Iran żąda ustępstw ze strony USA w zamian za porozumienie dotyczące szlaku żeglugowego w Cieśninie Ormuz
Najważniejsze informacje
- •Iran i Oman są bliscy sfinalizowania porozumienia w sprawie nowych szlaków żeglugowych przez Cieśninę Ormuz, wąskie gardło, którym przepływa około jednej piątej codziennego globalnego zużycia ropy.
- •Szef ds. bezpieczeństwa Iranu uzależnił wszelkie postępy od znaczących ustępstw ze strony USA, w tym zniesienia blokad morskich, wycofania sił zbrojnych i odblokowania irańskich aktywów.
- •Oman pełni rolę mediatora w rozmowach w ramach działań na rzecz deeskalacji, opierając się na swojej historycznej roli pośrednika między Teheranem a rządami zachodnimi, w tym na ułatwieniu rozmów JCPOA w 2015 roku.
- •Rynki predykcyjne przypisują jedynie 0,4% prawdopodobieństwa porozumieniu nuklearnemu do 13 sierpnia 2026 r. i 7,5% do 30 września 2026 r., co odzwierciedla głęboki sceptycyzm co do postępów dyplomatycznych.
- •Żądania Iranu wykraczają daleko poza pierwotne ramy JCPOA, które koncentrowały się na ograniczeniach wzbogacania uranu w zamian za zniesienie sankcji, co stanowi istotną przeszkodę dla jakiegokolwiek ostatecznego porozumienia.
Iran i Oman są podobno bliscy sfinalizowania porozumienia w sprawie nowych szlaków żeglugowych przez Cieśninę Ormuz, krytyczny wąski gardło, którym codziennie przepływa około jednej piątej globalnego zużycia ropy. Szef ds. bezpieczeństwa Iranu podkreślił jednak, że wszelkie postępy zależą od poczynienia przez Stany Zjednoczone znaczących ustępstw, w tym zniesienia blokady morskiej, wycofania wojsk i odblokowania irańskich aktywów.
Potencjalne porozumienie dotyczące szlaków żeglugowych jest częścią trwających wysiłków mediacyjnych Omanu, mających na celu deeskalację napięć w regionie. Oman historycznie pełnił rolę kluczowego pośrednika między Teheranem a stolicami państw zachodnich, wcześniej ułatwiając nieformalne rozmowy, które przyczyniły się do powstania w 2015 roku Wspólnego kompleksowego planu działania (JCPOA). Iran wydaje się wykorzystywać porozumienie dotyczące szlaków żeglugowych jako dźwignię w szerszych negocjacjach z USA, co podkreśla złożone środowisko geopolityczne otaczające te rozmowy oraz dziedzictwo wycofania się USA z porozumienia nuklearnego w 2018 roku.
Mimo dyplomatycznych wysiłków Omanu, rynki predykcyjne zareagowały sceptycyzmem na perspektywę ostatecznego porozumienia nuklearnego między USA a Iranem. Obecne wyceny odzwierciedlają znaczący spadek prawdopodobieństwa zawarcia porozumienia przed nadchodzącymi terminami. Prawdopodobieństwo porozumienia do 13 sierpnia 2026 r. wynosi zaledwie 0,4%, podczas gdy szanse na porozumienie do 30 września 2026 r. nieznacznie spadły do 7,5%.
Żądania szefa ds. bezpieczeństwa Iranu sugerują trudną drogę przed jakimkolwiek rozwiązaniem dyplomatycznym. Warunki Iranu — w tym odblokowanie aktywów i zniesienie presji morskiej — wykraczają daleko poza ramy pierwotnego JCPOA, który koncentrował się przede wszystkim na ograniczeniach wzbogacania uranu w zamian za zniesienie sankcji. Uczestnicy rynku uważają, że stanowisko Iranu w kwestii ustępstw ze strony USA stanowi istotną przeszkodę w osiągnięciu ostatecznego porozumienia nuklearnego, a szerszy kontekst geopolityczny nadal ciąży na tych prawdopodobieństwach, ponieważ negocjacje pozostają pełne złożoności.
W perspektywie najbliższej przyszłości oczekuje się, że rynki będą uważnie monitorować wszelkie publiczne oświadczenia Iranu lub USA dotyczące ustępstw lub postępów w negocjacjach. Znaczące zmiany w tonie dyplomatycznym lub działaniach kluczowych aktorów, w tym prezydenta USA lub Najwyższego Przywódcy Iranu, mogą wpłynąć na oczekiwania rynkowe. Ewolucja sytuacji w Cieśninie Ormuz, w szczególności wszelkie oficjalne ogłoszenia dotyczące normalizacji ruchu, będzie również kluczowym czynnikiem dla rynków energetycznych, biorąc pod uwagę rolę tego szlaku wodnego jako głównej trasy eksportowej dla producentów z Zatoki Perskiej, w tym Arabii Saudyjskiej, ZEA, Kuwejtu, Iraku i Kataru.
