród czynników, które Bank Japonii będzie analizował, rozważając ewentualną podwyżkę stóp procentowych już we wrześniu. Większy niż oczekiwano spadek wydatków gospodarstw domowych komplikuje argument za zacieśnianiem w krótkim terminie, nawet jeśli wzrost wynagrodzeń był przywoływany przez niektórych decydentów jako dowód na to, że odejście Japonii od dynamiki deflacyjnej nabiera trwałości. Mieszane sygnały pozostawiają bankowi centralnemu mniej czytelny obraz przed kolejną decyzją polityczną.

Spadek ten zaciera również perspektywy szerszego, opartego na popycie krajowym ożywienia gospodarki Japonii. Pomoc państwowa pomogła obniżyć koszty mediów dla gospodarstw domowych w tym roku, a wynagrodzenia skorygowane o inflację rosły miesiąc do miesiąca, jednak ani jedno, ani drugie nie zdawało się wystarczyć, by zrekompensować ostrożność konsumentów. Zaufanie konsumentów rzeczywiście poprawiło się w czerwcu, ale nadal pozostaje znacznie poniśrednich z 10 i 20 lat, co sugeruje, że gospodarstwa domowe wciąż są niechętne zwiększaniu wydatków, mimo że niektóre podstawowe warunki gospodarcze uległy poprawie. Dla decydentów politycznych wyzwanie jest potęgowane przez kurczącą się i starzejącą się populację Japonii — strukturalny ciężar dla popytu krajowego, który poprzedza obecny cykl inflacyjny i od dawna stanowi centralną przeszkodę dla samopodtrzymującego się wzrostu, jaki BOJ starał się wykreować.